Πίστη και όχι απογοήτευση

Είναι αλήθεια ότι το πρώτο ελληνικό Σαββατοκύριακο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι δεν άρχισε ιδανικά και ενδεχομένως να υπήρξε απογοήτευση τόσο στους ίδιους τους αθλητές και τις αθλήτριες, όσο και σε κάποιους έλληνες φιλάθλους.

Δεν χρειάζεται όμως, το αντίθετο ακριβώς θα λέγαμε. Οχι απλά υπάρχει μπροστά πολύς χρόνος σε αυτούς τους Αγώνες στο Παρίσι, αλλά και στο μέλλον πολλών από των αθλητών και αθλητριών της ελληνικής αποστολής.

Ναι, είναι αλήθεια ότι οι ίδιες οι Αννες της Ελλάδας (Κορακάκη και Ντουντουνάκη) έβαλαν ψηλά τον πήχη εδώ και χρόνια με τις επιτυχίες και τις δυνατότητές τους και είναι λογικό πάλι ο πρόωρος αποκλεισμός τους να ήταν έκπληξη σε πρώτη ανάγνωση.

Ομως και τα δύο κορίτσια μας δεν πήγαν με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες στο Παρίσι τόσο από προετοιμασία όσο και από τραυματισμούς. Η Ντουντουνάκη δεν ξεπέρασε ποτέ – στο 100% – όσα της άφησε ο αιφνίδιος τραυματισμός της πριν από δύο μήνες ενώ η Κορακάκη είχε προειδοποιήσει σε μια συνέντευξή της ότι:
«Χρειάζομαι απαραίτητα ένα
διάλειμμα και μάλιστα μεγάλο μετά το Παρίσι». Είχε επιβαρυνθεί πολύ και ακόμα και αυτό το πρόβλημα με τα μάτια της που δεν μπορεί να εστιάσει όπως θα ήθελε αποτελεί
τροχοπέδη.

«Δεν ξέρω τι γίνεται με την εστίασή μου. Προσπαθήσαμε να το φτιάξουμε, αλλά δεν γίνεται. Θέλει τον χρόνο του. Εχω ξεκινήσει ήδη κάποιες ασκήσεις για τα μάτια μου, μία θεραπεία και ευελπιστώ να γίνει. Δεν το προλάβαμε δυστυχώς για τους Ολυμπιακούς. Συν το ότι αρρώστησα κιόλας, μέσα σε όλα. Ηταν μία χρονιά που πραγματικά είχαμε ένα κάρο προβλήματα και ερχόταν η μία αναποδιά μετά την άλλη» είπε δακρυσμένη μετά την προσπάθειά της στο αεροβόλο 10 μέτρων όπου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ίδια σχεδόν ώρα που η άλλη Αννα, η Ντουντουνάκη, είχε τα δικά της δάκρυα για τον αποκλεισμό της από τα προκριματικά στα 100 μ. πεταλούδα.

«Δεν είμαι ικανοποιημένη, είχα δουλέψει παρά πολύ αλλά δυστυχώς δεν βγήκε το αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι ήταν στις δυνατότητές μου να περάσω και να πάω παρακάτω» είπε πικραμένη αλλά όπως και η Κορακάκη δεν πρέπει να λυγίσει, αλλά να κοιτάξει μπροστά, το οφείλει πρώτα απ’ όλα στον εαυτό της.