Mε διάθεση ποιητική και ματιά κινηματογραφική

Ενα ούτι, μια κιθάρα και μια φωνή σε μια συνομιλία υψηλής αισθητικής. Τραγούδια ειπωμένα με ήχους που κινηματογραφούν πλάνα μιας άλλης εποχής και την ίδια στιγμή ζουμάρουν στις τρυφερές εικόνες του ανελέητου σήμερα. Ενα ασπρόμαυρο φιλμ μιας ιστορίας που ο καθένας μπορούσε να βρει μια σκηνή από τη δική του ζωή. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά της παράστασης που παρουσίασε η Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου το περασμένο Σαββατοκύριακο. Η εξαίρετη ερμηνεύτρια στο ωραίο πρόγραμμα που επιμελήθηκε η Λήδα Ρουμάνη ανέδειξε μια ακόμη πλευρά της πολύπλευρης καλλιτεχνικής της περσόνας. Θύμισε γιατί επέλεξε να εκφραστεί μέσα από την τέχνη του τραγουδιού αλλά και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει, με σεμνότητα και λάμψη, με τρυφερότητα και δυναμισμό, με αλήθεια και μαγεία.

Η αυλαία σηκώθηκε με το «Μονοπάτι» (στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος, Γιώργος Γιαννακόπουλος, Χρήστος Γιαννακόπουλος – μουσική: Γιώργος Μουζάκης) σε μια υπέροχη διασκευή – πρόταση από τον Θωμά Κωνσταντίνου ο οποίος υπέγραψε τη μουσική σκηνοθεσία όλης της παράστασης «Σε άλλα μονοπάτια». Η τζαζ αισθητική του κομματιού αποκάλυψε την πρόθεση των συντελεστών αυτή της μουσικής συνάντησης αποδεικνύοντας πως απαιτείται να έχεις «κάτι» παραπάνω για να παραδώσεις μια τέτοια παράσταση. Κάθε αφήγηση των μουσικών στιγμών της διαδρομή της Ελεωνόρας Ζουγανέλη φώτιζαν τι την είχε φέρει μέχρι τη σκηνή του εμβληματικού αυτού χώρου και πόσο ακόμη «καίγεται» γι’ αυτό που τροφοδοτεί την ύπαρξή της: το τραγούδι. Μια τέτοια στιγμή ήταν όταν περνώντας από κομμάτια της ελληνικής μουσικής ιστορίας όπως το «Ασε τον παλιόκοσμο να λέει», «Πού με φτάσανε οι έρωτες», «Ερωτά μου ανεπανάληπτε», «Πες πως μ’ αντάμωσες» φτάνει με μια συγκινητική και γεμάτη πάθος ερμηνεία στο «Volver» που έχουμε γνωρίζει από την Buika. Ηταν η κοσμοπολίτικη εικόνα που μας αποκάλυψε η Ελεωνόρα αποδεικνύοντας ότι είναι μια ερμηνεύτρια η οποία μπορεί να κολυμπήσει σε διεθνή μουσικά νερά.

Σαν μονόπρακτα

Αλλά πόση τόλμη και αλήθεια απαιτείται για να αναμετρηθείς με κομμάτια σαν το «Τελειώσαμε» και το «Φεύγοντας», που έχουν σφραγιστεί από την ανυπέρβλητη φωνή του Στράτου Διονυσίου, να τα κάνεις δικά σου, να δώσεις μια νέα διάσταση, παρουσιάζοντάς τα σαν μικρά μονόπρακτα; Τέτοια ήταν και οι μικρές αφηγήσεις της Ελεωνόρας που λειτουργούσαν ως συνδετικοί κρίκοι των τραγουδιών διαφορετικών επιρροών εποχών. Η κινηματογραφική διάθεση των συντελεστών αυτής της παράστασης και η ποιητική ματιά τους έφτιαξαν μια ωραία ιστορία με πλάνα από ήχους που χωράει η ομορφιά και η αλήθεια. Υπέροχα γκρο πλαν σε κομμάτια όπως το «Ακρογιαλιές δειλινά», «Λάθος χτύπησες την πόρτα της καρδιάς μου» που το πρωτοερμήνευσε η Σεβάς Χανούμ, το «Θαλασσάκι» ξετύλιξαν τη γοητεία μιας εποχής που ακόμη δείχνει το δρόμο, για όσους μπορούν να τον δουν.