Ξέρω τι έλεγες φέτος το καλοκαίρι

Θεωρώ ότι είναι το υπ’ αριθμόν ένα θέμα συζήτησης το φετινό καλοκαίρι. Ο υπερτουρισμός. Που έχω την εντύπωση ότι πολλούς τους ιντριγκάρει περισσότερο ως όρος παρά ως φαινόμενο. Και πόσο χάλια έχουν γίνει τα νησιά με όλον αυτόν τον κόσμο, και στριμώχνονται σαν γίδια στα σοκάκια της Σαντορίνης (στο σχετικό βίντεο που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο ακούγεται το «Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί»), και κατέστρεψαν το ελληνικό καλοκαίρι που δεν είναι όπως ήταν παλιά, και όλα έχουν ακριβύνει εξαιτίας του υπερτουρισμού, και μπράβο στους κατοίκους της Μάλαγας που τους διώχνουν από τις παραλίες, και (αυτό λέγεται με καμάρι και εθνική υπερηφάνεια) «εγώ δεν έχω πάει ποτέ στη Μύκονο», και δώσ’ του αγωνία για το πώς θα απαλλαγούμε από τα δεινά του τουρισμού που, δεν μας έφταναν όσα ξέραμε, ευθύνονται και για τη λειψυδρία. Και άντε τώρα εσύ να προσδιορίσεις σε όλο αυτό τα ποσοστά της αλήθειας, της υπερβολής, της προπαγάνδας και μιας δήθεν αντισυστημικότητας – αυτή η τελευταία «κόβει» και χρόνια, είναι σαν το νέο μπότοξ ένα πράγμα.

Εν τω μεταξύ, απ’ όσα ακούω και διαβάζω, το πρόβλημα πολλών δεν είναι μόνο ο υπερτουρισμός αλλά και η επιχειρηματικότητα. Ισως κυρίως αυτή. Οπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, τα σόσιαλ γέμισαν με φωτογραφίες από αποδείξεις με «φουσκωμένους» λογαριασμούς – κάποιες είναι οι ίδιες που έρχονται και επανέρχονται κάθε καλοκαίρι –, όπου επισημαίνεται η τιμή, χωρίς όμως οι διάφοροι σχολιαστές να προσέχουν σε τι αντιστοιχεί. Οταν πάει κάποιος σε ένα μπιτς μπαρ ή ό,τι άλλο και ανοίξει πέντε μπουκάλια σαμπάνια, από τις ακριβότερες της αγοράς, φυσικό είναι, με τα συμπληρωματικά, ο λογαριασμός να πλησιάσει το κατοστάρικο (σε χιλιάδες ευρώ αναφέρομαι). Οπότε μήπως το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο υπερτουρισμός και η επιχειρηματικότητα αλλά το ότι κάποιοι θέλουν και μπορούν να ξοδέψουν 100.000 για ένα μπάνιο;

Μα να πας για μπάνιο και να ανοίξεις πέντε σαμπάνιες στην παραλία; Προσωπικά το βρίσκω και κακόγουστο και δείγμα ενός είδους πλούτου που ευτελίζει το άτομο που τον διαχειρίζεται. Και αν βρισκόμουν δίπλα σε μια τέτοια παρέα (που δεν θα βρισκόμουν, αλλά λέμε) θα έπαιρνα τα κουβαδάκια μου και σ’ άλλη παραλία αφού τέτοιες παραγγελίες συνοδεύονται κατά κανόνα και από αντίστοιχες συμπεριφορές. Οι παραλίες με τις πανάκριβες ξαπλώστρες και τις ακόμη πιο ακριβές σαμπάνιες είναι σήμερα ό,τι ήταν την εποχή των Ολυμπιακών της Αθήνας οι διάφορες «Λούτσες» με τα παιδιά που ουρλιάζουν, τις γιαγιάδες με τα μεσοφόρια και τα τάπερ με τα γεμιστά (τις οποίες θεωρώ χώρους εξαιρετικής κοινωνικής μελέτης). Αλλά, βρε φίλε, αν ο άλλος θέλει να κάνει αυτήν τη χυδαία επίδειξη, δεν είναι δικαίωμά του; Αυτός και μόνο εκτίθεται, ουδείς άλλος. Οπότε ο καταστηματάρχης τι; Να του κάνει σκόντο στις σαμπάνιες των 20.000 για να μη μας γυρίζει εμάς το μάτι όταν βλέπουμε τον λογαριασμό;

Εξάλλου, με κάποιον τρόπο, αυτά τα θέματα αυτορυθμίζονται. Αν υποθέσουμε ότι το κέντρο της ασυδοσίας ως προς τις τιμές είναι η Μύκονος, εφέτος ο τουρισμός της έχει πτώση. Δεν έχω επίσημα στοιχεία, αλλά φίλοι με τουριστικές επιχειρήσεις στο νησί μού λένε ότι οι τιμές των ενοικίων ακόμη και πολυτελών κατοικιών έχουν πέσει κατακόρυφα.

Από το κίνημα της πετσέτας στο κίνημα της ξαπλώστρας

Πέρυσι είχαμε το κίνημα της πετσέτας που απέδωσε. Οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες που καταλάμβαναν αυθαίρετα ολόκληρες παραλίες απομακρύνθηκαν, οι καταστηματάρχες φαίνεται ότι περιορίστηκαν σε όσα τους επιτρέπει ο νόμος, τα πρόστιμα είναι πολύ υψηλά, κάποια μπιτς μπαρ έκλεισαν και οι ακρογιαλιές παραδόθηκαν στον λαό, για να το πω και στα κομμουνιστικά.

Ενώ λοιπόν εφέτος θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι, προέκυψε το άτυπο «κίνημα της ξαπλώστρας». Που μεταφράζεται και ως «από πίτα που δεν τρως τι σε μέλει κι αν καεί». Οι κινηματίες της πετσέτας έπιασαν τώρα το πόσο νοικιάζονται οι ξαπλώστρες. Πανάκριβα, σε τιμές που απέχουν πολύ από αυτές που αντέχει ο μέσος Ελληνας. Ο οποίος μέσος Ελληνας όμως πρωτοστάτησε στο κίνημα για ελεύθερες παραλίες. Οπότε γιατί πρέπει να χαλάει την καλοκαιρινή (λέμε τώρα) διάθεσή του για τις ξαπλώστρες των άλλων;