Πολιτικό ναρκοπέδιο

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η πολιτική είναι όπως το κόκαλο με το κρέας. Οι στρουθοκάμηλοι της ΔΟΕ κρύβουν, όπως πάντα, το κεφάλι στην άμμο, αλλά είναι αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τη σχέση της διοργάνωσης με την τριβή της εξουσίας. Από το 1896 μέχρι σήμερα υπήρξαν Ολυμπιάδες που παρήγαγαν περισσότερη πολιτική απ’ όση μπορούσαν να καταναλώσουν αλλά και κάποιες περισσότερο απολιτίκ. Η «ποσότητα» της πολιτικής που βάραινε την κάθε διοργάνωση εξαρτιόταν από το παγκόσμιο γίγνεσθαι, τα όσα συνέβαιναν στον κόσμο τις συγκεκριμένες περιόδους. Στις μεταπολεμικές Ολυμπιάδες για παράδειγμα, του 1920 της Αμβέρσας και του 1948 του Λονδίνου, είχαν αποκλειστεί οι ηττημένες χώρες. Οπως συνέβη από το 1964 μέχρι το 1988 με τη Νότια Αφρική λόγω του απαρτχάιντ, τη Γιουγκοσλαβία το 1992 λόγω των διεθνών κυρώσεων που της είχαν επιβληθεί για τις ένοπλες συγκρούσεις που οδήγησαν στη διάλυσή της και πιο πρόσφατα τον αποκλεισμό της Ρωσίας και της συμμάχου της Λευκορωσίας για την εισβολή στην Ουκρανία. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν τέτοια απήχηση στον κόσμο ώστε βάζουν σε πειρασμό ηγεσίες και διαμαρτυρόμενους για να προπαγανδίσουν ή να στείλουν μηνύματα.

Ο Χίτλερ θεώρησε τη διοργάνωση του 1936 ως μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να δικαιωθεί η θεωρία των Ναζί για την «ανώτερη φυλή». Οι αμερικανοί σπρίντερ Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος απλά σήκωσαν τις σφιγμένες γροθιές τους μέσα στο μαύρο γάντι για να διαμαρτυρηθούν για τον ρατσισμό στη χώρα τους. Στο περιθώριο της Ουγγρικής Εξέγερσης, οι Μαγυάροι έλυσαν τις διαφορές τους με τους Σοβιετικούς στην πισίνα στη διάρκεια του ημιτελικού του πόλο ανδρών στους Αγώνες της Μελβούρνης, βάφοντας το νερό κόκκινο από το αίμα. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου τα μποϊκοτάζ μεταξύ Δυτικών και Ανατολικών διαδέχονταν το ένα το άλλο, ενώ η πιο μαύρη σελίδα γράφτηκε το 1972 με τη Σφαγή του Μονάχου. Οι Θιβετιανοί θεώρησαν ιδανική τη συγκυρία της λαμπαδηδρομίας για να διαμαρτυρηθούν πριν απ’ την έναρξη των Αγώνων του 2008 στο Πεκίνο, ενώ διάφοροι ακτιβιστές σβήνουν τη φλόγα που άναψε από τις αχτίνες του ήλιου της Ολυμπίας για να στείλουν τα δικά τους μηνύματα.

Στο Παρίσι οι Γάλλοι δηλώνουν πανέτοιμοι για τη μεγάλη γιορτή που θα ξεκινήσει σε τρεις ημέρες. Πόσοι τους πιστεύουν; Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να αυξάνει την έντασή του, τη φωτιά στη Μέση Ανατολή να μη λέει να κοπάσει και τα δεκάδες ανοιχτά μέτωπα με ακραίους που θέλουν να επωφεληθούν της δημοσιότητας, η 33η Ολυμπιάδα μοιάζει με πολιτικό ναρκοπέδιο. Και βέβαια η δήλωση του Πάπα πως «οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι μια ευκαιρία για την ειρήνη», ακούγεται περισσότερο ως ευχή.