Από την Κατερίνη στην απόλυτη δόξα

Από την αμφισβήτηση στον απόλυτο θρίαμβο. Η αλήθεια είναι ότι ο Λουίς ντε λα Φουέντε δεν είχε ποτέ το μεγάλο όνομα. Εκανε καλή καριέρα ως παίκτης κατακτώντας και πρωτάθλημα με την Αθλέτικ Μπιλμπάο το μακρινό 1982. Βάσκος στην καρδιά και την καταγωγή αποφάσισε να γίνει προπονητής για να καταφέρει πολλά. Πρότυπο ο διάσημος Ιρουρέτα.

Η αρχή στους πάγκους του ομοσπονδιακού της νέας πρωταθλήτριας Ευρώπης δεν ήταν εύκολη. Ασχολήθηκε με τις Ακαδημίες της Σεβίλλης και της Μπιλμπάο. Το 2013 του έδωσαν την Εθνική Νέων. Την οδήγησε στο Final-8 του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Το 2015 το είχε αναλάβει η Ελλάδα. Οι Ισπανοί σάρωσαν. Απέκλεισαν στα ημιτελικά τη Γαλλία των Ντεμπελέ, Κομάν, Τιράμ, Ερναντές. Εμφατικά έφτασαν στον τελικό της Κατερίνης όπου με το 2-0 επί της Ρωσίας πήραν τον τίτλο.

Ιδιος κορμός

Ο Ντε λα Φουέντε χωρίς το περίφημο μουστάκι και μαλλιά έγινε μέντορας για παίκτες που σήμερα θαυμάζουμε. Στη μεσαία γραμμή ήταν κυρίαρχος ο… Ρόντρι. Εννιά χρόνια όλη η Ευρώπη υποκλίνεται στον άσο της Σίτι. Δεν ήταν μόνος του εκείνο το βράδυ στο Δημοτικό Στάδιο στην Πιερία. Δίπλα του όπως τώρα ο Μίκελ Μερίνο, ενώ ο σκόρερ του πρώτου γκολ Μπόρχα Μαγιοράλ τα πήγε περίφημα με Ρεάλ και Ρόμα όπως και ο Μάρκος Ασένσιο που έκανε τις ασίστ και στα δυο γκολ (το δεύτερο το πέτυχε ο Ναουέλ που αργότερα πέρασε κι από τον Ολυμπιακό). Στον πάγκο ήταν ο σημερινός πορτιέρο της Φούρια Ρόχα, Ουνάι Σιμόν και βασικοί οι Ντάνι Θεμπάγιος (Ρεάλ και Αρσεναλ), Πεδράθα (Βιγιαρεάλ) και Σιβέρα (Βαλένθια) και στην αποστολή ο Αλεΐς Γαρθία (Λεβερκούζεν). Ο κορμός ίδιος με σήμερα.

Αυτά τα παιδιά τότε με τον Ντε λα Φουέντε κατέκτησαν Μεσογειακό, Ευρωπαϊκό ελπίδων το ’19 και το Nations League πριν την περασμένη Κυριακή σηκώσουν στον ουρανό του Βερολίνου το 4ο Euro στην ιστορία της Ισπανίας.

Διχασμός

Ο Λουίς ντε λα Φουέντε ανέλαβε ως προπονητής της ισπανικής εθνικής ομάδας τον Δεκέμβριο του 2022, διαδεχόμενος τον Λουίς Ενρίκε. Ο διορισμός του προκάλεσε διχασμένες απόψεις μεταξύ των φιλάθλων και των ειδικών του ποδοσφαίρου. Ενώ κάποιοι εκτίμησαν την επιτυχημένη πορεία του στις μικρές εθνικές της Ισπανίας, όπου κατέκτησε τίτλους, άλλοι εξέφρασαν αμφιβολίες σχετικά με την έλλειψη εμπειρίας του στη διαχείριση ομάδων στο υψηλότερο επίπεδο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Αρχικά, η αποδοχή δεν ήταν ομόφωνη. Ο 63χρονος κόουτς αντιμετώπισε κριτική και σκεπτικισμό, ειδικά μετά τους πρώτους αγώνες, όπου τα αποτελέσματα δεν ήταν απολύτως ευνοϊκά και η ομάδα δεν έδειξε πειστική απόδοση. Η βαθιά γνώση του για τις νέες γενιές ισπανών ποδοσφαιριστών και η ικανότητά του να ενσωματώνει νεαρά ταλέντα στην εθνική ομάδα ήταν θετικά στοιχεία που κέρδισαν την αποδοχή με τον καιρό.

Ενα «ναι» μακριά

Πριν απ’ το τουρνουά βέβαια για τους επικριτές του ήταν απλά ένας «καράφλας» και «άσχετος», ένα «βύσμα» της ομοσπονδίας. Ο προπονητής από τη Ριόχα απείχε ένα «ναι» από το να μην πατήσει ποτέ το πόδι του στην Ομοσπονδία, στην οποία εντάχθηκε για να προπονήσει την U-19 το 2013. Η πρόταση ήταν για τον Μοριέντες, αλλά ο πρώην άσος της Ρεάλ την απέρριψε. Ο παλιός ομοσπονδιακός Ινιάκι Σάεθ είπε στον τότε εκτελεστικό διευθυντή Χινές Μελέντεθ: «Πάρε τον Ντε λα Φουέντε, που δεν κάνει τίποτα και ξέρει τα παιδιά».

Αν και αρχικά πήγε για τρεις μήνες, οι μέθοδοι και ο χαρακτήρας του έπεισαν αμέσως και η RFEF τον κράτησε. Είχε κάποια σκαμπανεβάσματα, σκέφτηκαν ακόμη και να τον διώξουν, αλλά ο καλός του χαρακτήρας μέτρησε πολύ. Ο ίδιος σκέφθηκε να παραιτηθεί όταν γνώρισε τη λαϊκή κατακραυγή επειδή χειροκρότησε τον πρώην πρόεδρο Ρουμπιάλες στην απολογία του για το σκάνδαλο με τo φιλί στη διεθνή Τζένι Ερμόσο. Τελικά τον κράτησαν οι διεθνείς, τα δικά του παιδιά από την εποχή της Κατερίνης και στο τέλος δικαιώθηκαν όλοι…