H γενιά του… ‘60

Προφανώς θα μπορούσε να είναι τυχαίο. Ισως όμως και όχι. Διότι σε μια εποχή που ο ρόλος του προπονητή γίνεται ξανά ολοένα και πιο απαιτητικός σε θέματα διαχείρισης που ξεπερνούν τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, η πείρα είναι asset που δεν αγοράζεται.

Οπως και να έχει; Η επανάσταση της γενιάς του ΄60 καλά κρατεί στους πάγκους και ο Λουίς Ντε Λα Φουέντε ήρθε να προσθέσει και αυτός τη δική του προσωπική ραψωδία στο φετινό… κρεσέντο. Είναι γεννημένος το 1961 ο προπονητής της Εθνικής Ισπανίας – και πλέον πρωταθλητής Ευρώπης. Πολύ καλός φίλος και συνομήλικος του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ που τέλη Μάη κάθισε back to back σε ευρωπαϊκό θρόνο κατακτώντας το Europa Conference League με τον Ολυμπιακό.

Και οι δυο τους είναι δύο χρόνια μικρότεροι από τον – ποιος να συγκριθεί μαζί του – Κάρλος Αντσελότι που χθες υποδέχθηκε και τον Κιλιάν Εμπαπέ στην απίθανη Ρεάλ: την κάτοχο του Champions League. Είναι το 1959 ο «Καρλίτο». Και είναι το 1958 ο Τζιαν Πιέρο Γκασπερίνι: ο σοφός του Μπέργκαμο που φέτος κατέκτησε το Europa League με την Αταλάντα.

Ναι, κάτι σε 4Χ4 σε ό,τι αφορά στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Φαινόμενο προς παρατήρηση σε μια εποχή που και στους πάγκους καταρρίπτονται τα ρεκόρ από την… ανάποδη με προπονητές πολύ νεαρούς σε ηλικία να αναλαμβάνουν την ευθύνη σε μεγάλα project. Αν έχει εξήγηση; Σαφώς. Το θάρρος της απόφασης. Δεν είναι βεβαίως ηλικιακό προνόμιο, σίγουρα όμως η εμπειρία το… θεριεύει. Εμφάνισε ο Ντε Λα Φουέντε στο Euro την Ισπανία με εξτρέμ τον 17χρονο Λεμίν Γιαμάλ και απέναντι τον Νίκο Γουίλιαμς της Μπιλμπάο. Εκανε επτά νίκες στο τουρνουά με βασικό σέντερ φορ τον Αλβαρο Μοράτα που έβαλε μόλις ένα από τα δεκαπέντε γκολ της ομάδας του. Γιατί; Γιατί το τελευταίο που τον ένοιαξε είναι τι θα πει ο κόσμος στα social media και ο Τύπος. Είχε μια ποδοσφαιρική ιδέα. Την εφάρμοσε. Δίχως δικαιολογίες. Δίχως δεύτερες σκέψεις.

Αμφιβάλλει κανείς πως σε περίπτωση αποτυχίας όλα τα παραπάνω θα ήταν στο «κατηγορητήριο» του 63χρονου; Οτι θα άκουγε πως δεν είναι λογικό να εμπιστεύεται με κλειστά μάτια ένα 17χρονο παιδί ή ότι δεν μπορεί οι άλλοι δύο της επίθεσης να είναι κάποιος της Μπιλμπάο και ένας φορ με ελάχιστα γκολ;

Ο Ντε Λα Φουέντε όμως είχε το θάρρος να αποφασίσει ο ίδιος, όχι οι άλλοι. Και η απόφασή του μοιάζει με εκείνη του Αντσελότι να παίξει όλη τη χρονιά χωρίς σέντερ φορ – και να κατακτήσει ξανά τα πάντα – περιμένοντας για την αντικατάσταση του Καρίμ Μπενζεμά τον Κιλιάν Εμπαπέ. Μοιάζει με τον τρόπο που ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έδωσε την ευκαιρία στον Απόστολο Αποστολόπουλο να κάνει ντεμπούτο με τον Ολυμπιακό σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης (!!!).  Το θάρρος να πετύχουν με τον τρόπο τους.