Τι θα κάνει η Ισπανία σε μερικά χρόνια;

Πριν από το τουρνουά είναι αλήθεια πως ελάχιστοι ήταν εκείνοι που περίμεναν από την Ισπανία όχι μόνο να το κατακτήσει, αλλά να βρίσκεται στον τελικό. Και ας είναι μια σχολή ποδοσφαίρου που συνεχώς βγάζει μεγάλους παίκτες και ας είχε στις τάξεις της ορισμένους απ’ αυτούς που ανήκουν στην… αφρόκρεμα του ποδοσφαίρου της χώρας. Εντός της ομάδας, όμως, είχε γίνει τόση δουλειά που γνώριζαν πως αυτό που θα εμφανίσουν θα εντυπωσιάσει, θα εκπλήξει και πιθανόν θα θριαμβεύσει. Και θριάμβευσε. Θριάμβευσε η ανεμελιά του ποδοσφαίρου, το… jogo bonito, το «βγείτε έξω και παίξτε». Γιατί πολλές φορές αυτό έκανε η Ισπανία και αυτή ήταν η εντολή του προπονητή της. Να βγουν, να παίξουν, να το χαρούν.

Το χαμόγελο του Γιαμάλ και η ανεμελιά με την οποία αγωνιζόταν σε παιχνίδια που η μπάλα ζύγιζε… τόνους είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται το ποδόσφαιρο. Και μια ομάδα η οποία φιλοδοξεί να φτάσει ψηλά. Βλέπαμε άλλες ομάδες, όπως η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Πορτογαλία, να εγκλωβίζονται στην ίδια τους την τακτική. Να παίζουν πολύ με την μπάλα, αλλά να κάνουν λιγότερες επιθέσεις, θέλοντας να διαφυλάξουν τα νώτα τους. Η Ισπανία νοιαζόταν για το πώς θα κάνει καλύτερα τα πράγματα στην επίθεση. Γνωρίζοντας πως δεν υπάρχουν αμυντικοί που μπορούν να τα βγάλουν εύκολα πέρα απέναντι στον Γουίλιαμς, τον Γιαμάλ, τον Ντάνι Ολμο, ακόμα και τον Μοράτα, έστω αν ο τελευταίος τα χαλούσε συνεχώς στην τελική προσπάθεια.

Η Ισπανία συνδύασε εμπειρία (Καρβαχάλ, Ρόδρι, Μοράτα, Νάτσο) με νιάτα (Ουίλιαμς, Γιαμάλ) και όλο αυτό το μείγμα αποδείχτηκε εκρηκτικό. Σε ένα καλοκαίρι που ελάχιστοι θα ήταν εκείνοι που θα… πόνταραν στους Ισπανούς, εκείνοι όχι μόνο τους διέψευσαν, όχι μόνο έφτασαν στην κούπα, αλλά το έκαναν και με τρόπο επιβλητικό: επτά παιχνίδια, επτά νίκες, κάτι που είχε κάνει σε μεγάλη διοργάνωση μονάχα η σπουδαία Βραζιλία του 2022. Αλήθεια, τι θα κάνει αυτή η Ισπανία σε λίγα χρόνια;