Το ρεσιτάλ – εμπειρία του Λεωνίδα Καβάκου στη Μεσσήνη

Ποια ήταν η τελευταία φορά που το Εκκλησιαστήριο της Αρχαίας Μεσσήνης είχε υποδεχθεί τόσο κόσμο στις κερκίδες του και για ποιον λόγο; Ερωτήματα ενός μικρού διαλόγου από μια ομάδα θεατών που σε λίγο θα παρακολουθούσε στον χώρο αυτό τη συναυλία του Λεωνίδα Καβάκου με το Appolωn Ensemble (Noé Inui–βιολί, Αλέξανδρος Σακαρέλλος–βιολί, Ηλίας Λιβιεράτος–βιόλα, Τιμόθεος Γαβριηλίδης-Πέτριν–βιολοντσέλο, Μιχάλης Σέμσης–κοντραμπάσο, Ιάσων Μαρμαράς–τσέμπαλο) την περασμένη Πέμπτη. Ο σπουδαίος βιολονίστας με το εξαιρετικό μουσικό σύνολο, το «καλλιτεχνικό του παιδί» όπως το χαρακτήρισε στη συνέντευξη Τύπου μια μέρα πριν, άνοιξαν με τον πιο συναρπαστικό τρόπο ξανά τις πόρτες αυτού του ιερού και ασύγκριτης ομορφιάς τόπου.

Στην ψηφιακή συνάντηση με τους δημοσιογράφους, ο Λεωνίδας Καβάκος εξηγούσε το όραμα που μοιράστηκε με άνθρωπο που είχε συνδεθεί άρρηκτα με τον τόπο αυτό, τον σπουδαίο αρχαιολόγο Πέτρο Θέμελη: «Θα ήθελα κάτι πιο πολυδιάστατο, όχι μια συναυλία. Ενα φεστιβάλ». Τα πολύπλοκα οικονομικά αναχώματα, η πανδημία, η απώλεια του Πέτρου Θέμελη άφησαν πίσω τα ευγενή τους σχέδια. Ηρθε όμως «η ευθυγράμμιση των άστρων», όπως είπε ο διεθνής σολίστ του βιολιού και με την προτροπή και τη στήριξη του Μεγάρου Μουσικής να γίνει η συναυλία, η οποία είχε σχεδιαστεί για το καλοκαίρι του 2023, αλλά που «δεν κατέστη τότε δυνατόν να πραγματοποιηθεί».

Κοντσέρτα για βιολί του Μπαχ

Γι’ αυτή τη σπάνια μουσική συνάντηση ο Λεωνίδας Καβάκος και το Apollωn Ensemble επέλεξαν να παρουσιάσουν τα Κοντσέρτα για βιολί του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ υπενθυμίζονταν τη βαθιά και αδιαμεσολάβητη σχέση τους με την τέχνη που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν.

Ας είμαστε ειλικρινείς: ελάχιστοι – ίσως μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού – μπορούσαν να αντιληφθούν την τεχνική αρτιότητα, με την οποία απέδωσαν κάθε μουσική συλλαβή των αριστουργημάτων που ανυπέρβλητου γερμανού συνθέτη. Ομως αυτή η ουσιαστική τους σύνθεση και η βαθιά γνώση τους για κάθε έργο που επιλέγουν να ερμηνεύσουν αποδεικνύεται ο ιδανικότερος τρόπος για να προσεγγίσει κανείς το δυσθεώρητο καλλιτεχνικό μεγαλείο. Αυτοί λοιπόν οι λίγοι μπορούσαν ν’ αντιληφθούν τις «μικρές αστοχίες» που σημείωσε ο μαέστρος Μάρκελλος Χρυσικόπουλος και κράτησε τους μουσικούς μετά στο Εκκλησιαστήριο αρκετές ώρες μετά τη συναυλία – η οποία βιντεοσκοπούνταν από την Unitel – για να κάνουν τις διορθώσεις που έπρεπε.

Η άρια από τη Σουίτα Νο 3

Οι πολλοί κρατήσαμε τη μαγεία των στιγμών στην ατμόσφαιρα που δημιούργησαν από τις ερμηνείες τους αλλά κυρίως από την αφοσίωση και την αλήθειά τους για αυτό που με πίστη και όραμα υπηρετούν. Το παρατεταμένο χειροκρότημα έφερε τους λαμπερούς σολίστες στη σκηνή για επαναλάβουν το δεύτερο μέρος του Κοντσέρτου για βιολί σε σολ ελάσσονα και την άρια από τη Σουίτα Νο 3 την οποία ο Λεωνίδας Καβάκος αφιέρωσε τον Πέτρο Θέμελη «για το αριστούργημα που ανέδειξε με πολλή αγάπη, υπομονή, ελπίδα και προπαντός εμπιστευόμενος τα αριστουργήματα που οι πρόγονοί μας μπόρεσαν ν’ αφήσουν σ’ εμάς ως πνευματική κληρονομιά και τα οποία μας εμπνέουν, μας καθοδηγούν και μας στηρίζουν στις μεγάλες δύσκολες στιγμές». Και όπως είχε σημειώσει ο σπουδαίος αρχαιολόγος «οι πέτρες των μνημείων δεν είναι βουβές: μιλούν σε όσους τις πλησιάζουν με αγάπη και κατανόηση και τους αποκαλύπτουν το παρελθόν και τα μυστικά τους, όπως οι απωθημένες μνήμες της ψυχής ανεβαίνουν στην επιφάνεια με τη βοήθεια των ψυχαναλυτών…».