Τι ματς, αλλά και τι ατυχία…

Αν βάζαμε στοίχημα πριν από τα ματς των «16» για το πού θα δούμε το περισσότερο θέαμα και τις μεγαλύτερες συγκινήσεις, ίσως να απαντούσαμε για το Γαλλία – Βέλγιο. Ή για το ματς της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της εντυπωσιακής Ισπανίας με τους καταπληκτικούς παίκτες. Κι όμως: για όσους είχαν δει τον τρόπο με τον οποίο είχαν αγωνιστεί στον όμιλο τόσο η Αυστρία, όσο και – σε μικρότερο βαθμό – η Τουρκία, δεν ήταν έκπληξη το ότι είδαμε ένα καταπληκτικό παιχνίδι ανάμεσα σε δύο ομάδες που δεν είναι στα φαβορί της διοργάνωσης. Από το πρώτο λεπτό το παιχνίδι είχε άγρια ομορφιά. Δύο καλές φάσεις, ένα κόρνερ και ένα γκολ στο πρώτο τρίλεπτο της συνάντησης. Φρενήρης ρυθμός σε όλο το πρώτο ημίχρονο. Γκολ από στημένες φάσεις, ωραίοι συνδυασμοί, μια μάχη μέχρι τέλους για το ποιος θα πάρει την πρόκριση.

Την πήρε η Τουρκία και δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν είναι δίκαιο αυτό. Γιατί οι Τούρκοι έπαιξαν με πάθος, με εντάσεις, με μια αυταπάρνηση που σπάνια συναντάς. Αλλά καλύτερη ομάδα από την Αυστρία δεν έχουν. Οσο δίκαιο είναι που οι Τούρκοι με όλα αυτά τα στοιχεία βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα προημιτελικά, άλλο τόσο άδικο είναι που μια ομάδα σαν την Αυστρία δεν είναι στις οχτώ καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Και δεν είναι εκεί γιατί ήταν άτυχη σε ένα ματς που έπαιξε total football στη μεγαλύτερη διάρκειά του. Οπως ήταν και αναποτελεσματική στις πολλές μεγάλες ευκαιρίες που δημιούργησε. Και έπεσε σε έναν τερματοφύλακα ο οποίος έκανε την επέμβαση της ζωής του.

Η Αυστρία αξίζει το χειροκρότημα, το ματς που είδαμε το βράδυ της Τρίτης αξίζει την αποθέωση για το ποδόσφαιρο που παίχτηκε και για το πάθος που είχε. Τέτοια παιχνίδια αξίζουν σε τέτοιες διοργανώσεις. Και μακάρι τώρα που μπήκαμε στην τελική ευθεία να τα βλέπουμε ολοένα και πιο συχνά.