Παλιές φωτογραφίες

Είναι λες και σταμάτησε ο χρόνος. Ολοι είναι αδύνατο να ξεχάσουν πού βρίσκονταν εκείνες τις βραδιές. Η πρεμιέρα στη Νέα Μάκρη, έτσι γιατί έπρεπε να γιορτάσουμε μια ακόμη έναρξη μεγάλης διοργάνωσης, κοιτώντας τον κυματισμό του νερού και δίχως να έχει προκύψει το γαλάζιο κύμα που παρέσυρε τα πάντα. Μετά, στο γραφείο οι αγώνες των ομίλων. Η πίκρα από τη Ρωσία και τα ζευγαρώματα που τα έβλεπες και αναρωτιόσουν «μα, γίνονται αυτά τώρα»; Κι όμως, στον αθλητισμό ισχύει το «ποτέ μη λες ποτέ». Τα αεροπλάνα που ένωναν με μια νοητή γραμμή την Ελλάδα και την Ιβηρική. Τα ξενύχτια. Το ποτάμια με τις γαλάζιες φανέλες στους αθηναϊκούς δρόμους και τα ραντεβού με τους αγνώστους που μονομιάς γίνονταν «μια οικογένεια».

Ο θρίαμβος ήταν κάτι το ανέλπιστο, κάτι που συμβαίνει μια φορά και μετά ψαχουλεύεις σε αραχνιασμένα συρτάρια τις κιτρινισμένες, παλιές φωτογραφίες, μαζί με αναμνήσεις που φώλιασαν για τα καλά στο μυαλό όλων. Κρίμα που δεν γύρισε η σελίδα του βιβλίου. Θα ήταν κάτι πολύ σπουδαιότερο αντί να μένουν κλειστά τα γραφεία της ΕΠΟ κάθε επέτειο του τελικού, αντί να δίνουν παραστάσεις οι θριαμβευτές του Euro 2004, αντί να σχολιάζουν στην τηλεόραση τα δρώμενα ή να επιδιώκουν να σφηνώσουν στην ΕΠΟ, να αξιοποιηθούν. Να πείσουν, βέβαια, πως μπορούν να προσφέρουν και όχι να βασίζονται μόνο στο όνομά τους. Τελικά, τι έγινε, αλήθεια μετά εκείνο το αξέχαστο καλοκαίρι; Θα μπορούσε να ειπωθεί πως προέκυψε κάτι σημαντικό αλλά δεν γνώριζε ο οποιοσδήποτε πώς να κεφαλαιοποιηθεί ο θρίαμβος. Οπως, λίγες εβδομάδες μετά, ουδείς είχε τη γνώση να μιλήσει για το «μετά» των Ολυμπιακών Αγώνων.

Δύο ιστορίες που έκαναν τους πάντες να φουσκώνουν από υπερηφάνεια και ταυτόχρονα δύο δεκαετίες μετά όσοι ασχολούνται με τα κοινά συμφωνούν πως «μηδέν εις το πηλίκον». Το ποδόσφαιρο έμεινε στάσιμο, οι ισχυροί αύξησαν την απόστασή τους και στα μέρη μας οι υποδομές αγνοούνται. Τα δε σχέδια για προπονητικό κέντρο τα ακούς τώρα και γελάς. Γιατί οι διεθνείς άσοι του σήμερα προπονούνται είτε στη Νέα Σμύρνη είτε στη Ριζούπολη. Δεν το λες και πρόοδο για μια ομάδα που πίστεψε πως κατέκτησε τον κόσμο όλο το 2004 και εντέλει άφησε την ευκαιρία να περάσει. Οπως δεν επένδυσε σωστά στους εθνικούς προπονητές, με σαφή εξαίρεση στον Φερνάντο Σάντος που έπιασε το νήμα από τον Οτο Ρεχάγκελ. Και την τελευταία δεκαετία το τιμόνι έχουν κρατήσει επτά τεχνικοί, όταν από το 2001 έως το 2014 τα ηνία είχαν μόνον ο Γερμανός και ο Πορτογάλος. Τι περισσότερο να ειπωθεί όταν τα δεδομένα μοιάζουν καταιγιστικά;