Εθνική για Παρίσι

Η Εθνική μπάσκετ ρίχνεται σήμερα στη μάχη του προολυμπιακού τουρνουά διεκδικώντας την παρουσία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες για πρώτη φορά μετά το 2008 στο Πεκίνο και τρίτη συνολικά. Αν έπαιζε η παράδοση μπάσκετ, η ομάδα μας δεν θα έπρεπε να κατέβει να παίξει καν. Σε 12 συμμετοχές σε προολυμπιακά τουρνουά πρόκριση πήρε μόνο μία φορά, το 2008. Ευτυχώς, όμως, άλλα πράγματα είναι αυτά που παίζουν ρόλο.

Η Εθνική έχει την ευκαιρία να τελειώσει τη δουλειά που άφησε στη μέση πριν από τρία χρόνια, στο προολυμπιακό του Καναδά. Τότε έφτασε πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στο ολυμπιακό εισιτήριο παίζοντας στον τελικό. Αλλά εκεί υπέκυψε στον κακό της δαίμονα, την Τσεχία.

Σε σχέση με το 2021 φέτος έχει στα χέρια της δύο ατού, που δικαιολογούν αισιοδοξία ότι τελικά θα τα καταφέρει. Παίζει μπροστά στο δικό της κοινό, που συνήθως είναι ένθερμο και οι παίκτες πάντα λένε ότι τους δίνει την έξτρα ώθηση που χρειάζονται.

Και έχει στη σύνθεσή της τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που τότε είχε μόλις αναδειχθεί πρωταθλητής του ΝΒΑ με τους Μπακς και δεν προλάβαινε να έρθει να παίξει με την Εθνική. Βεβαίως, τότε ήταν παρών ο Σλούκας, που σήμερα δεν είναι. Ομως το κενό του καλύπτεται σε αρκετά μεγάλο βαθμό από τον Γουόκαπ. Ενώ το κενό του Γιάννη δεν μπορεί να καλυφθεί από κανέναν.

Μένει να δούμε με ποιον τρόπο θα τον χρησιμοποιήσει ο Σπανούλης. Στο φιλικό με τις Μπαχάμες είδαμε να τον τοποθετεί στο λόου ποστ, απ’ όπου μπορεί είτε να σκοράρει στο ένας εναντίον ενός είτε να δημιουργεί καταστάσεις για ελεύθερα σουτ στους συμπαίκτες του βγάζοντας έξω την μπάλα έπειτα από παγίδα. Το κυριότερο, μοιάζει πιο δύσκολο να μπλοκαριστεί από την αντίπαλη άμυνα παίζοντας εκεί, παρά ξεκινώντας τις προσπάθειές του από την κορυφή (όπως συνέβαινε σε προηγούμενα τουρνουά), όπου είναι πιο εύκολο να του κλείσεις τον διάδρομο και να τον αναγκάσεις να χρησιμοποιήσει το όχι τόσο καλό περιφερειακό του σουτ.

Θα φανούν όλα αυτά στο παρκέ. Το θέμα είναι ότι η Εθνική βρίσκεται σε καλή κατάσταση, έχει ποιότητα και οι αντίπαλοί της δεν την τρομάζουν. Ούτε καν ο Ντόντσιτς. Μόνος του είναι στη Σλοβενία. Κι αν μπορεί μόνος του να κερδίσει ένα ολυμπιακό εισιτήριο, μαγκιά του και μπράβο του, αλλά στο ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν γίνονται συχνά τέτοια πράγματα.