Το άδοξο τέλος του μακρονισμού

Η ουσία είναι ότι όλα αυτά ήταν γνωστά στους πάντες εκ των προτέρων. Πολύ περισσότερο στον Μακρόν, όταν αποφάσιζε να διαλύσει τη Βουλή επικαλούμενος τη συντριβή που υπέστη στις ευρωεκλογές από τη Λεπέν. Με στόχο, όπως ο ίδιος παραδέχθηκε μιλώντας στη «Monde», να ρίξει την απασφαλισμένη χειροβομβίδα στα πόδια των πολιτικών του αντιπάλων – για να διαπιστώσει, όμως, ότι αυτή δεν αποκλείεται τελικώς να εκραγεί στα δικά του πόδια ή ακόμη και στα θεμέλια της Γαλλίας.

Ηδη, οι επικρίσεις που δέχεται είναι σφοδρές και αφορούν πρωτίστως την επιλογή του να οδηγήσει τη χώρα στις κάλπες, την οποία αρκετοί – ακόμη και σύμμαχοί του – χαρακτηρίζουν από ανόητη ως πολιτικά εγκληματική. Του χρεώνουν δεν μια πράξη πολιτικής αυτοκτονίας, τονίζοντας πως είναι ο ίδιος που προκαλεί το τέλος του μακρονισμού (έστω και αν το Ensemble έλαβε ένα και πλέον εκατ. περισσότερους ψήφους σε σύγκριση με το 2022).

Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω

Επειδή, όμως, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, αυτό που έχει τώρα σημασία είναι τι θα κάνει ο Μακρόν μετά την ολοκλήρωση και του δεύτερου γύρου. Στην περίπτωση που το RN κατακτήσει την απόλυτη πλειοψηφία, θα υποχρεωθεί σε μια επώδυνη και πρωτόγνωρη συγκατοίκηση για τα επόμενα τρία χρόνια, στο πλαίσιο της οποίας ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός θα αμφισβητούν ο ένας τις εξουσίες του άλλου. Από την άλλη, εάν ο αριθμός των βουλευτών της Λεπέν δεν απέχει πολύ από τους 289, τότε ίσως η διαφορά καλυφθεί με ad hoc συμφωνίες ή συνεργασίες – χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο μιας νέας κυβέρνησης μειοψηφίας. Εφόσον, τέλος, το RN απέχει πολύ από το παραπάνω όριο, αναγκαστικά ο Μακρόν θα κληθεί να εξετάσει και εναλλακτικά σενάρια, ανάμεσά τους και αυτό της συγκρότησης μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών. Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικές ισορροπίες θα είναι εξαιρετικά εύθραυστες. Και για τον πάλαι ποτέ φέρελπι πρόεδρο της Γαλλίας, το σκηνικό που διαμορφώνεται μοιάζει με το «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».