Το ήθος της πολιτικής και της κοινωνίας

Σε όλες τις δυτικές χώρες θα ήταν πρώτο θέμα συζήτησης. Τρομοκρατικό χτύπημα εναντίον της προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ελλάδας. Οι βομβιστές είχαν στόχο να δολοφονήσουν, θύμα ο αστυνομικός φρουρός, που ακόμα νοσηλεύεται με σοβαρότατα εγκαύματα και θα χρειαστεί πολλές πλαστικές επεμβάσεις, χωρίς να είναι γνωστό αν θα επανέλθει πλήρως. «Ακουσα θόρυβο και πριν προλάβω να δω τι συνέβαινε, εμφανίστηκαν με καλυμμένα χαρακτηριστικά και από το παράθυρο πετούσαν μέσα στο αυτοκίνητο αναμμένες μολότοφ. Ενιωσα το πρόσωπο και τα χέρια μου να καίγονται». Μία ευθεία δολοφονική επίθεση εναντίον ενός 42χρονου μεροκαματιάρη, η ζωή του οποίου θα αλλάξει για πάντα.

Καμία διαδήλωση διαμαρτυρίας, καμία πορεία συμπαράστασης, καμία διακήρυξη ευαισθησίας για έναν νέο άνθρωπο που ακόμα δίνει μάχη στο νοσοκομείο. Το θέμα έπαιξε την πρώτη μέρα, μετά κατέβηκε πιο χαμηλά, ύστερα από λίγο εξαφανίστηκε. Αλλωστε οι επιθέσεις στη χώρα μας δεν αποτελούν είδηση. Γκαζάκια σε σπίτια δημοσιογράφων, πολιτικών, δικαστικών. Καμία σύλληψη, ουδεμία τιμωρία. Το θέμα πολλές φορές δεν παίζει καν στα δελτία ειδήσεων. Οι ίδιοι και οι ίδιοι πολιτικοί βγαίνουν να καταδικάσουν, κάποια φασιστοειδή εμφανίζονται για να ξεράσουν μίσος και να πανηγυρίσουν, το «μέτωπο της λογικής» – οι «μένουμε Ευρώπη» – το «ακραίο Κέντρο» γράφει οργισμένες αναρτήσεις στα social media σε μία προσπάθεια να κρατήσει την είδηση στην επικαιρότητα. Μάταια. Είναι γνωστό πως ο δημόσιος διάλογος διαμορφώνεται από όσους φωνάζουν δυνατά.

Ο ήπιος λόγος πάντα χάνει, τα τεκμηριωμένα επιχειρήματα δεν χωρούν στους 280 χαρακτήρες του Twitter. Η τρομοκρατία δεν νικήθηκε ποτέ, συνεχίζει με αμείωτη ένταση τις επιθέσεις και τον εκφοβισμό. Ωσπου οι διαδικτυακές απειλές γίνονται πράξη. Εκκωφαντική αφωνία από τους συνήθεις εμπόρους ευαισθησίας που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για υποθέσεις αδιάφορες που απλά φιλοτεχνούν ή στηρίζουν κομματικά αφηγήματα, αλλά δεν ψελλίζουν ούτε λέξη για τρομοκρατικά χτυπήματα και δολοφονικές επιθέσεις που στέλνουν αθώους ανθρώπους στο νοσοκομείο. Εκείνοι που βαφτίζουν «αστυνομική βία» την εκκένωση παράνομων καταλήψεων και καίνε την Αθήνα αν αστυνομικός σπρώξει διαδηλωτή που πετάει μολότοφ, δεν έχουν αρθρώσει λέξη για έναν άνθρωπο 42 ετών που κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του. Ο Παύλος Μπακογιάννης είχε πει πως «το ήθος της πολιτικής προοπτικά γίνεται ήθος της κοινωνίας».

Και ίσως πρέπει να θυμηθούμε κάπου εδώ πως όταν ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος νοσηλεύτηκε επί μήνες στο νοσοκομείο ύστερα από τρομοκρατική επίθεση, ένας άλλος πρώην – τότε νυν – πρωθυπουργός δεν τον είχε επισκεφτεί ούτε καν στο νοσοκομείο.