Στίγμα

«Ολοι τους και μόνος του»

Από όλα όσα συνέβησαν την Τετάρτη, στη δύσκολη, όσο και σκληρή για τον πρόεδρο Νίκο (Ανδρουλάκη) κοινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος με την Κοινοβουλευτική Ομάδα και άλλους συγγενείς και φίλους, εκείνο που τον πλήγωσε περισσότερο ήταν ότι βρέθηκε σε μια κατάσταση «όλοι τους και μόνος του». Αν μάλιστα δεν παρενέβαιναν και ο Δ. Μάντζος με τον Π. Δουδωνή να υπερασπιστούν κάπως τις γραμμές του, θα ένιωθε σαν την καλαμιά στον κάμπο, όπως λέμε και στην εύανδρο Ηπειρο. Μόνος κι έρημος.

Ο ίδιος μου έλεγε αργότερα ότι ήταν προσωπική του επιλογή να μην αντιπαρατεθούν οι δικοί του με όσους τον κατηγορούσαν, και τον κατηγόρησαν πολλοί. «Θα γινόταν Κούγκι» και δεν το ήθελε ο πρόεδρος. Μπορεί και να είναι έτσι. Αλλά από κανέναν δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός ότι ο γραμματέας του κόμματος και αποτυχών υποψήφιος στις ευρωεκλογές Ανδρέας Σπυροπουλος δεν κάθισε δίπλα του, αλλά κάτω στην αίθουσα. Στην πρώτη σειρά βέβαια, αλλά κάτω. Οπως δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός (αντίθετα σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως) ότι δεν ζήτησε να λάβει τον λόγο, για να υπερασπιστεί τον Ανδρουλάκη και τις επιλογές του. Μία από τις οποίες ήταν και ο ίδιος. Για την οποία δέχτηκε σκληρή κριτική, από άλλους, αποτυχόντες, υποψηφίους.

Ανεξάρτητα από το ότι ο Σπυρόπουλος δεν του το αναγνώρισε, εν τέλει. Και μάλιστα γίνεται λόγος για χοντρό επεισόδιο το βράδυ των εκλογών, όταν κατέστη φανερό ότι δεν εκλέγεται.

Συμβαίνουν αυτά στην πολιτική, είναι το μόνο που έχω να πω…

Η πίκρα και το μήνυμα

Η άλλη μεγάλη πίκρα που «έφαγε» ο Ανδρουλάκης στη συνεδρίαση της Τετάρτης ήταν ότι του γύρισαν την πλάτη δύο από την παλιά φρουρά του ΠΑΣΟΚ, ο Κώστας Σκανδαλίδης και ο Πέτρος Ευθυμίου. Ειδικά για τον πρώτο, ο πρόεδρος του Κινήματος δεν μπορεί να το χωνέψει. Δεν μπορεί να το ξεπεράσει. Λόγω της στενής φιλικής σχέσης που διατηρούσαν και εξαιτίας της οποίας, όπως διατείνεται το περιβάλλον του Ανδρουλάκη, θυσιάστηκε, μη διεκδικώντας την έδρα της Α’ Αθήνας, προκειμένου να διευκολύνει τον Σκανδαλίδη να εκλεγεί. Ασχέτως αν τελικά δεν συνέβη – ως γνωστόν ο μόνος που εξελέγη από το ΠΑΣΟΚ στη συγκεκριμένη περιφέρεια ήταν ο Π. Γερουλάνος.

Ο δικός του, αυτός που προαναφέρω, ως «περιβάλλον Ανδρουλάκη», μου έλεγε χαρακτηριστικά ότι ο Ανδρουλάκης είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών, ζούσε τα τελευταία 25 χρόνια στα Εξάρχεια, και επέλεξε για χάρη του Σκανδαλίδη να θέσει υποψηφιότητα στην περιφέρεια, προκειμένου να τον διευκολύνει να βρεθεί και πάλι στη Βουλή. Κι αντί αναγνώρισης γι’ αυτό, εισέπραξε τη στάση της Τετάρτης (του Σκανδαλίδη).

Εξού και είναι πολύ πικραμένος. Οχι θυμωμένος, ούτε απογοητευμένος. Πίκρα αισθάνεται.

Θα του περάσει, σημείωσα στον συνομιλητή μου. Γιατί αν βρέθηκε ακόμη και ο Κώστας Σκανδαλίδης να τον επικρίνει, σημαίνει ότι δεν λειτούργησαν όλα τέλεια στο ΠΑΣΟΚ. Και προφανώς πρέπει να αναζητήσει τα λάθη του. Δεν είναι κατ’ ανάγκην όλοι εχθροί του, αυτοί που τον επέκριναν την Τετάρτη, και πιθανότατα θα το επαναλάβουν την επόμενη Κυριακή στην Κεντρική Επιτροπή…

Αριστερές απολύσεις

Ο άλλος που ακούγεται πικραμένος, αλλά αυτός όταν πικραίνεται… απολύει, είναι ο πρόεδρος Κασσελάκης. Η νέα απόλυση, του Γ. Τσίπρα, αλλά και ενός περιώνυμου τρολ, υπακούει απολύτως στις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις του προέδρου περί την αμειβόμενη εργασία. Νομίζω τουλάχιστον. Και δεν καταλαβαίνω, αλήθεια το λέω, προς τι ο πανικός. Ο άνθρωπος, σου λέει, σας πληρώνω, οφείλετε να κάνετε ό,τι σας λέω. Και επίσης, εκτός από το να κάνετε ό,τι σας λέω, οφείλετε και να με αποθεώνεται σε κάθε ευκαιρία. Χωρίς την παραμικρή αντίρρηση. Είμαι ο εργοδότης σας. Μου κάνεις κριτική ενώ πληρώνεσαι από μένα; Πάρε δρόμο και ψάξε αλλού για μεροκάματο. Εδώ δεν έχει.

Με αυτά είναι μαθημένος, αυτά εφαρμόζει. Τα υπόλοιπα, που λέει η εκπρόσωπος Βούλα (Κεχαγιά) περί δήθεν νοικοκυρέματος των οικονομικών του κόμματος, είναι στον αέρα. Αφού, όπως της ξέφυγε, πληρωνόταν ο ξάδερφος Τσίπρας, αντί να πληρώνεται ο άλλος που τοποθετήθηκε στη θέση του, ο Θάνος Μωραΐτης (αυτός είχε διατελέσει υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ και τώρα κατάντησε διευθυντής της ΚΟ του Κασσελάκη – τέτοια επιτυχία!). Αρα, κόβεται η έμμισθη σχέση του Γιώργου Τσίπρα, για να ξεκινήσει να αμείβεται ο Μωραΐτης!

Το… ιδεολογικοπολιτικό κίνητρο του Μωραΐτη (όπως και νωρίτερα του Τσίπρα) δεν το σχολιάζω καθόλου, όπως αντιλαμβάνεστε. Είναι τόσο εμφανές, ώστε περιττεύει κάθε αναφορά…

Καλοπληρωμένη ιδεολογία

Τούτων δοθέντων, θέλω να ρίξω λίγο φως στην απαίτηση του φίλου Γιάννη Ραγκούση να δοθεί στη δημοσιότητα πόσα επαγγελματικά «στελέχη» διαθέτει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, τι λεφτά παίρνουν, πώς (με την έννοια του από πού) αμείβονται και πόσα εξ αυτών έχουν προσληφθεί από την ημέρα που ο Κασσελάκης ανέλαβε πρόεδρος του κόμματος, τον περασμένο Σεπτέμβριο. Τι μας λέει ακριβώς ο Ραγκούσης με αυτή την απαίτηση που διατύπωσε; Οτι μια και η υπόθεση τέθηκε στο επίπεδο της ξεφτίλας, ήτοι «κάνω τον ιδεολόγο, και αντί 2.000 – 2.500 ευρώ μηνιαίως, συν ασφάλιση, και συν τα Σαββατοκύριακα στα πρωινά των καναλιών, αναλαμβάνω να προπαγανδίζω, προωθώ και να υπερασπίζομαι την πολιτική του προέδρου μας, του πολυχρονεμένου», πείτε μας ακριβώς πόσοι είναι αυτοί, τι λεφτά παίρνουν και ποιος τους προσέλαβε.

Δεν τον αδικώ. Βαρέθηκε κι αυτός να βλέπει την καλοπληρωμένη ιδεολογία, να σκίζεται στα πρωινάδικα…

Μία απορία όμως έχω και του την έχω θέσει και του ίδιου: τι θέλει και κάθεται ακόμη εκεί…

Ωραίες δουλειές

Αντί προτάσεως σήμερα για βιβλίο ή έστω παράσταση – όπως έκανα το προηγούμενο Σάββατο με το υπό τον Σταμάτη Φασουλή υπερθέαμα του Αλσους – θα παραχωρήσω τη θέση αυτή σε έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή, εικαστικούς της χώρας, τον κ. Δημήτρη Γέρο. Ο κ. Γέρος μού έστειλε επιστολή, στην οποία καταγγέλλει ένα πρωτοφανές γεγονός. Ητοι την ύπαρξη ενός οργανισμού για την είσπραξη των πνευματικών δικαιωμάτων των εικαστικών καλλιτεχνών, από τον οποίο όμως απουσιάζουν (και προφανώς δεν εισπράττουν δικαιώματα), οι περισσότεροι εικαστικοί! Τον αφήνω να τα πει μόνος τους, διότι επικοινώνησε με κάποιους από τους γνωστούς ή φίλους του, εικαστικούς, προκειμένου να προσυπογράψουν την καταγγελία του κατά του ΟΣΔΕΕΤΕ (αυτός είναι ο οργανισμός) και διαπίστωσε πως οι περισσότεροι δεν ήταν μέλη του οργανισμού, όπως δεν ήταν και οι κληρονόμοι μερικών από τους σημαντικότερους εικαστικούς μας!

Τέλειο; Υπάρχει και καλύτερο, στη συνέχεια…

Ωραίες δουλειές II

Αρχισε να αναρωτιέται: «Οταν δεν είναι μέλη του ΟΣΔΕΕΤΕ οι Κώστας Βαρώτσος, Αχιλλέας Δρούγκας, Σωτήρης Σόρογκας, Μάριος Σπηλιόπουλος, Δημήτρης Κούκος, Μάρκος Καμπάνης, Αγγελος Παπαδημητρίου, Γιώργος Χαδούλης, Θεόδωρος Πανταλέων, Γιώργος Σταθόπουλος, Μαρία Κτιστοπούλου, Χριστίνα Μόραλη, Μανταλίνα Ψωμά, και οι κληρονόμοι των Γιάννη Μόραλη, Νίκου Εγγονόπουλου, Βάσως Κατράκη, Αλέκου Φασιανού, Χρίστου Καρά, τότε ποιοι είναι αυτοί οι 700, που δικαιούνται να εισπράττουν πνευματικά δικαιώματα, αφού οι περισσότεροι δεν υπάρχουν στην καλλιτεχνική αγορά, και δεν είναι γνωστά τα έργα τους για να αντιγραφούν από τα ηλεκτρονικά μέσα;».

Το βασανιστικό ερώτημα το απέστειλε και στην υπουργό Πολιτισμού και τώρα αναμένει απάντηση, διότι υπάρχει το εξής καταπληκτικό (που εγώ τουλάχιστον δεν το γνώριζα, και είμαι βέβαιος και αρκετοί εξ υμών):

– από κάθε πώληση υπολογιστή, φωτοτυπικού, εκτυπωτή κ.λπ. ο ΟΣΔΕΕΤΕ εισπράττει ένα μικρό ποσοστό, αφού όποιος διαθέτει τις παραπάνω συσκευές μπορεί, θεωρητικά, να αναπαράγει εικαστικά έργα.

Ο ΟΣΔΕΕΤΕ όμως διανέμει περίπου 1.300 ευρώ ετησίως στο καθένα από τα 700 μέλη του (στα οποία δεν συμπεριλαμβάνεται κανείς από όσους προαναφέρθηκαν…) ανεξαρτήτως αν κάποιο από αυτά τα μέλη δημιουργεί και προπαντός αν παρουσιάζει κάπου τα έργα του.

Ωραίες δουλειές έχω να πω…