Γλώσσα μιας άλλης εποχής

Στον Κωνσταντίνο Θεοτόκη

Κι έπαψες να μιλάς – και σε κοιτούσα,

κι όλο και μ’ έσκαβε του πόθου η σμίλη.

Ήχος βιολιού και άρωμα στο δείλι,

στεκόσουν πλάι μου, μαυρομαλλούσα.

Πόσα και πόσα αδιάφορα ρωτούσα…

Γλώσσα μιας άλλης εποχής, του Απρίλη

κρινάκι αβρό ή τρυφερό ασφοδίλι

χρειαζόμουν, για να πω ότι σ’ αγαπούσα;

Το γέλιο σου άξαφνα, δροσοσταλίδες

για της ψυχής μου το μαρτύριο – κι είδες

τα όνειρά μας σφιχταγκαλιασμένα.

Αμήχανα τα σώματα, με ρίγη-

μεγάλη προσμονή, λύτρωση λίγη,

μέχρι να γίνουν, επιτέλους, ένα!