Κάτω από τον πήχη

Είναι θλιβερό στην επέτειο των είκοσι χρόνων από τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού στα ομαδικά σπορ, την κατάκτηση του Euro 2004, η χώρα μας να απέχει από τη μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή που ξεκινά σε λίγες ώρες στη Γερμανία. Θα ήταν κάπως παρήγορο αν η αποτυχία ήταν παρένθεση. Δυστυχώς όμως είναι ο κανόνας. Η Γαλανόλευκη συμπλήρωσε πέντε μεγάλες διοργανώσεις (Euro, Μουντιάλ) που είναι απούσα. Δώδεκα χρόνια μακριά από τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και δέκα από Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η λεπτομέρεια που περνά απαρατήρητη από πολλούς αλλά αποκαλύπτει τη μεγάλη αγωνιστική κάμψη της εθνικής μας ομάδας είναι ο αριθμός των συμμετεχουσών ομάδων στα Euro από τα οποία απουσιάσαμε.

Στις τρεις συνεχείς παρουσίες μας σε Euro, 2004-2012, οι φιναλίστ ήταν 16. Στη συνέχεια αυξήθηκαν κατά 50%, φτάνοντας τις 24. Σχεδόν μία στις δύο χώρες-μέλη της UEFA (44%) συμμετέχουν στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Ο πήχης κατέβηκε εντυπωσιακά αλλά εμείς περάσαμε από κάτω. Την ίδια στιγμή κατάφεραν να κάνουν το ντεμπούτο τους στη διοργάνωση η Ισλανδία των 382.000 ψυχών, η Βόρεια Ιρλανδία, η Ουαλία, η Αλβανία, η Σλοβακία, η Φινλανδία, η Βόρεια Μακεδονία και η Γεωργία, χώρες χωρίς περγαμηνές στο ποδόσφαιρο σε συλλογικό επίπεδο.

Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως όλες αυτές οι ομάδες έχουν ως πρότυπό τους την Ελλάδα. Αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα πως μπορούν να κάνουν το θαύμα, να διεκδικήσουν το τρόπαιο έστω κι αν έχουν ελάχιστες ελπίδες.

Αν οι διεθνείς μας είχαν πρόσβαση στις διεθνείς δημοσιογραφικές πηγές και έβλεπαν τα δεκάδες άρθρα, τις αναλύσεις, τις προβλέψεις και την προβολή που γίνεται στις φιναλίστ, είτε αυτή είναι η Γερμανία είτε η Γεωργία, η Σκωτία ή η Αλβανία, θα είναι επιπρόσθετο κίνητρο για να εξασφαλίζουν θέση
στο μεγάλο πάρτι.