«Ο Μπετόβεν είναι η μουσική της μεγάλης ελπίδας»

Θεωρούνται τρεις σούπερ σταρ της κλασικής μουσικής και όχι άδικα. Διαθέτουν εξαιρετική τεχνική και ερμηνευτική δυνατότητα, στοιχείο που τους χρίζει κορυφαίους σολίστες. Οσο κι αν άλλοι καλλιτέχνες του αναστήματός τους συχνά ζορίζονται να «στριμώξουν» το εγώ τους σε μια συνεργασία, εκείνοι τα τελευταία χρόνια έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους, απολαμβάνοντας τη μουσική τους συνύπαρξη. Την υψηλής πνοής δημιουργική συνομιλία των Ιμάνιουελ Αξ, Λεωνίδα Καβάκου και Γιο-Γιο Μα θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει από κοντά το ελληνικό κοινό στις 15 Ιουνίου. Οι τρεις ιδιοφυείς ερμηνευτές θα ανέβουν στη σκηνή του Ηρωδείου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, προκειμένου να παίξουν έργα των Μπραμς και Μπετόβεν.

«Είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα αυτή η εμφάνιση για εμένα. Είμαι τόσο ενθουσιασμένος που θα έρθω στην Ελλάδα. Είμαι σίγουρος ότι θα το ευχαριστηθώ» αναφέρει ο Ιμάνιουελ Αξ μιλώντας στο «ΝΣυν». «Ελπίζω να αρέσει στο ελληνικό κοινό η μουσική μας. Και να νιώσουν πόσο ξεχωριστά νιώθουμε κι εμείς που βρισκόμαστε σε αυτό το μέρος».

Η σημασία της φιλίας

Τα τελευταία χρόνια ο ίδιος μαζί με τον Λεωνίδα Καβάκο και τον Γιο-Γιο Μα έχουν σχηματίσει ένα τρίο και δίνουν ρεσιτάλ για πιάνο, βιολί και τσέλο. Η συνεργασία τους, αν και πηγάζει από μια μουσική ανάγκη, δείχνει να έχει εξελιχθεί πλέον και σε μια προσωπική επαφή μέσω της τέχνης. «Ο Γιο-Γιο κι εγώ δουλεύουμε μαζί εδώ και πολλά χρόνια. Ισως πάνω από 50 χρόνια, για την ακρίβεια. Ο Λεωνίδας κατά κάποιον τρόπο είναι ένας νεότερος φίλος. Τον γνώρισα πριν από πολύ καιρό, βρεθήκαμε μαζί εδώ στο Tanglewood κι από τότε είναι πολύ διασκεδαστικό να παίζουμε μαζί. Είναι φανταστικοί καλλιτέχνες, οπότε είμαι πολύ τυχερός που παίζω μαζί τους. Είναι επίσης πολύ ζεστοί, διασκεδαστικοί και αξιαγάπητοι άνθρωποι κι αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο το πιο σημαντικό πράγμα. Νιώθω ότι είμαστε πολύ καλοί φίλοι και νομίζω ότι το δείχνουμε αυτό όταν κάνουμε μουσική μαζί. Είναι σημαντικό για να έχουμε ένα καλό αποτέλεσμα στη μουσική, νομίζω. Μπορείς με τους άλλους πάντα να αποφασίζεις αν η μουσική θα είναι πιο γρήγορη ή πιο αργή, πιο δυνατή ή πιο ήσυχη. Μπορείς να συζητείς τα πάντα. Αλλά αν είστε καλοί φίλοι, αν συμπαθείτε ο ένας τον άλλον ως άνθρωποι, αυτό φροντίζει από μόνο του τα πάντα» δηλώνει ο δεξιοτέχνης του πιάνου.

Εκτός από τις περιοδείες που κάνουν οι τρεις τους, γεμίζοντας ασφυκτικά τις μεγαλύτερες αίθουσες παγκοσμίως, η καλλιτεχνική τους επικοινωνία επισφραγίστηκε ουσιαστικά με την ηχογράφηση ήδη τριών δίσκων με έργα του Μπετόβεν και του Μπραμς. «Η μουσική του Μπετόβεν πρώτα απ’ όλα είναι ιδιοφυής μουσική, αλλά επίσης και πολύ θετική. Είναι αυτή η μουσική της μεγάλης ελπίδας. Νομίζω ότι όλοι μας στον κόσμο έχουμε ανάγκη μια ελπίδα για το μέλλον και για καλύτερη ζωή για τους ανθρώπους γενικά. Η μουσική του Μπετόβεν για εμένα αντιπροσωπεύει αυτό» τονίζει ο πιανίστας και συνεχίζει. «Η μουσική του Μπραμς είναι σχεδόν το αντίθετο. Ο Μπραμς ήταν ένας σπουδαίος μουσικός, ένας σπουδαίος συνθέτης. Αλλά νομίζω ότι ήταν πολύ πιο καταθλιπτικός από τον Μπετόβεν. Δεν ακούω όμως τον Μπραμς για να ελπίζω αλλά για να νιώσω την ανθρώπινη φύση και τη θλίψη. Αγαπώ πολύ τον Μπραμς».

Η μουσική ως τρόπος ζωής

Ο ίδιος διανύει πλέον την όγδοη δεκαετία της ζωής του αλλά παραμένει εξαιρετικά ενεργός μουσικά, δίνοντας συναυλίες, ηχογραφώντας νέους δίσκους και μελετώντας στο πιάνο του. Αυτή η δημιουργική του ρουτίνα τον κάνει να έχει εγκαταλείψει για τα καλά την ιδέα της σύνταξης. «Οταν τα χέρια μου και το μυαλό μου σταματήσουν να δουλεύουν, θα πρέπει να αποσυρθώ. Αλλά ελπίζω να μου έχει απομείνει λίγος χρόνος. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη ηλικία για να αποσυρθείς. Αποσύρεσαι όταν δεν είσαι σε θέση να παίζεις πια μουσική» παρατηρεί ο Ιμάνιουελ Αξ, αλλά σπεύδει να συμπληρώσει: «Η μουσική όμως δεν νομίζω ότι σταματάει να είναι τρόπος ζωής. Για εμένα σίγουρα, αλλά και για τους περισσότερους μουσικούς. Για εμένα είναι ο λόγος να είμαι ζωντανός. Την αγαπώ. Μου αρέσει να παίζω και να ακούω μουσική. Και αγαπώ το πιάνο επίσης. Είναι το καλύτερο όργανο. Υστερα από τόσα χρόνια, άλλωστε, είμαστε καλοί φίλοι με το πιάνο».

Για αρκετούς, η μουσική δωματίου που ο ίδιος εκπροσωπεί είναι ένα δύσκολο είδος, που απευθύνεται σε ένα κοινό πιο εξειδικευμένο. Για εκείνον, βέβαια, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. «Νομίζω ότι η μουσική είναι μουσική και το να αποκαλείς κάτι μουσική δωματίου δεν σημαίνει τίποτα. Αν είναι μια συμφωνική ορχήστρα σε μια σκηνή ή ένα άτομο ή τρία άτομα, είναι απλά όμορφη μουσική. Νομίζω ότι τα κομμάτια που παίζουμε είναι πολύ συναρπαστικά και πολύ δραματικά και είμαι σίγουρος ότι το κοινό θα τα απολαύσει πάρα πολύ. Δεν νομίζω ότι η μουσική δωματίου είναι πιο εξελιγμένη ή πιο δύσκολη από οποιαδήποτε άλλη μουσική» καταλήγει ο πιανίστας.