Και στο τέλος κερδίζει η Ρεάλ Μαδρίτης

Εβλεπα τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στο Γουέμπλεϊ το Σάββατο το βράδυ και σκεφτόμουν ότι η Μπορούσια Ντόρτμουντ έμοιαζε μια υπέροχη πρωταγωνίστρια που μπορούσε να μετατρέψει το ματς σε σπάνια ιστορία. Η ομάδα του Τέρζιτς έφτασε στον τελικό της μεγάλης ευρωπαϊκής διοργάνωσης έχοντας χάσει πέρσι το πρωτάθλημα Γερμανίας στα λεπτά των καθυστερήσεων του τελευταίου παιχνιδιού της. Εκανε μια καταπληκτική πορεία στη διοργάνωση αποκλείοντας ομάδες που έμοιαζαν πιο δυνατές όπως η Ατλέτικο Μαδρίτης, η Μίλαν, η Νιούκαστλ και η Παρί Σεν Ζερμέν. Είχε επίσης κάμποση τύχη που πάντα χρειάζεται: θυμίζω ότι οι πρωταθλητές Γαλλίας είχαν στα δύο ματς με τους Γερμανούς 7 δοκάρια. Και επιπλέον στο πρώτο ημίχρονο του λονδρέζικου τελικού έπαιζε και πάρα πολύ καλά: η Ρεάλ Μαδρίτης είχε γλιτώσει το γκολ σε ένα πλήθος από περιπτώσεις και το χειρότερο για την ομάδα του Κάρλο Αντσελοτι ήταν ότι έμοιαζε να έχει αιφνιδιαστεί απόλυτα.

Παγίδα

Η Ρεάλ για 45 λεπτά έμοιαζε να έχει πέσει στη χειρότερη παγίδα που μπορεί να βρεθεί μια ομάδα που βρίσκεται σε έναν τελικό. Φαινόταν να πιστεύει ότι θα κερδίσει το 15o μεγάλο τρόπαιο της ιστορίας της χωρίς να αγωνιστεί καν – ότι θα έμπαιναν οι παίκτες της στο Γουέμπλεϊ και θα έκαναν τον γύρο του θριάμβου άνευ αντιπάλου. Οι Μαδριλένοι δεν είχαν υποτιμήσει τους Γερμανούς: δεν τους υπολόγιζαν καν! Την παραμονή του αγώνα στις συνεντεύξεις Τύπου ο Αντσελότι απαντούσε σε ερωτήσεις του τύπου «ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας σας» σαν να είχε κερδίσει το τρόπαιο ήδη. Η κακή εμφάνιση των Μαδριλένων στο πρώτο ημίχρονο ήταν αποτέλεσμα μιας σιγουριάς που άγγιζε τα όρια της αλαζονείας και ως εκ τούτου ήταν εξηγήσιμη. Η Ρεάλ, εξαιρουμένου του τερματοφύλακα Κουρτουά και του Τόνι Κρος που στο τελευταίο ματς της καριέρας του εξακολουθεί να δείχνει την ποδοσφαιρική του σοφία, δεν έχει διακριθέντα, ως εκ τούτου δεν είναι ανεξήγητη η κακή της απόδοση απέναντι σε μια ομάδα ψυχωμένη και οργανωμένη. Σχεδόν ανεξήγητη είναι η μεταμόρφωσή της στην επανάληψη.

Τι είπε

Δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς είπε στους παίκτες του ο Αντσελότι στο ημίχρονο. Ο ίδιος στη συνέντευξη Τύπου είπε πως τις αποφάσεις δεν τις παίρνει μόνος του αλλά πάντα συζητώντας με τους παίκτες του. Παραδέχτηκε ότι φώναξε σε μερικούς ζητώντας τους να θυμηθούν ότι αγωνίζονται στην καλύτερη ομάδα του κόσμου – κυρίως στον Βινίσιους. Απέδωσε την καλυτέρευση της εικόνας σε κάποιες μικρές αλλαγές στη διάταξη (η Βασίλισσα έπαιξε 4-3-3 στο δεύτερο ημίχρονο αφήνοντας στην άκρη το «κάτι σαν 4-4-2» της αρχής που δεν λειτουργούσε γιατί δεν υπήρχε σέντερ φορ) κι έπλεξε το εγκώμιο της Μπορούσια που τίμησε με την εμφάνισή της τον τελικό. Ο προπονητής των Γερμανών Τέρζιτς είχε μια πιο απλή εξήγηση. «Η ομάδα μου αγωνίστηκε πολύ καλά και στα δύο ημίχρονα, αλλά η διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου ημιχρόνου ήταν ότι στο δεύτερο ήταν πολύ καλή και η Ρεάλ» είπε. Αφήνοντας να εννοηθεί πως αν η Βασίλισσα είναι καλή δεν γλιτώνει κανείς. Η ήττα της ομάδας του με 2-0 έπειτα από την καλή της απόδοση στο πρώτο ημίχρονο είναι ένα είδος απόδειξης.

Κέφια

Ο Αντσελότι είχε μεγάλα κέφια στο τέλος του ματς. Μιλώντας και στα ισπανικά και στα αγγλικά  είπε πως για τον ίδιο η Ρεάλ είναι μια οικογένεια γιατί σε αυτή δουλεύει κι ο γιος του, ενώ ο πρόεδρός της Φλορεντίνο Πέρεθ είναι κάτι σαν αδελφός του! «Είναι πάντα προτιμότερο να δουλεύεις σε μια οικογενειακή επιχείρηση παρά να είσαι στέλεχος μιας βιομηχανίας» είπε χαρακτηριστικά και αφιέρωσε τη νίκη στα εγγόνια του (!) που έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν τι σημαίνει Ρεάλ. Παραδέχτηκε επίσης ότι οι νίκες που έρχονται ύστερα από βελτίωση της ομάδας του στη διάρκεια του αγώνα είναι αυτές που του αρέσουν πιο πολύ «διότι δημιουργούν στον αντίπαλο την αίσθηση ότι η Βασίλισσα είναι αλύγιστη». Τέλος παρακάλεσε τον Κρος να το ξανασκεφτεί και να μη σταματήσει το ποδόσφαιρο. «Αν αλλάξει γνώμη θα είναι και του χρόνου βασικός» είπε, τονίζοντας πως όλα αυτά τα χρόνια που τον είχε ποδοσφαιριστή ο Κρος δεν έχασε ούτε μια προπόνηση, γεγονός που μαρτυρά τον επαγγελματισμό του. Ο γερμανός ποδοσφαιριστής έζησε μια ονειρική νύχτα. Στο τελευταίο του ματς με τη Ρεάλ αποθεώθηκε από τους Μαδριλένους που έχουν ιστορικά μια μοναδική ικανότητα να κάνουν ξένους ποδοσφαιριστές να νιώθουν ότι έχουν βγει από τις ακαδημίες της ομάδας. Ο,τι συνέβη με τον Κρος έχει γίνει με τον Ντι Στέφανο, τον Ούγκο Σάντσες, τον Ζινεντίν Ζιντάν, ακόμα και με τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ολοι δηλώνουν μέλη της ιστορίας της ομάδας. Και οπαδοί της.

Τσέφεριν

Αυτός που δεν αποθεώθηκε στο Γουέμπλεϊ ήταν ο πρόεδρος της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν: τα σφυρίγματα που εισέπραξε όταν εμφανίστηκε το πρόσωπό του στα μάτριξ του Γουέμπλεϊ ήταν χωρίς προηγούμενο. Ειδικά οι οπαδοί της Ρεάλ τα έχουν μαζί του για τις τιμές των εισιτηρίων του τελικού – ήταν όντως πανάκριβα τα εισιτήρια αλλά ήταν και δυσεύρετα.
Στο γήπεδο βρέθηκαν 84.315 θεατές – η UEFA πανηγυρίζει για την εμπορική επιτυχία καθώς εξαφανίστηκε οτιδήποτε πουλούσαν τα περίπτερά της στα επτά (!) fans villages που στήθηκαν στο Λονδίνο.

Αγγλοι

Διοργανωτικά βέβαια ο τελικός δεν υπήρξε υποδειγματικός. Η αρχική έλλειψη σεκιούριτι στάθηκε αιτία να δούμε κωμικά πράγματα, όπως εισόδους διαφόρων στο γήπεδο. Μετά το ματς οι πικραμένοι Γερμανοί προκάλεσαν και μικροεπεισόδια που αντιμετωπίστηκαν με σκληρότητα από τη λονδρέζικη αστυνομία. Δεν υπήρχε πρόνοια για να πάνε και να φύγουν οι οπαδοί στο γήπεδο από διαφορετικές διαδρομές: όλοι πήραν τις ίδιες γραμμές του μετρό. Η αστυνόμευση του Λονδίνου γίνεται κυρίως με κάμερες. Οι οπαδοί αντιμετωπίζονται ως κανονικοί άνθρωποι. Αν δεν έχουν την πρέπουσα συμπεριφορά θα έχουν πρόβλημα: αυτός ο απλός νόμος ισχύει στα γήπεδα της Αγγλίας. Οι Αγγλοι ασχολήθηκαν ελάχιστα με τον τελικό. Η ομοσπονδία τους δεν είχε παρά ελάχιστη συμμετοχή στη διοργάνωσή του. Στις παμπ υπάρχουν ήδη αφίσες που θυμίζουν στον κόσμο να κλείνει τραπέζι για μπίρες τα βράδια που έρχονται ώστε να ζήσουν όλοι μαζί το Euro 2024 που έρχεται. Τα μάτια τους ήταν στον Μπέλιγχαμ που πρέπει να γίνει ο ηγέτης των Λιονταριών στην απόβαση στη Γερμανία. Αυτό που είδαν από αυτόν στον τελικό μάλλον πρέπει να τους προβλημάτισε. Ο Τζουντ είχε την πάσα στον Βινίσιους στο 2-0 και τίποτε άλλο. Και η Αγγλία δεν έχει Βινίσιους.