Το κορυφαίο και το πιο λαμπερό

Στην καρδιά των φίλων του Παναθηναϊκού το κάθε ένα Ευρωπαϊκό από τα επτά (πλέον) του συλλόγου είναι ξεχωριστό. Είναι όπως ένας πατέρας δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα παιδιά του και να πει ότι αγαπάει κάποιο περισσότερο.

Το πρώτο στο Παρίσι (1996) ήταν το πιο γλυκό καθώς ήταν το πρώτο, το συλλεκτικό από εκεί όπου ξεκίνησαν όλα και με το πιο δραματικό φινάλε από τα επτά που έχουν πάρει οι Πράσινοι για να δείξουν ότι κάθε σπουδαίο επίτευγμα θέλει κόπο και προσπάθεια. Το έπος της Μπολόνια το 2002 και αυτό του Βερολίνου του 2009 όπου παρουσιάστηκε ο καλύτερος Παναθηναϊκός όλων των εποχών φαίνεται να ξεχωρίζουν σε βαθμό δυσκολίας και όμως το φετινό διεκδικεί επάξια τον τίτλο του κορυφαίου όλων των εποχών και υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα για αυτό.

Τα είχε όλα

Τόσο το 2002 όσο και το 2009 ο Παναθηναϊκός ήταν μια έτοιμη ομάδα με σταθερό προπονητή και με τον κόουτς Ομπράντοβιτς στο τιμόνι που απλά είχε κάνει διάλειμμα από τους ευρωπαϊκούς τίτλους την αμέσως προηγούμενη χρονιά και αυτό διότι το Τριφύλλι είχε στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης τόσο το 2000 στη Θεσσαλονίκη όσο και το 2007 στην Αθήνα, άρα ήταν ομάδες πρωταθλήτριες Ευρώπης ουσιαστικά που πήραν και πάλι τον τίτλο δύο χρόνια μετά (2002 και 2009).

Από το μηδέν

Φέτος όμως είχαμε να κάνουμε με μια ομάδα που στήθηκε σχεδόν από το μηδέν (Γκριγκόνις, Καλαϊτζάκης, Μαντζούκας έμειναν μόλις από το προηγούμενο ρόστερ) και η οποία ήταν προτελευταία, 17η, την περασμένη χρονιά στην Ευρωλίγκα. Ενώ είχε 12 χρόνια να πάει σε φάιναλ φορ και 4 χρόνια να μπει στα πλέι οφ!

Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν τη δυσκολία του εγχειρήματος που πέραν από την τρέλα (έχει μπόλικη για την ομάδα της καρδιάς του) του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, που άνοιξε και πάλι την – οικονομική – κάνουλα με πάνω από 25.000.000 μπάτζετ, χρειαζόταν ένα ξεκάθαρο πλάνο που θα έπρεπε να περιλαμβάνει πάση θυσία έναν ηγέτη στον πάγκο και έναν (τουλάχιστον) ακόμα στο παρκέ. Οι οποίοι θα έπρεπε να έχουν το know how για το πώς πάει μια ομάδα μέχρι τέλους και στην Ευρώπη (καθώς στο ελληνικό πρωτάθλημα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ακόμα και στα χρόνια της παρακμής του ο Παναθηναϊκός έφτασε μίνιμουμ στον τελικό).

Διάλεξε σωστά

Ο ηγέτης των Πρασίνων έκανε τη σωστή επιλογή μεταξύ Πάμπλο Λάσο και Εργκίν Αταμάν, καθώς ο τούρκος προπονητής σε σχέση με τον ισπανό συνάδελφό του (επίσης σπουδαίος προπονητής) έχει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό την ικανότητα να «φτιάχνει» τους παίκτες, να τους εξιτάρει και να τους απογειώνει το κίνητρο για άμεσα αποτελέσματα όπως και έκανε – και – στον Παναθηναϊκό.

«Βγάλτε εισιτήρια για το Βερολίνο» προέτρεψε από τον περασμένο Σεπτέμβριο (!) τους φίλους του Παναθηναϊκού, ενώ λίγο αργότερα είχε υποσχεθεί – κοιτώντας το κέντρο του νέου εντυπωσιακού παρκέ του ΟΑΚΑ με το σήμα του Παναθηναϊκού με τα αστέρια – ότι εδώ θα έχει ένα ακόμα αστέρι του χρόνου τέτοια εποχή.

Δεν τον πτόησε ούτε η συντριβή από τον «αιώνιο» αντίπαλο στον πρώτο τελικό της χρονιάς (Σούπερ Καπ στη Ρόδο) ούτε οι ήττες στο ΟΑΚΑ από Ολυμπιακό και Μακάμπι στις πρώτες αγωνιστικές της Ευρωλίγκας.

Ξαπόστασε λίγο – στις μεγάλες δηλώσεις – και επανήλθε δριμύτερος. Το μεγάλο κόλπο το έκανε μετά την ήττα από τη Μακάμπι στην πρεμιέρα των πλέι οφ.

«Θα είμαστε εμείς 100% που θα πάμε στο φάιναλ φορ. Εάν δεν το πετύχουμε, εγώ δεν θα είμαι εδώ του χρόνου!» είχε ξεκαθαρίσει, με τους παίκτες του να παίρνουν το μήνυμα και να αντιδρούν στο παρκέ ξεπερνώντας το εμπόδιο της Μακάμπι με 3-2, ενώ στη συνέχεια είχαν την πιο επιβλητική εμφάνισή τους σε τελικό (και ημιτελικό ταυτόχρονα) στην ιστορία τους, φτάνοντας με εντυπωσιακό τρόπο στο 7ο Ευρωπαϊκό.

Το κεφάλαιο «Σλούκας»

Η άλλη κίνηση ματ του Δημήτρη Γιαννακόπουλου ήταν όταν είδε τον Κώστα Σλούκα να φεύγει από τον Ολυμπιακό. Δεν πρόλαβε ο διεθνής άσος να αποχωρήσει και είχε βρεθεί ήδη στα γραφεία της Βιανέξ να υπογράφει ένα ηγεμονικό τριετές συμβόλαιο με πάνω από 10.000.000 ευρώ συνολικές αποδοχές, μεταγραφή που θύμισε τις ιστορικές κινήσεις του πατέρα του Παύλου και του θείου του Θανάση όταν έπαιρναν τηλέφωνο στις εφημερίδες (τότε δεν υπήρχαν σάιτ) και το ανακοίνωναν με τον πιο απλό τρόπο.

«Παιδί μου, πήραμε τον αθλητή Ντομινίκ Γουίλκινς»!

Ο Κώστας Σλούκας στα 34 του πήρε την πιο σημαντική απόφαση της καριέρας του και δικαιώθηκε 101% καθώς ζύγισε τις παραμέτρους και δεν δίστασε να πάει στο αντίπαλο δέος, γνωρίζοντας ότι από το πρώτο λεπτό θα βρισκόταν στο μικροσκόπιο της σύγκρισης και όλοι (ακόμα και φίλοι του Παναθηναϊκού) θα περίμεναν στη γωνία.

Πέρασε δύσκολα, αλλά έχοντας την απόλυτη στήριξη του Εργκίν Αταμάν και της οικογένειάς του δεν κώλωσε σε κανένα σημείο της σεζόν και έφτασε να κάνει τον κορυφαίο τελικό της καριέρας του απέναντι στη Βασίλισσα της Ευρώπης, που πέρυσι του είχε πάρει την μπουκιά από το στόμα την τελευταία στιγμή, αλλά αυτή τη φορά ο Σλούκας δεν επέτρεψε ο αγώνας να κριθεί στο σουτ όπως το 2023 όπου του Γιουλ μπήκε και το δικό του (ανήμερα της γιορτής του) βρήκε σίδερο. Το δώρο του όμως ήρθε θριαμβευτικά φορώντας πλέον τα πράσινα και όπως έγραψε και πρόσφατα στον λογαριασμό του: «Τα όνειρά σου μην τα λες, δείξ’ τα» και συνόδευε αυτή την ατάκα με 7 αστέρια!

Ναν, το «κερασάκι»

Η ομάδα έδειχνε πλήρης (και με τον κορυφαίο σέντερ της Ευρώπης, τον Λεσόρ), αλλά και πάλι κάτι έλειπε για να την απογειώσει.

Εκεί ήρθε η προσθήκη του Κέντρικ Ναν τον περασμένο Οκτώβριο και το γλυκό έδεσε. Μέσα από πολλά κύματα ο τούρκος (στον πάγκο) και ο έλληνας (στο παρκέ) καπετάνιος οδήγησαν το πλοίο στη γη της επαγγελίας.