Ψάχνω κάτι καινούργιο να πω…

«Το όνειρό μας είναι να φτάσουμε σε έναν ευρωπαϊκό τελικό. Και αν φτάσουμε εκεί τότε θα μπορούμε να ελπίζουμε πως θα φέρουμε το τρόπαιο στον Πειραιά». Από το 2016 και έπειτα, εδώ και μια οκταετία, ο Κριστιάν Καρεμπέ εξηγούσε όπου στεκόταν κι όπου βρισκόταν τον μεγάλο στόχο του Ολυμπιακού. Και της διοίκησης του Βαγγέλη Μαρινάκη. Σχεδόν κάθε χρόνο ήταν πολλοί περισσότεροι εκείνοι που αμφισβητούσαν πως μπορεί να συμβεί αυτό, ίσως δε και να ειρωνεύονταν. Ποιον;

Τον Κριστιάν Καρεμπέ που σαν ποδοσφαιριστής είχε κατακτήσει τα πάντα στην καριέρα του και είχε την εμπειρία. Τον ειρωνεύονταν  ακόμα και δημοσιογράφοι, που υποτίθεται πως ασχολούνται με τον αθλητισμό και γνωρίζουν πόσο μεγάλη προσωπικότητα είναι. Ο Καρεμπέ δεν μιλούσε στον… αέρα. Εβλεπε. Κάθε μέρα έβλεπε το πόσο πολύ δούλευε ο Ολυμπιακός για να φτάσει σε έναν στόχο που έμοιαζε με όνειρο απατηλό για κάθε ελληνική ομάδα. Ενιωθε. Ενιωθε πως εδώ γίνεται μια δουλειά και μια επένδυση με έναν συγκεκριμένο στόχο. Δούλευε. Δούλευε κι αυτός μαζί με πολλούς ακόμα μέσα στην ΠΑΕ Ολυμπιακός για να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων. Και κυρίως; Συνεργαζόταν και είχε άμεση επαφή με τον άνθρωπο που πίστευε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον σε αυτό το όνειρο: τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

«Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε», έλεγε ξανά και ξανά και ξανά. Σε κάθε μεγάλη βραδιά, σε κάθε μεγάλη νίκη, σε κάθε στιγμή που ο Ολυμπιακός μεγάλωνε όλο και περισσότερο στην Ευρώπη, ο Βαγγέλης Μαρινάκης ήταν εκεί για να υπενθυμίζει σε όλους ποιος είναι ο μεγάλος στόχος. Η Τετάρτη ήταν εκείνη η νύχτα που περίμενε, εκείνη η νύχτα που δεν θα ξεχάσει κανείς εις τους αιώνας των αιώνων. Η νύχτα που δεν ξημέρωσε. Και καμιά φορά, όσο πλούσια κι αν είναι η ελληνική γλώσσα, δεν έχεις κάτι άλλο να πεις για να περιγράψεις με λόγια αυτό που συμβαίνει. Οπως λέει και το τραγούδι «ψάχνω κάτι καινούργιο να πω…».