Μια πρωτόγνωρη εμπειρία

Είναι λίγο μετά τις 9 το βράδυ της Τετάρτης και στο υπόγειο πάρκινγκ της Opap Arena επικρατεί αναβρασμός. Παραταγμένοι σε σειρές, η χορογράφος ελέγχει για τελευταία φορά τις θέσεις μας, επιθεωρεί τη μαύρη στολή μας με τους πράσινους μαιάνδρους και ρυθμίζει την ενδοεπικοινωνία μας. Οταν μάς κάνει σήμα, ξεκινάμε την πορεία μας προς τον αγωνιστικό χώρο κι εμείς απαντάμε με χειροκροτήματα και φωνές εμψύχωσης. It’s showtime, guys!

Τον περασμένο Μάρτιο, όταν δήλωνα συμμετοχή στο πρόγραμμα εθελοντισμού του τελικού του UEFA Conference League που θα γινόταν στην Αθήνα, δεν είχα σκεφτεί ότι θα βρισκόμουν τώρα να είμαι μέλος της τελετής έναρξης, μία εκ των δύο αρχηγών της 30μελούς ομάδας που ανέλαβε να κυματίσει το σήμα της Φιορεντίνα και να ζω μοναδικές στιγμές. Ανεβαίνουμε στην μπούκα του αγωνιστικού χώρου, οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού που βρίσκονταν από πάνω μας τραγουδούν δυνατά τα συνθήματα και μας χαιρετούν. Κόντρα στις οδηγίες που είχαμε λάβει, αρχίζω κι εγώ να τραγουδάω, κι ας μας έκανε πολλές παρατηρήσεις ο φύλακας του χώρου.

Ξαφνικά, η χορογραφία που μία εβδομάδα στις πρόβες δουλεύαμε ξεχάστηκε, αφήνοντας χώρο μόνο για την Ολυμπιακή τρέλα. Οταν η αντίστροφη μέτρηση για την εμφάνισή μας ξεκινά, από τα ηχεία ακούγεται η αφιέρωση του μεγάλου τελικού σε όσους δεν είναι πια μαζί μας και δακρύζω, φέρνοντας στο μυαλό τον μπαμπά μου. Ξεκινάει να παίζει ο ύμνος του Ολυμπιακού και βγαίνουμε στο χορτάρι για να πάρουμε θέσεις στην εστία της Φιορεντίνα. Βαδίζω μπροστά από τις κερκίδες, με την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή, τον ύμνο να με ανατριχιάζει και τη φωνή της χορογράφου στο αφτί μου να δίνει οδηγίες. Τα φώτα σβήνουν, οι φακοί των κινητών σαν πυγολαμπίδες λάμπουν και η τελετή έναρξης αρχίζει. Μαγεία!

Ανοίγουμε το σήμα και όσο το κυματίζουμε, νιώθω μια έξαψη που είμαι εδώ και βιώνω μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Τα τέσσερα λεπτά του ρόλου μας τελειώνουν, το σήμα μαζεύεται και τρέχουμε εκτός αγωνιστικού χώρου, ανάμεσα από τους παίκτες των ομάδων. Μας περιμένει μια οθόνη πίσω στο υπόγειο για να δούμε τον αγώνα, αφού η UEFA δεν μας επέτρεψε ποτέ να μπούμε στις κερκίδες, κρατώντας, μάλιστα, τις διαπιστεύσεις μας σε όλη τη διάρκειά του.

_{ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥ}