Μια κουβέντα για μοντέλα

Διαβάζω και ακούω για το μοντέλο Δούκα ως ιδεατό μοντέλο σύγκλισης του προοδευτικού, κεντροαριστερού χώρου μετά τις ευρωεκλογές. Κανένα πρόβλημα. Και ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας κατήγαγε μια μεγάλη νίκη στις αυτοδιοικητικές κάλπες. Και μια είδους σύγκλιση υπήρξε, κυρίως λόγω της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ και του Ζαχαριάδη βέβαια. Το ότι ορισμένοι όμως το παρουσιάζουν ως προσομοίωση και για την κεντρική σκηνή κρύβει μια σειρά σκέψεων, εκ του πονηρού αλλά και του εκ του μη πονηρού.

Πάμε να δούμε τις πιο πονηρές σκέψεις. Ορισμένοι, προφανώς από την κεντροαριστερή περιοχή, θεωρούν πως θέτοντας το παραπάνω μοντέλο ως επείγον θα υπερβούν και τις σημερινές ηγεσίες των ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Ενας τρίτος θα διεμβόλιζε τις σημερινές στασιμότητες, λένε, και αυτό προφανώς προϋποθέτει και μια δυναμική από τον όλο χώρο. Θα έχουν στο μυαλό τους μια ενδορήξη στα δύο κόμματα και ένα δημιουργικό σχίσμα που θα βγάλει αρχηγό – όχι κατ’ ανάγκη τον Δούκα. Και σε συνδυασμό με τη φυσιολογική τροχιά καθόδου του Μητσοτάκη.

Πάμε να δούμε τις λιγότερο πονηρές σκέψεις που εδράζονται στην αγωνία της μονοκαθεδρίας της ΝΔ και της απουσίας εναλλακτικού πόλου. Εδώ το σκεπτικό θέλει τρίψιμο πλακών, τεκτονικές πλάκες και νέες συγκλίσεις που μάλιστα θα ενεργοποιηθούν ταχύτατα μετά την 9η Ιουνίου και ανεξάρτητα αποτελέσματος. Και ως μονόδρομο και ως απάντηση στο σημερινό καχεκτικό δικομματισμό που είναι και επικίνδυνος για πολλά. Υπάρχουν όμως προβλήματα στην ανάλυση.

Κατ’ αρχάς η νίκη Δούκα, κι αυτό δεν τη μειώνει, σημειώθηκε σε αυτοδιοικητικό περιβάλλον. Οι Αθηναίοι τιμώρησαν για πολλά την απερχόμενη Αρχή. Για την ακρίβεια την τιμώρησαν οι γαλάζιοι Αθηναίοι που δεν πήγαν στον δεύτερο γύρο της μάχης. Επίσης εδώ υπήρξε μια καλή κούρσα του Δούκα, κυρίως στο τέλος, με πειστικό επιχείρημα αλλά και κάτι βασικότερο: οι φίλιες δυνάμεις τον στήριξαν και κυρίως πάνω στο δικό του πρόγραμμα. Η σύμπραξη αυτή δεν πρόκυψε από μακρόχρονες διεργασίες αλλά περισσότερο προέκυψε ως μια τακτική ανάγκη των συμμάχων του για τη νίκη και βασικά την ήττα του Κώστα Μπακογιάννη. Η όποια σύγκλιση έγινε επίσης στο ασφυκτικό φόντο της υπερνίκης της ΝΔ στις εθνικές εκλογές, σε συνθήκες κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ (σήμερα αυτό δεν συμβαίνει) και σε μια μουδιασμένη συγκυρία όπου και το μήνυμα στη ΝΔ (στις αυτοδιοικητικές κάλπες) ήταν μήνυμα περισσότερο στη γαλάζια διαχείριση σε κάποιους δήμους και περιφέρειες (π.χ. στη Θεσσαλία).

Ο δήμαρχος επίσης σήμερα, αν έχει ένα δημιουργικό στοίχημα, είναι να βάλει σε τάξη τον Δήμο Αθηναίων. Να τον ανατάξει ως έναν ευρωπαϊκό δήμο, ως μια μητρόπολη με μνήμη και μέλλον, όχι ως ένα συνεχές ξενοδοχείου και εστίασης. Να ανοίξει τον δημόσιο χώρο, να τον κρατά καθαρό. Να το μοντέλο Δούκα και ως κάτοικος του κέντρου θέλω να πετύχει.