Μόνο δύο {LF}σε εξήντα φιναλίστ {CR}την τελευταία δεκαετία, εκτός {LF}των ισχυρών!

Την τελευταία δεκαετία, στους τριάντα τελευταίους τελικούς της Ευρώπης, μόνο δύο από τις εξήντα ομάδες ήταν έξω από το μπλοκ των ισχυρών (Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία) και των περιφερειακών τους (Πορτογαλία, Ολλανδία). Ντνίπρο (Ουκρανία) το 2015, χάνοντας από τη Σεβίλλη τον τελικό του Europa League, και οι Ρέιντζερς (Σκωτία). Σαν ελληνικό ποδόσφαιρο είχαμε έναν τελικό, του Παναθηναϊκού το 1971, τότε που η σχέση των ευρωπαϊκών διοργανώσεων με τις σημερινές δεν συναντώνται ούτε στο όνομα. Και όμως ο Ολυμπιακός μισό αιώνα μετά τα κατάφερε δίνοντας σε όλους μας ένα πρώτης τάξεως μάθημα. Οχι για το πώς παίζεις με τρεις κεντρικούς χαφ και πιέζεις στο επιθετικό τρίτο του γηπέδου, αλλά για το πώς πιστεύοντας σε κάτι μεγάλο κάποτε καταφέρνεις κάτι απροσδόκητο. Και όταν τα καταφέρνεις νιώθεις περίφημα. Και βλέπεις καμιά φορά γύρω σου μάτια δακρυσμένα από χαρά και ευτυχία.

Ο Ολυμπιακός σε αυτή την απίθανη σεζόν δεν έφτασε μόνο στον τελικό του Conference League διεκδικώντας το τρόπαιο στη Νέα Φιλαδέλφεια από την παρέα του Νίκο Γκονζάλες.

Κατέκτησε και το Youth League, το Champions League των πιτσιρικάδων, επικρατώντας σε ένα format όπου ανταγωνίζονται οι 64 top U-19 της Ευρώπης. Θα μπορούσε να είναι τυχαίο. Σίγουρα όμως θα μπορούσε να δείχνει κάτι αυτή η «σύμπτωση» για τον χαρακτήρα και τον τρόπο σκέψης του οργανισμού. Για την «πίστη» που προκαλεί την εξέλιξη, την ανάπτυξη και καμιά φορά τα θαύματα. Ο τρόπος και η φιλοσοφία ενός club που υπό την αιγίδα του Βαγγέλη Μαρινάκη δεν έκρυψε ποτέ εκείνο το «συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε» δόγμα που με το πέρασμα των χρόνων μοιάζει να γίνεται συνείδηση…