Εκπληκτη δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων η γαλλίδα διαιτήτρια Στεφανί Φραπάρ που η ελληνική Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας τη διάλεξε για να διευθύνει τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. «Ενημερώθηκα από την ομοσπονδία για τον ορισμό μου στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας και εξεπλάγην. Θα είναι μία ιστορική πρώτη φορά για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν έχω περισσότερες πληροφορίες για το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά αντιμετωπίζω τον ορισμό μου στον τελικό ως ένα εργαλείο, ώστε να προωθήσω τη διαιτησία γυναικών» δήλωσε χαρακτηριστικά. Ποιος τη σκέφτηκε νομίζω ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία. Αλλά η επιλογή της δείχνει πώς αντιμετωπίζουν τον τελικό Κυπέλλου στην ΕΠΟ: ως μια ωραία αφορμή για πρωτοτυπίες.
Φραπάρ
Για να μην παρεξηγηθώ μια χαρά βιογραφικό έχει η Φραπάρ. Η Γαλλίδα μεταξύ άλλων έχει διευθύνει τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών, τον τελικό του UEFA Super Cup μεταξύ της Λίβερπουλ και της Τσέλσι παλιότερα, ενώ το 2022 διαιτήτευσε τον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας στον οποίο αγωνίστηκαν οι Ναντ και Νις. Συμμετείχε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ, γράφοντας κι εκεί ιστορία, αφού ήταν η πρώτη γυναίκα διαιτήτρια που διηύθυνε αγώνα της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Αλλά όλα αυτά ουδεμία σχέση έχουν με τη χώρα μας. Εδώ θα έπρεπε να κοιτάξουμε να κάνουμε πρώτα έναν κανονικό τελικό, δηλαδή με κόσμο των δύο ομάδων και μετά να το ρίξουμε στους συμβολισμούς…
Πρόβλημα
Μου κάνει εντύπωση ομολογώ πως τελευταία ο Πρωθυπουργός κάνει τόσες πολλές αναφορές σε αθλητικά γεγονότα. Προφανώς εστιάζει σε αυτά γιατί ο αμερικανοαναθρεμμένος Στέφανος Κασσελάκης, αρχηγός του δεύτερου κόμματος, μοιάζει να μην έχει ιδέα για τα ελληνικά μας αθλητικά πράγματα, οπότε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη οι αναφορές στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ είναι χωρίς αντίλογο. Χθες π.χ. δήλωσε ότι ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος θα έπρεπε να γίνεται στο ΟΑΚΑ που είναι το μεγαλύτερο γήπεδο της χώρας και να γίνεται παρουσία οπαδών και των δύο ομάδων.
«Αν μπορούσα να νομοθετήσω χωρίς να παραβιάσω το αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου θα το έκανα», είπε, τονίζοντας πως το Ολυμπιακό Στάδιο δεν μπορεί να υπολειτουργεί και ότι πρέπει να χρησιμοποιείται για τέτοιου είδους ματς. Προσοχή: μιλάμε για το ίδιο γήπεδο που είναι θαύμα ότι δεν έπεσε το στέγαστρό του να πλακώσει τον κόσμο και που απαγορεύτηκε η χρησιμοποίησή του στον Παναθηναϊκό που το είχε δηλώσει ως έδρα του για τα ευρωπαϊκά ματς, αλλά αναγκάστηκε τελικά να αγωνιστεί στη Λεωφόρο. Θέλω να πω ότι ωραίο είναι να φαντάζεσαι ότι το ΟΑΚΑ είναι το Γουέμπλεϊ, αλλά πριν γίνει μόνιμη έδρα τελικών (ή οποιωνδήποτε άλλων αγώνων) πρέπει και να λειτουργεί χωρίς πρόβλημα.
ΟΑΚΑ
Αν υπήρχε αντιπολίτευση κανονική, κάποιος θα απαντούσε ότι το Ολυμπιακό Στάδιο, όχι μόνο δεν μπορεί σήμερα που μιλάμε να φιλοξενήσει τελικό, αλλά εδώ και τέσσερα χρόνια ακριβώς επειδή οι κυβερνήσεις το παράτησαν στη μοίρα του έχασε και τη δυνατότητα να φιλοξενήσει τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, διότι το άφησαν να γεράσει χωρίς την παραμικρή ανακαίνιση των εισόδων, των καμερών, των εσωτερικών χώρων κ.λπ. Οπότε θα ήταν καλό, πριν το κάνουμε ελληνικό Γουέμπλεϊ, να το ξανακάνουμε σύγχρονο γήπεδο. Αλλά ποιος να τα πει αυτά;
Ημιτελικοί
Οι ομάδες μπάσκετ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού αναχώρησαν για το Βερολίνο όπου θα διεκδικήσαν το τρόπαιο της Ευρωλίγκας: οι ημιτελικοί είναι στο πρόγραμμα την Παρασκευή κι όποιος προκριθεί συνεχίζει και αγωνίζεται στον τελικό της Κυριακής. Παρ’ όλο που οι δύο ελληνικές ομάδες έχουν δύσκολους αντιπάλους (ο ΠΑΟ παίζει με την τουρκική Φενέρ και ο Ολυμπιακός με την κάτοχο του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης) οι πιθανότητες να τα καταφέρουν και να φτάσουν στον τελικό δεν είναι και λίγες. Μου έχει κάνει εντύπωση ομολογώ οι εξαιρετικά χαμηλοί τόνοι που έχουν κρατήσει οι προπονητές και οι παίκτες των δύο ομάδων πριν από τα ματς αυτά: δεν διέκρινα καμία υπερβολή και καμία έκφραση σιγουριάς. Μόνο ένα είδος ελεγχόμενης αισιοδοξίας.
Αταμάν
Για την αλήθεια του πράγματος παραθέτω τις δηλώσεις που έγιναν κατά την αναχώρηση. Ο προπονητής του ΠΑΟ Εργκίν Αταμάν είπε: «Δουλέψαμε όλη τη σεζόν για να είμαστε στο Final-4 και το πετύχαμε. Εχουμε μπροστά μας τον ημιτελικό κι αυτόν σκεφτόμαστε. Για τον ΠΑΟ είναι μία μεγάλη δόξα να είναι εκεί έπειτα από δώδεκα χρόνια. Μόνο οι τέσσερις καλύτερες πάνε εκεί. Παλιότερα είχε συμμετάσχει σε πολλά, αλλά έκανε αρκετά χρόνια για να πάει ξανά. Θα είναι φανταστικό αν προκριθούμε στον τελικό και διεκδικήσουμε την κούπα. Θα δούμε» τόνισε αρχικά. Κι αφού χαρακτήρισε την κάποτε μόνιμη αντίπαλό του στην Τουρκία Φενέρμπαχτσε «εξαιρετική ομάδα με έναν εξαιρετικό προπονητή», υπογράμμισε πως ο ημιτελικός «θα είναι ένα δύσκολο ματς» κι ότι αυτή τη στιγμή σκέφτεται μόνο αυτό. Αρνήθηκε μάλιστα να χαϊδέψει τα αφτιά των οπαδών του ΠΑΟ. Οταν ρωτήθηκε αν είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του να κερδίσει το τρόπαιο με τον Παναθηναϊκό, απάντησε: «Οχι! Κέρδισα αρκετές κούπες στην καριέρα μου», υπογραμμίζοντας ότι ο ΠΑΟ είναι μία νέα ομάδα.
Μπαρτζώκας
Το ίδιο προσεκτικός ήταν και ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Ο Ολυμπιακός έχασε πέρυσι την Ευρωλίγκα κυριολεκτικά στο τελευταίο σουτ από τη Ρεάλ Μαδρίτης που θα έχει αντίπαλο την Παρασκευή. Ο αντίπαλος προσφέρεται – και μόνο για αυτό – για δηλώσεις που να δώσουν θεαματικούς τίτλους. Κανείς δεν θα κατηγορούσε τον Μπαρτζώκα αν έλεγε ότι κάτι χρωστάει ο Ολυμπιακός στη Βασίλισσα κι άλλα τέτοια που στις περιπτώσεις συνηθίζονται – το ματς είναι μια ρεβάνς. «Εχουμε κάνει μία επαγγελματική προσέγγιση της διοργάνωσης, ποντάρουμε στην εμπειρία των παικτών. (…) Αν κρίνουμε βάσει δυναμικότητας, συμφωνώ πως έχουμε έναν πολύ δύσκολο αντίπαλο, που είναι μία πολύ καλή ομάδα και λόγω ονόματος, αλλά και με τις εμφανίσεις που έχει κάνει», είπε, χωρίς ούτε καν να αναφέρει το όνομα της Ρεάλ! «Στον ημιτελικό είναι οι δύο περσινοί φιναλίστ, θα γίνει ένα ωραίο παιχνίδι και πρέπει να μείνουμε στο πλάνο και να είμαστε λίγο τυχεροί», τόνισε, προσθέτοντας πως δύο ήττες στο τελευταίο σουτ στα δύο προηγούμενα Final-4 τον έπεισαν πως λίγη τύχη πάντα χρειάζεται. Κι αυτός, όπως και ο Αταμάν, ευχαρίστησε τους οπαδούς που θα κάνουν ένα ακριβό ταξίδι.
Λόρδοι
Δεν είχα καταλάβει ότι ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ έχουν στο τιμόνι τους δύο λόρδους, δύο ευγενείς, δύο αληθινούς τζέντλεμαν του αθλήματος. Οσο ζω μαθαίνω…














