Ολυμπιακοί Αγώνες και δύο απογοητεύσεις

Το μεγάλο γεγονός το απόγευμα της Τρίτης ήταν το πέρασμα της ολυμπιακής φλόγας από την Κρουαζέτ και το κόκκινο χαλί της αίθουσας Λιμιέρ, μια προσπάθεια του φεστιβάλ να συνδέσει αυτό το κορυφαίο αθλητικό γεγονός με τον κόσμο του κινηματογράφου. Την ίδια ώρα στην εν λόγω αίθουσα παιζόταν το ντοκιμαντέρ του Μικαέλ Γκαμρασί «Olympiques! La France des Jeux» στο οποίο εμφανίζονται αθλητές όπως οι Νταβίντ Ντουιγιέτ, Γκι Ντρου, Ζαν Γκαλιφόν, Σελίν Ζεμί και Σεντρίκ Νανκίν και πάρα πολλοί ολυμπιονίκες και παραολυμπιακοί πρωταθλητές. Ηλικίας από 20 έως 100 ετών, οι αθλητές αυτοί αφηγούνται τις συναρπαστικές ιστορίες τους και παρακολουθούν την ολυμπιακή γενεαλογία της Γαλλίας, από τη δημιουργία των Αγώνων το 1896 ως τις πρόσφατες επιτεύξεις και από τον Σαρλ Κοστ, χρυσό ολυμπιονίκη το 1948, μέχρι τον Ρομάν Κανόν, χρυσό ολυμπιονίκη το 2021.

Ο Κρόνενμπεργκ

Σάβανα υψηλής τεχνολογίας έχουν τον πρώτο λόγο στην τελευταία ταινία του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ «The shrouds» που προβλήθηκε την Τρίτη σηματοδοτώντας έτσι την έβδομη συμμετοχή του βετεράνου καναδού σκηνοθέτη στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Οπως πάντα, η «διαστροφική» φαντασία του Κρόνενμπεργκ σε ξαφνιάζει καθώς εδώ ο κεντρικός ήρωας της ταινίας (Βενσάν Κασέλ) είναι ένας άνθρωπος τόσο παθιασμένος με την πεθαμένη γυναίκα του (Νταϊάν Κρούγκερ) που έχει στήσει ένα ειδικό σύστημα παρακολούθησης της… αποσύνθεσης της σορού της μέσα από τον τάφο του νεκροταφείου το οποίο εν μέρει τού ανήκει! Αυτό είναι μέρος μιας επιχείρησης ονόματι Grave Tech (Τεχνολογία Τάφου) που ο επιχειρηματίας θέλει να εκμεταλλευτεί σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η κεντρική ιδέα της διαχείρισης της απώλειας έχει αρκετό ενδιαφέρον και πολύ πιθανόν να αφορά προσωπικά τον Κρόνενμπεργκ, ο οποίος έχασε τη γυναίκα του πριν από δύο χρόνια (ίσως επίσης να μην είναι τυχαίο που ο Βενσάν Κασέλ θυμίζει υπερβολικά τον σκηνοθέτη του). Ωστόσο, στην πορεία το σενάριο μπερδεύεται τόσο πολύ με παράπλευρες θεωρίες συνωμοσίας που η προσοχή σου διασπάται και πολλά ζητήματα σε αφήνουν «ξεκρέμαστο».

Η Ντέμι Μουρ

Μια καλή ιδέα που όμως σπαταλάται άδικα βρίσκεται πίσω από την ταινία της Κοραλί Φαρζό «The substance» (Η ουσία), η οποία πραγματεύεται σοβαρά θέματα όπως η νιότη και το γήρας, καθώς και η ματαιότητα της φήμης. Η Ντέμι Μουρ (σε μια γενναία στιγμή της) υποδύεται μια διάσημη παρουσιάστρια της τηλεόρασης η οποία όταν βλέπει ότι θα την αντικαταστήσουν, καθώς τα νούμερα θεαματικότητάς της πέφτουν δαματικά, αποφασίζει να πάρει μια ουσία μέσω της οποίας επί επτά ημέρες θα έχει το καθαρό πρόσωπο και το στιλπνό σώμα μιας νέας γυναίκας (Μάργκαρετ Κουόλεϊ) και τις άλλες επτά θα έχει τη δική της μορφή.

Ομως υπάρχουν κανόνες και περιορισμοί ώστε να μην υπάρξουν παρενέργειες, οι οποίοι φυσικά θα σπάσουν, οπότε ο έλεγχος θα χαθεί. Το ίδιο νιώθεις ότι συμβαίνει και με την ταινία που, παρά την πολλά υποσχόμενη έναρξη και το ίδιο το θέμα της, γίνεται τόσο γκροτέσκα και απωθητική που εν τέλει η γενικότερη φιλοσοφία της ακυρώνεται στον βωμό ενός splatter που ταιριάζει περισσότερο για μεταμεσονύκτιες προβολές.

Φόρεμα-δήλωση για την Παλαιστίνη;

Ηταν ζήτημα χρόνου να προκαλέσει αντιδράσεις η εμφάνιση της Κέιτ Μπλάνσετ στο κόκκινο χαλί των Καννών με φόρεμα Ζαν Πολ Γκοτιέ, τα χρώματα του οποίου παρέπεμπαν στην παλαιστινιακή σημαία. Για την ακρίβεια, χρειαζόταν ακριβώς το κόκκινο του χαλιού ώστε το ασπρόμαυρο φόρεμά της, με επένδυση πράσινου σατέν, να «δέσει» και να περάσει το πολιτικό μήνυμα που πολλοί αναγνώρισαν.

Αρκετοί, από την άλλη, κράτησαν αποστάσεις στα social media – όσο η ίδια η σταρ δεν επιβεβαίωνε την πρόθεσή της.

Αξίζει πάντως να θυμόμαστε ότι η Μπλάνσετ ως πρέσβειρα καλής θέλησης της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες είχε ζητήσει την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα τον περασμένο Νοέμβριο από το βήμα του ΟΗΕ.