Η ιστορία της Μάρθας και του Ντόνι καθήλωσε εκατομμύρια τηλεθεατές παγκοσμίως

Οταν στις 11 Απριλίου το «Baby Reindeer», η νέα βρετανική σειρά του Netflix, έκανε πρεμιέρα, κανείς δεν φανταζόταν ότι σε λίγες μόλις ημέρες θα γινόταν διεθνής επιτυχία. Ούτε οι άνθρωποι της πλατφόρμας που τη λάνσαραν χωρίς πολλά-πολλά προωθητικά τερτίπια. Ούτε ο δημιουργός της, ο σκωτσέζος κωμικός Ρίτσαρντ Γκαντ που αποτύπωσε στο σενάριο τα σκληρά προσωπικά του βιώματα από την παρενόχληση που δεχόταν για χρόνια από μία γυναίκα. Ούτε βέβαια και τα εκατομμύρια των τηλεθεατών που είδαν σχεδόν απνευστί τα επτά μισάωρα επεισόδιά της, κι ας ήταν σχεδόν αβάσταχτα λόγω της μεγάλης συναισθηματικής φόρτισης που προκαλούν.

Ενάμιση μήνα αργότερα το «Μικρό ταρανδάκι», όπως είναι στα ελληνικά ο τίτλος της σειράς, έχει γίνει παγκόσμιο φαινόμενο αφού μετράει πάνω από 60 εκατομμύρια θεάσεις, βρέθηκε στην πρώτη θέση των πιο δημοφιλών προγραμμάτων του Netflix σε 30 χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) και είναι σε καλό δρόμο για να γίνει η πιο επιτυχημένη της παραγωγή στην ιστορία της πλατφόρμας. Η προσοχή που κέρδισε η σειρά δεν είναι άδικη. Βασισμένη στο ομώνυμο βραβευμένο θεατρικό που έγραψε ο Γκαντ και παρουσίασε στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το 2019, κινείται στα θολά νερά μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Κεντρικό πρόσωπο είναι ο Ντόνι (τον υποδύεται ο Ρίτσαρντ Γκαντ), ένας κωμικός που αντί για τη σκηνή μεγάλων κλαμπ που επιδιώκει απεγνωσμένα, βρέθηκε πίσω από την μπάρα μιας λονδρέζικης παμπ να σερβίρει ποτά. Η συνάντησή του με τη Μάρθα (Τζέσικα Γκάνινγκ), μια ευτραφή γυναίκα με δυνατό γέλιο και εμφανώς διαταραγμένη προσωπικότητα, μετατρέπεται σε εφιάλτη. Εκείνη καταλήγει να τον καταδιώκει παντού, στον πραγματικό και τον ψηφιακό κόσμο για έξι χρόνια, στέλνοντάς του 41.071 μέιλ, φωνητικά μηνύματα 350 ωρών, 744 tweets, 46 μηνύματα στο facebook και 106 σελίδες επιστολών με κακή συχνά ορθογραφία και απειλές σεξουαλικής βίας.

Το τραύμα

Μέσα από τη σκοτεινή του αφήγηση, το «Baby Reindeer» εξερευνά τις ψυχολογικές μεταπτώσεις της καταδίωξης και της παρενόχλησης, βάζοντας στο τραπέζι σύγχρονα ζητήματα που σπάνια αγγίζει η μυθοπλασία, όπως η συναίνεση, οι σχέσεις εξουσίας, οι σεξουαλικές επιθέσεις κατά ανδρών και ο ρόλος του θύματος. Αν και στη δημοτικότητα της σειράς συνέβαλε ασφαλώς και το κυνήγι της αποκάλυψης της πραγματικής Μάρθα, το μυστικό της επιτυχίας της κρύβεται αλλού: στη διαχείριση της ιστορίας γύρω από το τραύμα, όχι με τον κλισέ τρόπο που συνηθίζεται στο Χόλιγουντ, αλλά με ρεαλισμό και αυθεντικότητα.

Ο πόνος μπλέκεται με την ψυχική ασθένεια με έναν τρόπο ανθρώπινο και βαθιά προσωπικό, που είναι και συνάμα απρόβλεπτος αλλά και ακατανόητος αφού ισορροπούν σε εξαιρετικά ευαίσθητες χορδές. Η Μάρθα και ο Ντόνι δεν γίνονται ποτέ καρικατούρες αλλά αντανακλούν κάθε φορά σύνθετα ζητήματα, προωθώντας την ενσυναίσθηση και τη συμπόνια.

ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥ