Οχι στην εργαλειοποίηση {LF}της μουσουλμανικής μειονότητας

Η Ελληνική Δημοκρατία θεμελίωσε στη Θράκη ένα μοντέλο σύγχρονης ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας που σέβεται απόλυτα τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα.

Το πρότυπο αυτό που αντέχει σε διεθνείς συγκρίσεις έχει βάθος, διότι επεκτείνει την προστασία της – κατά τη Συνθήκη της Λωζάννης – θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας και στις «μειονότητες εντός της μειονότητας» (minorities within minority), δηλαδή στους Πομάκους, τους Ρομά και τους τουρκογενείς που έχουν διαφορετική εθνοτική, γλωσσική και πολιτισμική ταυτότητα καθώς επίσης και στα διαφορετικά μεταξύ τους ισλαμικά δόγματα, όπως οι σουνίτες, οι μπεκτασί και οι αλεβίτες. Ολων αυτών την ιδιαίτερη ταυτότητα πρέπει κατά την ΕΣΔΑ και το Σύνταγμα να την προστατεύει η Ελληνική Δημοκρατία από κάθε προσπάθεια τουρκοποίησης ή αφομοίωσης, όποτε και όπως αυτή εκδηλώνεται.

Το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και η ελληνική πολιτική στη Θράκη πέτυχαν σημαντικά αποτελέσματα αρμονικής και δημιουργικής συμβίωσης. Η θρακιώτικη διαπολιτισμική κοινωνία μουσουλμάνων (σουνίτες, αλεβίτες και μπεκτασί) και χριστιανών (γηγενών Ελλήνων, προσφύγων που ήλθαν το 1923, παλιννοστούντων ποντίων ομογενών από την πρώην Σοβιετική Ενωση) καθώς και Αρμενίων, όσες φορές αφέθηκε ελεύθερη να λειτουργήσει μόνη της, πέτυχε μια υποδειγματική συμβίωση που καθιστά τις μειονότητες από μειονέκτημα του παρελθόντος συγκριτικό πλεονέκτημα του μέλλοντος.

Αντίθετα κάθε φορά που ντόπιες ή ξένες εξουσίες επιδίωξαν με εργαλείο τον εθνικισμό, τον ισλαμικό φονταμενταλισμό ή τον αναθεωρητικό νεοοθωμανισμό να γκετοποιήσουν, να φανατίσουν ή να εργαλειοποιήσουν τη μουσουλμανική μειονότητα τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά εθνικά, για την τοπική κοινωνία, αλλά και για την ίδια τη μειονότητα.

Εδώ ίσως εντοπίζεται ξεκάθαρα και η διαφορά της ελληνικής πολιτικής «Θετικής διάκρισης και ένταξης στην ελληνική και την ευρωπαϊκή κοινωνία» από την τουρκική πολιτική της «γκετοποίησης και της εκλογικής χειραγώγησης της μειονότητας» με στόχο την εργαλειοποίηση, την τουρκοποίηση και την απόπειρα αυθαίρετης μετεξέλιξης της από «θρησκευτική/μουσουλμανική» σε «εθνική/τουρκική», κάτι που εξυπηρετεί την αλλαγή της νομικής βάσης παρέμβασης της Τουρκίας στη Θράκη και διευκολύνει την απόπειρά της για «συνδιοίκηση» στην περιοχή. Στην κατεύθυνση αυτή κινείται η συντήρηση από τον τουρκικό μηχανισμό και η ενίσχυση του μειονοτικού Κόμματος Ισότητας, Εμπιστοσύνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ-DEP) που ίδρυσε ο αείμνηστος βουλευτής Αχμέτ Σαδήκ.

Η υποκινούμενη εδώ και καιρό αυτή πολιτική επεκτείνεται, τόσο στο εσωτερικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το νέο ενδιαφέρον στοιχείο σε αυτές τις ευρωεκλογές είναι η απόπειρα του DEP εντάσσοντας στο ψηφοδέλτιό του μια χριστιανή υποψήφια που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τη «σλαβομακεδονική μειονότητα» στην ελληνική μακεδονία να επεκτείνει την εκλογική του επιρροή προσπαθώντας παράλληλα να προσελκύσει ψήφους πανελλαδικά από ενταγμένους έλληνες μουσουλμάνους της Δωδεκανήσου ή ισλαμιστές μετανάστες και πρόσφυγες που έχουν αποκτήσει τα τελευταία χρόνια ελληνική ιθαγένεια.

Η Τουρκία επιδιώκει στις επικείμενες εκλογές να κάνει επίδειξη δύναμης στη Θράκη, βάφοντας γκρίζο τον εκλογικό χάρτη των νομών Ροδόπης και Ξάνθης και μετρώντας συγχρόνως τις πανελλαδικές της συμμαχίες επιρροής. Παράλληλα δεν είναι τυχαίο ότι στην ανακοίνωση υποψηφιότητας του DEP έδωσαν το «παρών» διεθνείς εκπρόσωποι της πολιτικής ομάδας του FUEN, η οποία εκπροσωπεί μειονοτικά κόμματα από όλη της ΕΕ, π.χ. Καταλονία, Πολωνία, Τιρόλο, Ουγγαρία, Γερμανία, Βέλγιο κ.λπ.

Τα αμείλικτα ερωτήματα που τίθενται είναι:

1. Κατανοεί το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας τι συντελείται σταδιακά στην ακριτική Θράκη;

2. Για ποιον λόγο εκτός από τη Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ και τη Νέα Αριστερά, κανένα άλλο κόμμα δεν έβαλε μειονοτικό υποψήφιο στις ευρωεκλογές; Δεν συνειδητοποιούν ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, ότι με αυτό τον τρόπο διευκολύνουν τη χειραγώγηση της μειονότητας από ξένα κρατικά ή παρακρατικά κέντρα;

3. Ποιος νοιάζεται τελικά για τα δικαιώματα της ίδιας της μειονότητας; Η Ελλάδα που τα κατοχυρώνει στην πράξη, όπως προβλέπεται από το διεθνές και το εθνικό δίκαιο ή η Τουρκία που επιδιώκει την εργαλειοποίηση των μουσουλμανικών πληθυσμών με στόχο την εξυπηρέτηση, όχι της ίδιας της μειονότητας, αλλά της δικής της εξωτερικής πολιτικής;

4. Η ίδια η ελληνική πολιτεία, ό,τι κομματικό χρώμα κι αν έχει κατά καιρούς, πόσο αντιλαμβάνεται την εθνική σημασία του να έχει η Θράκη συνεχή και ισότιμη συμμετοχή στα κέντρα αποφάσεων των Αθηνών, όχι για να ικανοποιούνται προσωπικές ματαιοδοξίες, αλλά για να υπάρχει πολιτική συνέχεια, συνέπεια και διαρκής προτεραιοποίηση της Θράκης στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής;

5. Αν η ίδια η Ελλάδα δεν συνειδητοποιήσει και δεν αναδείξει τη δύναμη που μπορεί να της επιστρέψει η Θράκη ως ορμητήριο οικονομικής εξωστρέφειας, ως ασπίδα αμυντικής θωράκισης, ως περιφερειακό κέντρο ανώτατης εκπαίδευσης, ως εγγυητής ενεργειακής ασφάλειας και ως καθρέπτης της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας, τότε πώς θα το συνειδητοποιήσουν οι ευρωπαίοι και οι αμερικανοί σύμμαχοί μας και πώς θα το σεβαστούν οι τούρκοι γείτονες μας;

Ο Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης είναι βουλευτής Ροδόπης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός, αν. καθηγητής Νομικής Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου