{T16}Εζησε και πέθανε με τις ιδέες το{T16}υ

Κρατούσε στο χέρι του συνεχώς ένα τσιγάρο. Ασυμβίβαστος όσο λίγοι, δεν τον ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος. Ποτέ του δεν νοιάστηκε γι’ αυτά. Εδώ τον… κατηγόρησαν ότι έφερε στην Αργεντινή το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Και ξέρετε τι είναι η Βραζιλία για τους Αργεντινούς; Οπως το λιβάνι για τον… διάβολο. Εκείνο το ποδόσφαιρο, όμως, το ποδόσφαιρο με περισσότερο μπρίο και λιγότερα… φονικά μαρκαρίσματα, το ποδόσφαιρο με περισσότερη αρχοντιά και λιγότερη αλητεία, το ποδόσφαιρο της επίθεσης και όχι της άμυνας, ήταν που οδήγησε την Αργεντινή στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978. Το ποδόσφαιρο του Λούις Σέσαρ Μενότι, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στα 85 του χρόνια την Κυριακή του Πάσχα, θα μνημονεύεται εις τους αιώνες των αιώνων.

Θα μνημονεύεται για το «Jogo Bonito» που εκπροσωπούσε, ίσως ως ένα προτέρημα που κουβάλησε από τη γνωριμία του με τον Πελέ στην κοινή του παρουσία στη Σάντος. Αλλά δεν ήταν μονάχα αυτό. Ο Μενότι θέλησε να παντρέψει το «Jogo Bonito» με το «total football» των Ολλανδών, βάζοντας και τις πινελιές της χώρας του, της Αργεντινής. Οπου χρειάζεται παίζουμε και λίγο ξύλο. Οπου το απαιτούν οι περιστάσεις, δίνουμε και μια κλωτσιά παραπάνω. Αλλά όταν έχουμε την μπάλα βάζουμε όλο μας το… μπρίο.

«Το ποδόσφαιρο έχει γίνει μια τεράστια επιχείρηση, γι’ αυτό αρκετοί προπονητές προσπαθούν να αποφύγουν το ρίσκο. Αυτό, όμως, δεν έχει λογική. Τα ρίσκα είναι παντού στη ζωή μας. Αν κάποιος θέλει να τα αποφύγει, δεν πρέπει να ερωτεύεται, για να μην πληγωθεί, ούτε να κάνει φίλους, για να μην τον απογοητεύσουν κάποια στιγμή», είχε πει σε μια μεγάλη του συνέντευξη. Τότε που τον είχαν χαρακτηρίσει ως «φιλόσοφο του ωραίου παιχνιδιού». Φιλόσοφος, μποέμ, αντισυμβατικός, πολλές φορές προκλητικός, ανταγωνιστικός. Αλλά αυθεντικός. Εζησε και πέθανε με τις ιδέες του. Και αυτές άφησε ως μεγάλη κληρονομιά όχι στην Αργεντινή, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη.