«Ο Μενότι, εγώ {LF}και η πίκρα για {LF}το Μουντιάλ του ’78»

Τον έβλεπες, τη δεκαετία του ’80, να τρέχει στο γήπεδο και τα έχανες με το μοναδικό του στυλ. Ενα άτι στον αγωνιστικό χώρο και με το χαρακτηριστικό μακρύ μαλλί… Μακρινές πάσες, δυνατά σουτ, ηγετική στόφα, ένας πλήρης ποδοσφαιριστής ήταν ο Χουάν Ραμόν Ρότσα και βίωσε σημαντικές στιγμές με τον Παναθηναϊκό για μια δεκαετία. Το μπρίο του, αξεπέραστο. Η συνεισφορά του στο Τριφύλλι σε όλα τα επίπεδα, γιατί έδωσε και μετά το φινάλε της καριέρας του, σπουδαία.

Αυτός, λοιπόν, ο αργεντινός ποδοσφαιράνθρωπος που έγινε «ένα με εμάς» αργότερα, μίλησε στα «ΝΕΑ» για τον Λούις Σέσαρ Μενότι, τον άλλοτε προπονητή του στην Εθνική Αργεντινής. Φώτισε ο Ρότσα γεγονότα ίσως άγνωστα για το ευρύ κοινό, εξήγησε τα «πώς και τα γιατί» μιας ολόκληρης εποχής, έβαλε πινελιές μη αθλητικές στη διήγησή του. Ηδη συμπλήρωσε (8 Μαΐου του 1954 γεννήθηκε)  τα 70 του χρόνια, αλλά η μνήμη του… κανόνι! Οπως κανόνι ήταν το αριστερό του πόδι που ζωγράφιζε στο χορτάρι.

Χρόνια πολλά Χουάν. Πού σε βρίσκουμε; Ηγουμενίτσα με τον Θεσπρωτό;

«Οχι, στην Αθήνα είμαι. Την Τετάρτη φεύγω («πέταξε» ήδη) για την Αργεντινή».

Τι να κάνεις;

«Πρώτα Μπουένος Αϊρες και μετά θα πάω Χιλή. Θα μείνω εκεί δύο μήνες. Στην Εβερτον της Χιλής ανέλαβε προπονητής ο Εστέμπαν Σολάρι και είναι μαζί του ο άντρας της κόρης μου. Η γυναίκα μου η Λίνε βρίσκεται ήδη δύο μήνες εκεί. Μετά πίσω στον Θεσπρωτό. Ξέρεις, σωθήκαμε, μείναμε στην τρίτη κατηγορία και στην ομάδα θα είμαι στο εξής τεχνικός διευθυντής. Δεν θα σου πω όμως ακόμη τον προπονητή μας (γελάει)».

Δεν πειράζει. Καλύτερα, συνεπώς, να μιλήσουμε για τον Μενότι. Αν δεν πεις εσύ την άποψή σου για τον προπονητή που πέθανε την Κυριακή του Πάσχα, ποιος θα το κάνει;

«Ασφαλώς. Ημουν στην προεπιλογή για την Εθνική Αργεντινής και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978. Δεν μπορώ να το ξεχάσω αυτό. Αλλά αξίζει να σου πω όλη την ιστορία: λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1973 ήταν τεχνικός ο Ομάρ Σίβορι. Ο πολύ σημαντικός αυτός Αργεντινός με τη θητεία σε Γιουβέντους και Νάπολι. Τότε δεν υπήρχαν ενδιάμεσες εθνικές ομάδες, Ελπίδων και άλλες. Μόνο Ανδρών και Νέων. Ημουν 19 ετών και θα δίναμε αγώνες με τους Νέους στη Γαλλία. Με καλεί, λοιπόν, ο Σίβορι και εγώ έπαθα σοκ. Παίξαμε, γυρίσαμε στο Μπουένος Αϊρες και μετά αναλαμβάνει ο Μενότι. Με είχε δει, ήμουν πολύ καλός στους αγώνες, με καλεί στην προεπιλογή. Αλλά το έκανε μάλλον αναγκαστικά»!

Τι εννοείς;

«Αυτό κατάλαβα. Δεν νομίζω πως με συμπαθούσε πολύ. Ημουν όμως πρωταθλητής με τη Νιούελς Ολντ Μπόις και θέλω να σου πω ότι στις 2 Ιουνίου κάνουν γιορτή, επέτειο για τα 50 χρόνια από την κατάκτηση του πρωταθλήματος του ’74. Με οκτώ ποδοσφαιριστές από τις ακαδημίες της ομάδας. Είχαμε νικήσει εκτός έδρας τη Ροζάριο Σεντράλ. Είναι λες και νικά ο Παναθηναϊκός στο Καραϊσκάκη ή ο Ολυμπιακός στη Λεωφόρο, για να καταλάβεις. Θέλω να συμπληρώσω πως εκείνη την εποχή είχα έρθει και έξι μήνες στην Ελλάδα αλλά δεν έμεινα στον Παναθηναϊκό».

Tι άλλο θυμάσαι;

«Θα δίναμε φιλικό ματς με τη Σοβιετική Ενωση το 1976 στο Μπουένος Αϊρες. Ηταν η πρώτη φορά που με κάλεσε. Νωρίτερα υπήρχε ματς πρωταθλήματος, Κυριακή ήταν. Επαθα θλάση στο 10λεπτο και βγήκα. Μίλησα με τον Μενότι. Του έλεγα “δεν θα παίξω”, μου απαντούσε “όχι, έλα” και τελικά έκανα τέσσερις ημέρες συνεχόμενες θεραπεία ώστε να αντιμετωπίσω το πρόβλημα και να μπορώ να αγωνιστώ. Η Σοβιετική Ενωση φορούσε κόκκινες φανέλες με το κλασικό CCCP ενώ εμείς στην Αργεντινή για πρώτη φορά είχαμε το νέο σήμα, το AFA. Hταν, δηλαδή, ιστορική στιγμή. Στο ημίχρονο το αποτέλεσμα 0-0, μου λέει ο Μενότι να μπω, σκέφτομαι “δεν έχω ενοχλήσεις, πρέπει να παίξω” και αλήθεια έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου. Το 0-0 δεν άλλαξε, γύρισα στο Ροζάριο με άλλους δύο ποδοσφαιριστές ικανοποιημένοι όλοι με την απόδοσή μας. Την Κυριακή είχαμε ματς με τη Νιούελς, την ομάδα μου. Επαιξα 45′ αλλά και πάλι ένιωσα τράβηγμα και βγήκα. Τελικά, επανήλθα και ο Μενότι το 1977 με κάλεσε στο αθλητικό κέντρο που συγκεντρωθήκαμε, έναν χρόνο πριν από το Μουντιάλ στην Αργεντινή και θα δίναμε επτά ματς προετοιμασίας. Με έβαλε μόνο σε δύο παιχνίδια, με τους Αγγλους και την Ανατολική Γερμανία. Μου έδωσε δύο μεγάλες χαρές, που με κάλεσε και με έβαλε στο παιχνίδι. Αλλά και μια πίκρα γιατί δεν με πήρε στην αποστολή, τεράστια απογοήτευση».

Τι έλεγαν τότε στην Αργεντινή;

«Ολοι στο Ροζάριο αλλά και παντού, ειλικρινά υποστήριζαν πως άξιζα να βρισκόμουν σε εκείνη την ομάδα. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς έγινε. Υπάρχουν διάφορα που είπαν εκείνη την εποχή. Κάποιοι υποστηρίζουν πως έπρεπε να γίνει μια τράμπα. Καλούσαν παίκτες από τις τέσσερις ομάδες του εθνικού πρωταθλήματος και όχι από την επαρχία. Τότε, λοιπόν, έκανε μεταγραφή ο Ρικάρντο Βίγια από την Ατλέτικο Τουκουμάν στη Ρασίνγκ. Μπήκε αυτός στην αποστολή. Μαζί ήταν με τον Αρντίλες και αν θυμάσαι, μεταγράφηκαν μετά στην Τότεναμ. Οχι κάτι το φοβερό, έμεινε στην ιστορία για ένα γκολ σε τελικό στο Γουέμπλεϊ που πήρε το Κύπελλο η Τότεναμ απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι. Και εγώ τελικά έξω. Ξαναλέω, αυτά είχαν υποστηρίξει ορισμένοι εκείνα τα χρόνια».

Η συνέχεια ποια ήταν;

«Ο Μενότι όπως καταλάβαινα δεν με συμπαθούσε. Μου έκανε, όμως, ένα καλό. Πείσμωσα. Είχα στενοχωρηθεί πάρα πολύ με την εξέλιξη αυτή. Είχα πάθει και ζημιά στους κοιλιακούς και τελικά ένας παλιός παίκτης του Ολυμπιακού με πήρε στην Κολομβία να αγωνιστώ. Ο Πολέτι. Στην Εθνική Αργεντινής δεν έπαιξα ξανά. Γύρισα όμως και έπαιξα εκεί ποδόσφαιρο, στην Μπόκα, προτού πάω στον Παναθηναϊκό. Τον Μενότι δεν τον συγχώρεσα ποτέ! Γιατί άξιζα να είμαι στην Εθνική Αργεντινής το ’78. Ας πούμε τώρα που “έφυγε” πως τον συγχωρώ. Τώρα».

Ως χαρακτήριας πως ήταν ο Μενότι;

«Να πω πως ήταν δημοκρατικός; Δήλωνε αριστερός και θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό. Αλλά νομίζω πως είχε συμμετοχή και σε εκείνο το καθεστώς. Δεν ήταν σκληρός. Με τη χούντα η Εθνική Αργεντινής κατέκτησε το Μουντιάλ του ’78. Αν κάποιος είναι ειλικρινής θα δει πως είχε βοήθεια. Θυμάσαι ένα ματς, το 6-0 με το Περού; Αλλά και η Εθνική Αγγλίας όταν πήρε το Παγκόσμιο του ’66 δεν είχε βοήθεια»;

Η συνέχεια;

«Μου έκανε, λέω, και πάλι καλό, έπαιξα στην Μπόκα. Εγινα πιο ολοκληρωμένος, άντεχα στις κλωτσιές, σκληραγωγήθηκα. Αυτό με βοήθησε να παίξω άλλα 10 χρόνια πολύ καλό ποδόσφαιρο. Αλλά ο Μενότι δεν με καλούσε στην Εθνική. Ούτε το 1982 στην Ισπανία. Μάλιστα, δεν ήρθε καν να με δει με τον Παναθηναϊκό. Θα μπορούσα να είμαι στην Εθνική το ’74, το ’78, το ’82 και το ’86 που κι ας είχα συμπληρώσει τα 32 χρόνια, βρισκόμουν σε καλή κατάσταση. Κι όμως, καλούσαν τότε, τον Πασκούλι της Λέτσε. Οχι ο Μενότι, ο Μπιλάρδο ήταν. Επαιξα, πάντως, συνολικά 30 παιχνίδια με τις ομάδες της Αργεντινής. Και με τα δύο σήματα»!

O Mενότι, βέβαια, απέκλεισε το 1978 και τον Μαραντόνα.

«Ναι, αλλά ο Ντιέγκο ήταν 18 ετών. Μικρός σε ηλικία. Αλλοι οι λόγοι, λοιπόν. Ενα χρόνο μετά, ο Μαραντόνα πήρε το παγκόσμιο των Νέων».

Η κουβέντα ολοκληρώθηκε. Λίγο διαφορετική και δίχως γεύση για Ελλάδα και εγχώριο πρωτάθλημα. Αλλωστε, ο Ρότσα ήταν χείμαρρος στις θύμησές του για εποχές που έφυγαν μαζί με το φευγιό από τη ζωή του Σέσαρ Λουίς Μενότι…