Τα κελεύσματα της καρδιάς του{CR}

Το ευρύ κοινό τον γνώρισε το καλοκαίρι του 2009. Τότε, ο λεπτεπίλεπτος Κώστας Παπανικολάου αναδείχθηκε σε κορυφαίο παίκτη του Ευρωπαϊκού κάτω των 20 ετών και η Ελλάδα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη Ρόδο. Δεν ήταν, ασφαλώς, κάτι το εύκολο για εκείνα τα παιδιά. Αλλά με βάση την πορεία που έκαναν ο Σλούκας και ο Μάντζαρης, ο Παππάς και ο Κασελάκης, ο Γιαννόπουλος και ο Γιάνκοβιτς, ο Μπόγρης και ο Σαρικόπουλος, αποδείχθηκε πως εκείνη η γενιά είχε μπόλικο ταλέντο. Ο πληρέστερος όλων ήταν ο Κώστας Παπανικολάου, τότε κολύμπησε στη δημοσιότητα και από εκείνη την ημέρα δεν κοίταξε ποτέ πίσω.

Το βλέμμα του ήταν πάντα στην κορυφή. Κάπως έτσι, ο Παπ του ελληνικού μπάσκετ, πήρε εκείνο το καλοκαίρι – που πολλά σήμαινε για εκείνον (τέλη Ιουλίου το χρυσό, τελευταία ημέρα του μήνα τα γενέθλιά του!) – μεταγραφή από τον Αρη (έμεινε για μια σεζόν και μόνο) στον Ολυμπιακό. Στο ΣΕΦ, ήρθε ως ακατέργαστο διαμάντι. Πολύ γρήγορα πήρε τη θέση που δικαιωματικά του ανήκε στη συνείδηση του κόσμου. Ο Παπανικολάου εξελίχθηκε σε παίκτη-κόσμημα για τον Ολυμπιακό, το 2012 και το 2013 πανηγύρισε τα τρόπαια της Ευρωλίγκας, όχι απλά ως παίκτης που μετείχε σε μια σπέσιαλ διοργάνωση, αλλά ως απόλυτος πρωταγωνιστής. Η συνέχεια ήταν να μετακομίσει στη Βαρκελώνη και μετά στο ΝΒΑ, όπου για να ειπωθεί η αλήθεια δεν έπιασε ούτε στους Ρόκετς αλλά ούτε και στους Νάγκετς. Τι καλύτερο για τον Ολυμπιακό! Το καλοκαίρι του ’16, μολονότι είχε προσφορές και όπως θρυλείται και από το αντίπαλο στρατόπεδο, ακολούθησε τα κελεύσματα της καρδιάς του. Υπέγραψε «και με τα δύο του χέρια» ένα ερυθρόλευκο συμβόλαιο, γιατί στο ΣΕΦ νιώθει πολύ καλά, ενώ έκτοτε δεν θέλησε ποτέ να αποχωριστεί τα κόκκινα χρώματα. Και είναι βέβαιο πως στον Πειραιά και το Νέο Φάληρο θα κλείσει την καριέρα του αυτός ο σημαίνων μπασκετμπολίστας των 34 ετών.

Πιστός στις αρχές της ομάδας, ουδέποτε έβαλε το εγώ πάνω από το εμείς. Το λένε, το φωνάζουν για να είμαστε ακριβείς και

οι… τοίχοι των αποδυτηρίων. Οποιος περνά το κατώφλι του ΣΕΦ πρέπει να εντάσσεται με τρόπο ομαλό στην ομάδα. Πρώτα ήταν μπροστά του ο Σπανούλης. Μετά ο Πρίντεζης. Τώρα έγινε αυτός αρχηγός όπως αρχηγός είναι και στην εθνική ομάδα. Ολα με τη σειρά τους. Ποτέ η βιασύνη δεν είναι καλός σύμβουλος για οτιδήποτε – άλλωστε ο Παπανικολάου γνωρίζει τη μέθοδο της εξέλιξης μέσω της μετάλλαξης. Και από έναν παίκτη που μπορούσε να σημειώνει πολλούς πόντους μαζί με εκείνη την… παλιοπαρέα που ορισμένοι έσμιξαν και στον Ολυμπιακό, έγινε ένας εξολοθρευτής και παίκτης σκαλοπάτι για κάθε επιθετική ενέργεια των Ερυθρόλευκων. Τι σημαίνει αυτό; Ο αριστερόχειρας Κώστας με τις έξοχες πάσες του μπορεί να συνδράμει στην κυκλοφορία της μπάλας, να δώσει την τελική πάσα, να δει τον ελεύθερο συμπαίκτη του και ειδικά την αντίπαλη «αδύναμη πλευρά». Οταν δε φεύγει στον αιφνιδιασμό, θυμίζει άνεμο και ώρες ώρες τον ζηλεύει και ο σπρίντερ Μακ Κίσικ! Μετρ στη συλλογή ριμπάουντ, άφθαστος όταν εμψυχώνει τους συμπαίκτες του από τον πάγκο ή από το παρκέ, παθιάζεται όσο λίγοι. Οχι όμως με αυτό το στυλ που φέρνει σε οπαδό και ενίοτε δεν γίνεται ολότελα αποδεκτό, αλλά με γνώμονα την άδολη αγάπη του για τον Ολυμπιακό και όσα πρεσβεύει αυτός ο σύλλογος. Κάποιες φορές κουράζεται, η δυστοκία του εκνευρίζει τους θεατές και τέτοια συναισθήματα βγαίνουν αρκετές φορές και στη ζωή, όταν μια σχέση υπερβαίνει τη δεκαετία. Κατά βάθος όμως υπάρχει σεβασμός και πορεία χέρι με χέρι, κατανόηση των καταστάσεων και αναμφίβολα αναγνώριση της σπουδαίας προσφοράς. Ο Κώστας Παπανικολάου, ο σπεσιαλίστας στις συμμετοχές σε Final-4, παίρνει τη θέση που του αξίζει στην ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Στην πρόσφατη σειρά με την Μπαρτσελόνα, μαζί με τον Μακ Κίσικ, ήταν από τους καλύτερους. Ναι, δεν έπαιξε στα τρία πρώτα παιχνίδια λόγω τραυματισμού. Και τι μ’ αυτό όμως; Δεν άφησε κανέναν σε ησυχία! Γιατί έστελνε τη θετική του ενέργεια από την εξέδρα, μοίραζε μπράβο με τον απλόχερο τρόπο ενός ανιδιοτελούς στρατιώτη της ομάδας. Μπήκε ξανά στα γήπεδα στο τέταρτο ματς, σε εκείνο το εκθαμβωτικό 92-58 για τον Ολυμπιακό και έδωσε απίστευτη ώθηση με τρία στα τρία τρίποντα σε καίριο χρονικό σημείο της αναμέτρησης. Ασταμάτητος, λες και πετούσε βότσαλο στη θάλασσα του Πειραιά!

Συνολικά είχε 3/6 τη βραδιά της Μεγάλης Πέμπτης και στο Παλάου Μπλαουγκράνα όταν και σφραγίστηκε το εισιτήριο για το Βερολίνο, ξανά 3/6 τρίποντα. Συν τις γεμάτες λοιπές στατιστικές κατηγορίες που ανεβάζουν θεαματικά τον βαθμό της συνεισφοράς του στο κόκκινο θαύμα. Γιατί  ένα θαύμα είναι η όλη πορεία, όχι επειδή ο Ολυμπιακός πάει για τρίτη συνεχόμενη φορά σε Final-4, αλλά κυρίως διότι το κάνει με έναν δικό του τρόπο, απόλυτα… ερυθρόλευκο! Χωρίς να κάνει σπατάλη χρήματος, δίχως να μεμψιμοιρεί για τις απώλειες παικτών, έχοντας πλάνο και διάθεση να καλύψει κάθε κενό που δημιουργείται και με τη βεβαιότητα πως σταρ είναι η ομάδα και όχι ο όποιος παίκτης. Αν κάποιος ρωτήσει τον Κώστα Παπανικολάου, ακριβώς αυτό θα πει. Δεν αισθάνεται πως… ψηλώνει παραπάνω ο αρχηγός. Τον νοιάζει να είναι ψηλά, στην κορυφογραμμή της Ευρωλίγκας ο Ολυμπιακός. Και γι’ αυτό όλοι  αποθεώνουν τον λεοντόκαρδο παίκτη!