Αν κρατάς κάποιον στον οποίο δεν πιστεύεις…

Η πρόκριση της Ρεάλ Μαδρίτης σε ένα ακόμα τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ήρθε μέσω μιας νίκης επί της Μπάγερν Μονάχου από τις πιο παράξενες της ομάδας του Κάρλο Αντσελότι: έχω τη βεβαιότητα πως οι Γερμανοί έχασαν μόνοι τους. Ο ιταλός προπονητής έχει σίγουρα το κοκκαλάκι της νυχτερίδας. Εριξε στο ματς τον Χοσέλου, που ασκεί καιρό τώρα το επάγγελμα του αναπληρωματικού φορ που δεν ενοχλεί κανένα με την παρουσία του, κι αυτός με ένα γκολ στο 88′ και ένα στο 91′ του έδωσε μια νίκη-πρόκριση απίθανη. Αλλά όλα αυτά έγιναν γιατί η Μπάγερν Μονάχου μετά το 80′ σταμάτησε να παίζει κι έκανε ακόμα και συστηματικές καθυστερήσεις μπας και κρατήσει το υπέρ της 0-1.

Αγχος

Η εικόνα του αγχωμένου προπονητή των Βαυαρών Τόμας Τούχελ είναι η εικόνα της Μπάγερν στο ματς. Ο Τούχελ προετοίμασε καλά το παιχνίδι (αλλάζοντας τρεις παίκτες στην ενδεκάδα της ομάδας σε σχέση με το πρώτο ματς) και το τελείωσε άθλια. Η απόφασή του να βγάλει από το παιχνίδι τρεις δημιουργικούς παίκτες, την απονεύρωσε τελείως. Η Μπάγερν παίζοντας χωρίς τον Σανέ, τον Μουσιάλα, και κυρίως τον Χάρι Κέιν οπισθοχώρησε. Η οπισθοχώρηση επέτρεψε στην Ρεάλ να κερδίσει μέτρα ακριβώς τη στιγμή που αυτό είχε αρχίσει να της είναι δύσκολο. Ο Αντσελότι φόρτωσε την επίθεση με τους Ντίαζ και Χοσέλου κι άλλαξε σχήμα, αλλά ήταν η παθητική στάση της Μπάγερν Μονάχου στο τέλος αυτό που άλλαξε την εικόνα του ματς.

Η έξοδος του Κέιν π.χ. επέτρεψε στον Ρούντιγκερ που τον ακολουθούσε παντού, να φύγει από την άμυνα και να πάρει επιθετικές πρωτοβουλίες: αυτός έδωσε την ασίστ στον Χοσέλου για το γκολ της ανατροπής. Είναι αλήθεια ότι η Μπάγερν πλήρωσε πολύ ακριβά μια κακή στιγμή του Νόιερ – τη μοναδική του στο παιχνίδι. Στο 89′ ο γερμανός τερματοφύλακας έχασε την μπάλα μέσα από τα χέρια του ύστερα από ένα μακρινό σουτ του Βινίσιους, το οποίο έμοιαζε να ελέγχει απόλυτα, και ο Χοσέλου ισοφάρισε. Ομως είναι δύσκολο να μιλήσεις για ατυχία: κι αυτό το γκολ όπως και το επόμενο μοιάζουν με τιμωρία μιας Μπάγερν που νόμιζε πως μπορούσε να προκριθεί παίζοντας ογδόντα λεπτά.

Ξέρει

Ο Τούχελ εδώ και δυο μήνες τουλάχιστον ξέρει ότι θα φύγει και διαβάζει στον Τύπο ονόματα πιθανών διαδόχων του. Βλέποντας τον πανικό του είναι να απορείς γιατί η Μπάγερν τον κράτησε. Πιθανότατα οι Βαυαροί δεν ήθελαν πάλι να αλλάξουν προπονητή μεσούσης της περιόδου. Αυτή η απόφαση έκανε κακό. Οσο κι αν είναι πρόβλημα η αλλαγή ενός προπονητή, το να κρατάς κάποιον τον οποίο δεν πιστεύεις απλά γιατί δεν θες να δεχτείς κριτική για την αντικατάστασή του κάνει τα πάντα χειρότερα. Με έναν καλό εμψυχωτή η Μπάγερν πιθανότατα θα ήταν στον τελικό του Γουέμπλεϊ ξανά με την Ντόρτμουντ. Οπως το 2012.

Λύγισε

Η βραδιά της Τετάρτης μας έδωσε κι ένα μεγάλο ματς στο μπάσκετ: ο Ολυμπιακός λύγισε την Μπαρτσελόνα στη Βαρκελώνη και ακολούθησε τον ΠΑΟ στο Βερολίνο. Με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στη διεύθυνση της ορχήστρας ο Ολυμπιακός φτάνει για τρίτη σερί χρονιά στο Final-4. Θα βρει στον ημιτελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης που πέρυσι τον κέρδισε στον τελικό. Οσοι γνωρίζουν τον Μπαρτζώκα λένε πως ετοιμάζει την ομάδα του ένα χρόνο τώρα για αυτό το παιχνίδι και για αυτό ο Ολυμπιακός έχει φέτος τρεις ψηλούς πρώτης γραμμής, δηλαδή τον Φαλ, τον Ράιτ και τον Μιλουτίνοφ που έκρινε το ματς στη Βαρκελώνη. Η επιλογή αυτή έχει να κάνει με την ανάλυση της Ρεάλ που κατά τον προπονητή του Ολυμπιακού πέρυσι κέρδισε χάρη στον πανύψηλο Ταβάρεζ, τον οποίο φέτος οι Ερυθρόλευκοι δεν φοβούνται.

Καπετάνιος

Ο Ολυμπιακός και πέρυσι και πρόπερσι προκρίθηκε στο Final-4 με νίκη στο πέμπτο ματς. Πρόπερσι είχε κερδίσει τη Μονακό ενθουσιάζοντας την Εμα Στόουν και πέρυσι κέρδισε εύκολα τη Φενέρ: όμως αυτά τα ματς είχαν γίνει στο ΣΕΦ. Την Τετάρτη νίκησε την Μπάρτσα εκτός έδρας κι αυτό κάνει την πρόκρισή του αληθινό κατόρθωμα. Μια άλλη ουσιώδης διαφορά είναι ότι φέτος πραγματικός MVP της ομάδας είναι ο προπονητής της: αυτός είναι η σταθερή της αξία από την αρχή της σεζόν. Οι παίκτες στους οποίους ο Μπαρτζώκας βασίστηκε πολύ από το καλοκαίρι μέχρι τώρα (ο Παπανικολάου, ο Γκος, ο Φαλ, ο Γουόκαπ, ο αρχικά τραυματίας ΜακΚίσικ, ο Κάνααν και ο Πίτερς) είχαν τα πάνω τους και τα κάτω τους. Κανείς από αυτούς δεν έχει υπάρξει στην καριέρα του παίκτης που σταθερά παίρνει μια ομάδα από το χέρι στην επίθεση.

Το σχέδιο είναι όλοι αυτοί να εναλλάσσονται κατά τη διάρκεια της χρονιάς σε πρωταγωνιστικούς ρόλους ανάλογα με τον αντίπαλο, αλλά το πράγμα δεν ήταν καθόλου δεδομένο: οι δυο σκόρερ της ομάδας π.χ., ο Πίτερς και ο Κάνααν, στα ματς με την Μπάρτσα βοήθησαν λίγο. Υπήρχαν φυσικά κι άλλοι που για διαφορετικούς λόγους είχαν ακόμα μεγαλύτερες μεταπτώσεις. Ο Μιλουτίνοφ, που ξεκίνησε υπέροχα τη σεζόν, πλήρωσε την κούραση που αποκόμισε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και στη συνέχεια τραυματίστηκε. Νεοφερμένοι παίκτες όπως ο Σίκμα, ο Μπραζντέικις, ο Μήτρου-Λονγκ, παρά τον επαγγελματισμό τους, δεν έδωσαν όσα ο Ολυμπιακός περίμενε. Ο Λαρεντζάκης είναι πάντα χρήσιμος σε κάποιες βραδιές και αόρατος σε αρκετές άλλες. Και οι Πετρούσεφ και Ράιτ, που υπήρξαν καλές προσθήκες που έγιναν στα μέσα της σεζόν, βοήθησαν αλλά έχουν ακόμα πολλά να μάθουν. Ο Μπαρτζώκας κράτησε τον Ολυμπιακό στα δύσκολα κρατώντας σαν καλός καπετάνιος το τιμόνι με ψυχραιμία. Και τώρα θα έχει απέναντί του τη Ρεάλ Μαδρίτης για να πάρει τη ρεβάνς για τα περσινά.

Ευθύνες

Ευτυχώς που αυτή την εβδομάδα είχαμε πολλά ευρωπαϊκά. Είναι προτιμότερα από το να ασχολείσαι με τη ΔΕΑΒ π.χ. που έβγαλε ακατανόητες αποφάσεις για όσα έγιναν στην Τούμπα μετά το πρόσφατο ΠΑΟΚ – ΑΕΚ (3-2). Αν ο Αλμέιδα προκλήθηκε κι έδειρε σε τηλεοπτική μετάδοση δυο αξιωματούχους θα έπρεπε να απαλλαχτεί από κάθε κατηγορία και να τιμωρηθούν όσοι τον προκάλεσαν: το να τον τιμωρείς με πρόστιμο είναι γελοίο – άσε που δεν προβλέπεται από πουθενά. Και το να τιμωρείς τον ΠΑΟΚ για υβριστικά πανό κι όχι αυτούς που τα τοποθέτησαν (κι ενώ όλο το γήπεδο έχει κάμερες) αποτελεί αστειότητα. Αλλά ας μη γράφω τέτοια γιατί η κυβέρνηση μπορεί πάλι να διακόψει το πρωτάθλημα για να μη συζητάμε για τις ευθύνες των οργάνων της…