Αντέχουν όλοι ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα;

Η Σούπερ Λίγκα σταμάτησε για να γιορτάσουν όλοι το Πάσχα. Αν η αργία του Πάσχα δεν υπήρχε θα έπρεπε ειδικά φέτος να ανακοινώσουν την ύπαρξή της οι ομάδες που συμμετέχουν στα playoffs. Διότι η ένταση που επικρατεί σε αυτά ξεπερνάει τα όρια. Την περασμένη Κυριακή στο τέλος του ματς ΠΑΟΚ – ΑΕΚ (3-2) είδαμε το γήπεδο να μετατρέπεται σε πεδίο μάχης με καμιά εκατοστή άτομα να βρίσκονται εντός του και τον προπονητή της ΑΕΚ Ματίας Αλμέιδα να μοιάζει να θέλει να δείρει όλο τον κόσμο πριν ο προπονητής του ΠΑΟΚ Ραζβάν Λουτσέσκου αφήσει υπονοούμενα για την ΑΕΚ μιλώντας για «μια ομάδα που όλοι βοηθάνε».

Λίγη ώρα αργότερα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας οι αποδοκιμασίες στον προπονητή των Πρασίνων Φατίχ Τερίμ από τους οπαδούς του ΠΑΟ ήταν τεράστιες, ενώ ξεχώρισε ένα επεισόδιο του ποδοσφαιριστή Φώτη Ιωαννίδη που οδηγώντας το αυτοκίνητό του έβριζε για ένα δίλεπτο έναν οπαδό που τον κατηγόρησε ότι δεν πονάει τη φανέλα. Την περασμένη είχε προηγηθεί μια ακόμα διένεξη του Αλέξη Κούγια με τον πρόεδρο του Αρη Θόδωρο Καρυπίδη μετά την ήττα της ομάδας της Θεσσαλονίκης από την ΑΕΚ και οι αναρτήσεις του προέδρου του ΠΑΟ Γιάννη Αλαφούζο για τον διαιτητή του ματς Λαμία – ΠΑΟΚ, το οποίο επίσης ολοκληρώθηκε με αποδοκιμασίες των οπαδών των γηπεδούχων. Ολα αυτά ενώ απομένουν ακόμα πολλά ντέρμπι που θα κρίνουν το πρωτάθλημα.

Αγρίμι

Γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν; Προφανώς γιατί οι μεγάλες ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν αντέχουν αυτό που λέμε ανταγωνιστικό πρωτάθλημα: για την ακρίβεια δεν αντέχουν να χάσουν το πρωτάθλημα στις τελευταίες αγωνιστικές κι όταν φαίνεται ότι βρίσκονται ένα βήμα από την κατάκτησή του. Αν το πρωτάθλημα το έχουν χάσει πριν από την τελική ευθεία, όλα είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμα. Ο Παναθηναϊκός π.χ. πρόπερσι τερμάτισε τέταρτος, δεν διεκδίκησε ποτέ του το πρωτάθλημα, αλλά μια-δυο νίκες στα playoffs έκαναν τη χρονιά του να μοιάζει επιτυχημένη και όταν μάλιστα κέρδισε και το Κύπελλο αυτή έγινε υπέροχη. Ενώ αυτή τη στιγμή ζει μέρες εσωτερικής έντασης και εσωστρέφειας μετά την ήττα από τον Αρη κι ενώ μία εβδομάδα πριν, έπειτα από τη νίκη με τη Λαμία, μετρούσε τις προτάσεις των πάμπλουτων συλλόγων της Πρέμιερ Λιγκ για τον Ιωαννίδη.

Ομοίως ο Αλμέιδα χρειάστηκε μόλις τέσσερις μέρες για να μεταμορφωθεί από πάνσοφο στρατηγό που κέρδισε τον ΠΑΟ άνετα, σε αγρίμι που στην Τούμπα δεν μπόρεσαν να τιθασεύσουν ούτε ο υποδιευθυντής Αθλητικής Βίας Θεσσαλονίκης, ούτε ο υπεύθυνος Ασφαλείας της Σούπερ Λίγκας: με αυτούς τσακωνόταν κι όχι με οργανωμένους οπαδούς.

Απορία

Το παράδοξο είναι πως το ότι το φετινό πρωτάθλημα θα ήταν κάτι σαν το περσινό ήταν ήδη γνωστό από το περασμένο καλοκαίρι: φαινόταν ήδη από τον περασμένο Αύγουστο πως θα ήταν αδύνατον να το κερδίσει κάποιος πριν από τα playoffs. Τον Αύγουστο έγραφα ότι το πρωτάθλημα που θα ξεκινούσε και του οποίου το τέλος παρακολουθούμε θα έμοιαζε αρκετά με το περσινό. Αναφερόμουν στη γενικότερη ανταγωνιστικότητά του τονίζοντας πως θα υπάρχουν πάλι σε αυτό τέσσερις διεκδικητές του τίτλου, δηλαδή τέσσερις ομάδες που διαρκώς θα κέρδιζαν τις άλλες ομάδες που κακώς έχουμε μάθει να αποκαλούμε «μικρομεσαίες». Ουδείς διαφωνούσε. Οπως ουδείς διαφωνούσε και με τις επισημάνσεις πως η χρονιά θα ήταν δυσκολότερη για τον ΠΑΟ, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ μόνο και μόνο γιατί θα έδιναν ματς σε ευρωπαϊκούς ομίλους τα οποία έναν χρόνο πριν δεν είχαν.

Η εξέλιξη του πρωταθλήματος μοιάζει να υπακούει σε ένα προκαθορισμένο σενάριο: ήταν δεδομένο πως όλοι θα βρίσκονταν στο τέλος μαζί αφού το πρωτάθλημά μας επιτρέπει και μεγάλα σερί. Ηταν επίσης δεδομένο ότι το πρωτάθλημά μας θα κρινόταν στα ματς που θα δώσουν μεταξύ τους οι πρωτοπόροι, που λόγω και των playoffs είναι αρκετά. Αυτά στην πραγματικότητα είναι και τα λίγα αληθινά ανταγωνιστικά ματς σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο πλέον οι πρωτοπόροι βαθμούς χάνουν μόνο αν οι ίδιοι είναι σε κακή μέρα. Ολα αυτά είναι τόσο δεδομένα που είναι να απορείς γιατί στο φινάλε υπάρχουν τόσα νεύρα.

Δύο

Υπάρχει εξήγηση για τα νεύρα αυτά; Υπάρχει και δεν είναι μία: είναι δύο. Η πρώτη έχει να κάνει με το γεγονός ότι το πρωτάθλημά μας διεξάγεται χωρίς μια κάποιου είδους σοβαρή θεσμική Αρχή να εγγυάται την αξιοπιστία του και αυτό κατά συνέπεια παράγει διαρκώς καχυποψία και φυσικά και εντάσεις. Είναι π.χ. ένα πρωτάθλημα στο οποίο δεν υπάρχει αρχιδιαιτητής και είναι ένα πρωτάθλημα στο οποίο κάθε εισαγγελική παρέμβαση μοιάζει να γίνεται περίπου κατά παραγγελία: η έρευνα για τα στημένα ματς του προηγούμενου πρωταθλήματος π.χ. χάθηκε κάπου στον δρόμο. Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι οι ανισότητες μεταξύ των τεσσάρων πρωτοπόρων και των υπόλοιπων θολώνουν την εικόνα: το πρωτάθλημά μας είναι ένας παραμορφωτικός καθρέφτης που σε κάνει να βλέπεις ομαδάρες που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.

Ο ΠΑΟ π.χ. στη Λαμία έμοιαζε με ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ: για τον κόσμο του είναι αδύνατον να φανταστεί πως σε δύο αγωνιστικές θα έμενε εκτός πρωταθλήματος – αλλά το παράδοξο δεν είναι ο ΠΑΟ, είναι η Λαμία. Ομοίως ο Αλμέιδα είναι αδύνατον να δεχτεί πως ο ΠΑΟΚ που ισοφάρισε τη Λαμία στο δέκατο λεπτό των καθυστερήσεων μπορεί να κερδίσει την ΑΕΚ – και κατά συνέπεια εκνευρίζεται.

Απώλειες

Οι διεκδικητές του πρωταθλήματος αρνούνται ότι μπορεί οι ομάδες τους να χάσουν απλά γιατί είναι σε κακή μέρα. Οταν προκύπτουν απώλειες βαθμών τα νεύρα όλων είναι τρομερά: επειδή μάλιστα είναι δύσκολο να τα έχεις με τον εαυτό σου είναι μάλλον ευκολότερο να τα έχεις με τους άλλους. Είτε αυτοί είναι αντίπαλοι που δεν έπρεπε (στο μυαλό σου…) να σου κόψουν βαθμούς, είτε είναι οι διευθυντές της Σούπερ Λίγκας ή οι υποδιευθυντές της Διεύθυνσης Αθλητικής Βίας κ.λπ. κ.λπ. που βρέθηκαν τυχαία δίπλα σου.

Δεδομένο

Αντέχουμε ένα τέτοιου είδους πρωτάθλημα με ντέρμπι κουρασμένων ομάδων στο φινάλε, playoffs, ξένους διαιτητές κι απρόβλεπτα αποτελέσματα που μπορεί να οφείλονται και στη διαφορετική αγωνιστικότητα των αδιάφορων ομάδων; Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά πιστεύω όχι. Αφού κάνουν όλοι Πάσχα και τσουγκρίσουν αβγά θα γυρίσουν για να συνεχίσουν τον πόλεμο. Ετοιμαστείτε για ακόμα περισσότερη ένταση. Είναι το μόνο δεδομένο.