Η Μεγάλη Πέμπτη του ελληνικού μπάσκετ

Εχουν λόγο να διαμαρτύρονται οι ελληνικές ομάδες για όσα τους συνέβησαν τη Μεγάλη Τρίτη από τους διαιτητές. Σε στιγμές που κρίνονταν όλα, δηλαδή μόλις μερικά δευτερόλεπτα πριν από το τέλος των αγώνων τους, είδαν τους ρέφερι να παίρνουν όλες τις αποφάσεις υπέρ των αντιπάλων. Η παράβαση του Σατοράνσκι στο ΣΕΦ που δεν σφυρίχτηκε και εκείνη του Νίμπο στο Βελιγράδι. Ενα κόψιμο του Λεσόρ ψηλά και ένα φάουλ σε «νεκρό» χρόνο του Πετρούσεφ. Ολα εναντίον Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Ολα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έκριναν αποτέλεσμα. Αυτή ακριβώς η συνθήκη μπορεί να επηρεάσει περισσότερο απ’ ό,τι πιστεύουμε τα σημερινά παιχνίδια, όπου οι δύο «αιώνιοι» παίζουν πια την επιβίωσή τους στην Ευρωλίγκα.

Γιατί αυτά τα σφυρίγματα και ο τρόπος με τον οποίο ήρθαν οι ήττες δεν είναι εύκολο να μείνουν πίσω και να ξεχαστούν μέσα σε μερικές ώρες. Κι εδώ θα πρέπει να λειτουργήσει καλύτερα από ποτέ πλέον και ο παράγοντας «προπονητές». Μπαρτζώκας και Αταμάν έχουν περισσότερη δύσκολη δουλειά από αυτήν που είχαν έως και τη Μεγάλη Τρίτη. Να ηρεμήσουν τους παίκτες τους, να τους βγάλουν την όποια καχυποψία με την οποία μπορεί να μπουν στο γήπεδο, να τους κάνουν να αφοσιωθούν στο παιχνίδι αυτό καθαυτό και όχι στους εξωγενείς παράγοντες. Η διαιτησία παίζει ρόλο, αλλά το μπάσκετ στο παρκέ παίζει μεγαλύτερο.

Ούτε ο Ολυμπιακός ούτε ο Παναθηναϊκός έχουν ανάγκη από λίγο περισσότερο κλάμα ή από λύπηση. Είναι αποδεδειγμένο σε όλη τη διάρκεια της σεζόν πως και οι δύο έχουν ικανές ομάδες για να καταφέρουν να φτάσουν έως το τέλος του δρόμου. Και για να κερδίσουν τελικούς σαν τους αποψινούς. Οπως έχουν αποδείξει και στα τρία παιχνίδια τους έως τώρα με Μπαρτσελόνα και Μακάμπι αντίστοιχα πως δεν έχουν να φοβηθούν κάτι. Με δύο νίκες κανένας δεν προκρίθηκε…