Τότε «μπουκάρουν» στο Κολούμπια

To Hamilton Hall, στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, έχει πάρει το όνομά του από τον Αλεξάντερ Χάμιλτον, έναν από τους συντάκτες του αμερικανικού συντάγματος που φοίτησε εκεί, όταν ακόμα το πανεπιστήμιο είχε άλλο όνομα. Κανένας εκτός από τους φοιτητές του ιδρύματος δεν θα ήξερε την ύπαρξη ή την ονομασία της αίθουσας αν σε αυτή δεν είχαν λάβει χώρα ιστορικές καταλήψεις. Τρεις φορές έχει γίνει σημείο αναφοράς στα αμερικανικά ΜΜΕ: μία το 1968, στις διαμαρτυρίες για τον φυλετικό διαχωρισμό και τον πόλεμο στο Βιετνάμ, μία το 1985, σε αυτές για το απαρτχάιντ, και μία αυτές τις μέρες, που οι αμερικανοί φοιτητές διαδηλώνουν για τη Γάζα. «Πρωτοφανείς εικόνες» λένε οι τηλεοράσεις για την έφοδο της αστυνομίας – όταν οι διαμαρτυρίες δεν γίνονται κάθε δεύτερη Δευτέρα για κάθε σημαντικό και ασήμαντο ζήτημα, αυτή την αντιμετώπιση έχουν. Και κυρίως, έχουν αυτή την επίδραση στην κοινή γνώμη, γίνονται αφορμή αναλύσεων στα οικογενειακά τραπέζια, αποτυπώνουν τις διαφορές ανάμεσα στις κοινότητες και τις ηλικιακές ομάδες. Κάνουν δηλαδή ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνουν οι νεότερες γενιές: ξεκινούν μια συζήτηση που έχει ουσία.

Η εκκένωση της κατάληψης στο Κολούμπια, το πρότυπο πανεπιστήμιο από το οποίο έχει αποφοιτήσει μια σειρά ηγετών ανά τον κόσμο, σχολιάστηκε σε ζωντανή μετάδοση ακόμα και από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος εξήρε τις προσπάθειες των αστυνομικών που επιχείρησαν απέναντι στους φοιτητές. Οχι για το ίδιο το Μεσανατολικό και την επίλυσή του: το πρόβλημα του Τραμπ είναι οι αντιδράσεις, η φοιτητική επιμονή, η ανησυχία. Γιατί γνωρίζει πως αν εκλεγεί σε μερικούς μήνες στη θέση που έχασε από τον Τζο Μπάιντεν το 2020, το ίδιο κύμα των «Αριστερών Παραφρόνων» θα στραφεί εναντίον του.

Σε αυτή τη φάση βρίσκεται η άλλη πλευρά του Ατλαντικού: δύο υπερήλικοι, πρόσωπα με αναφορές άλλων εποχών, ζητούν την ψήφο των Αμερικανών για να παραδώσουν τις ΗΠΑ του 2030 – ο ένας ως θεματοφύλακας της φιλελεύθερης και ενίοτε προοδευτικής συνείδησης που βρίσκεται σε κίνδυνο και ο άλλος ως φορέας όλων όσοι κατάφεραν να πάνε λάθος τα τελευταία πενήντα χρόνια της δυτικής ιστορίας, με στόχο να αποδείξει πως ήταν σωστά. Υποεκπροσώπηση, σβήσιμο των ιδεολογικών διαχωριστικών γραμμών, λαϊκισμός και ψεκασμένα σενάρια στο Internet – τουλάχιστον στις καταλήψεις οι συμμετέχοντες πρέπει να έχουν φυσική παρουσία. Και αυτό σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτον, πως ενδιαφέρονται αρκετά. Δεύτερον, πως θα έχουν κυρώσεις, όπως είχαν (και έχουν ακόμη) εκείνοι που πέρασαν τις πόρτες του Καπιτωλίου ντυμένοι καουμπόηδες.

Οι στιγμές που είτε η μία είτε η άλλη πλευρά δηλώνουν παρούσες και ενεργές περιγράφονται άλλοτε δίκαια και άλλοτε υπερβολικά ως «επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση». Στην πραγματικότητα, είναι αποδεικτικά σημάδια πως το «τέλος της Ιστορίας» δεν έφτασε ποτέ. Οι πολίτες που σε λίγα χρόνια νομοτελειακά θα βρίσκονται στις πιο νευραλγικές θέσεις ευθύνης δεν εκπαιδεύτηκαν στις παχιές αγελάδες του αμερικανικού ονείρου. Ζουν διαδοχικές οικονομικές κρίσεις και πολεμικές απειλές, θεσμικές συζητήσεις για το αναπαραγωγικό σύστημα των γυναικών και για τα ίσα δικαιώματα των Αφροαμερικανών σε μια επίσκεψη στο αστυνομικό τμήμα. Διαπιστώνουν την επίδραση των ανισοτήτων στις επαφές τους με τα πρόσωπα που μένουν πίσω, σε περιβάλλοντα που δεν μπορούν να ενσωματώσουν τις τεχνολογικές και πολιτισμικές αλλαγές που γίνονται με τον ίδιο γρήγορο ρυθμό.

Τότε μόνο γίνεται κατάληψη στο Κολούμπια: κάθε φορά που ο αέρας φέρνει αλλαγές.