Τυχερή μια ομάδα που έχει τέτοιους οπαδούς

Στους ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ που θα δούμε τις επόμενες μέρες φτάνουν τρεις ομάδες που πολλοί περίμεναν και μια εντελώς απρόβλεπτη. Οι τρεις που περιμέναμε είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπάγερν Μονάχου και η Παρί Σεν Ζερμέν: οι δυο πρώτες που το τρόπαιο το έχουν κατακτήσει πολλές φορές θα είναι αντίπαλες μεταξύ τους. Οι Παριζιάνοι από την άλλη θα βρουν στον δικό τους ημιτελικό την Μπορούσια Ντόρτμουντ, την έκπληξη της σεζόν. Στη συγκεκριμένη ιστορία δεν είναι έκπληξη ότι η γερμανική ομάδα έφτασε τόσο μακριά: το έχει ξανακάνει και παλαιότερα, το 1997, όταν και κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ και πριν από δέκα χρόνια, όταν βρέθηκε στον τελικό, που είχε γίνει στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου όπου – κοίτα σύμπτωση – θα γίνει και ο εφετινός. Εκπληξη είναι ότι η Μπορούσια τα κατάφερε να διακριθεί φέτος στη μεγάλη αυτή διοργάνωση, ενώ πέρυσι εξαιτίας του τρόπου που έχασε το πρωτάθλημα Γερμανίας θα μπορούσε και να διαλυθεί.

Μάιντς

Εντεκα μήνες πριν η Μπορούσια Ντόρτμουντ, ένα ηλιόλουστο Σάββατο στη Βεστφαλία, έχασε το πρωτάθλημα με έναν τρόπο που έγινε θέμα συζήτησης σε όλη την Ευρώπη για μέρες. Η Ντόρτμουντ, ύστερα από πολλές περιπέτειες είχε καταφέρει να αφήσει την Μπάγερν Μονάχου δεύτερη και να χρειάζεται απλά μια νίκη απέναντι στην αδιάφορη Μάιντς στο επιβλητικό, κατάμεστο και υπέροχο γήπεδό της. Κατάφερε να μην κερδίσει. Η τελική της ισοπαλία με 2-2 της επέτρεψε να τελειώσει ισόβαθμη με την Μπάγερν Μονάχου, που όμως κέρδισε τον τίτλο λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων. Η Μπάγερν το ίδιο απόγευμα κέρδισε την Κολωνία εκτός έδρας με 2-1 και ένα γκολ του Μουσιάλα στο τελευταίο λεπτό του αγώνα.
Η Ντόρτμουντ θα κέρδιζε τον τίτλο αν η Μπάγερν δεν έβρισκε αυτό το γκολ: όταν η Κολωνία ισοφάρισε στο 80′ με πέναλτι τους Βαυαρούς, οι οπαδοί της Μπορούσια πανηγύρισαν πιστεύοντας πως θα κερδίσουν το πρωτάθλημα χάρη στην καλοσύνη των άλλων. Στο τέλος έκλαψαν χωρίς ωστόσο ούτε στιγμή να τα βάλουν με την ομάδα τους: ίσα ίσα που αποθέωσαν τον προπονητή Τέρζιτς και όλους τους παίκτες σαν τον τίτλο να τον κατέκτησαν! Και ίσως φέτος η Μπορούσια να έφτασε στον ημιτελικό προς γενική έκπληξη όλων χάρη στην καταπληκτική εκείνη συμπεριφορά των οπαδών της.

Ταξίδι

Είναι δύσκολο να μιλήσεις για την Μπορούσια Ντόρτμουντ σε όποιον δεν έχει βρεθεί στη Βεστφαλία. Το Ντόρτμουντ είναι μια πόλη 550 χιλιάδων κατοίκων που έχει ένα γήπεδο 85 χιλιάδων θέσεων πάντα γεμάτο: υπολογίζεται πως ο ένας από τους επτά κατοίκους της πόλης πάει στο γήπεδο! Ωστόσο η συμπάθεια που τους έχω οφείλεται σε δυο άλλα πράγματα: στο πρώτο ταξίδι που έκανα στο Ντόρτμουντ κάποτε, με την ευκαιρία ενός τελικού του Κυπέλλου UEFA στον οποίο η Μπορούσια αντιμετώπιζε τη Γιουβέντους, και στη γνωριμία μου με κάποιους οπαδούς της Ντόρτμουντ τον Μάιο του 2012 στο Λονδίνο με την ευκαιρία της συμμετοχής της ομάδας στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, τον οποίο η Μπορούσια έχασε (πάλι) από την Μπάγερν.

Πόνος

Στο Ντόρτμουντ εκτός από τη γοητεία του γηπέδου της ομάδας (το Βεστφάλεν Στάντιουμ, που σήμερα το λένε αλλιώς, είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά γήπεδα που έχω επισκεφτεί), ανακάλυψα και την ωραία συνήθεια που είχαν τότε οι οπαδοί της ομάδας να αδελφοποιούνται με τους οπαδούς οποιασδήποτε ομάδας ερχόταν από το εξωτερικό για να αγωνιστεί με την Μπορούσια! Η πόλη υποδέχτηκε τους Ιταλούς, ενώ ζούσε μια γιορτή χωρίς προηγούμενο: η ένταση του τελικού είχε γίνει λόγος για ένα μεγάλο πανηγύρι – δεν υπήρχε απολύτως τίποτα το επικίνδυνο. Στο δε Λονδίνο, χρόνια αργότερα μου είχε συμβεί κάτι αξέχαστο. Είχα βοηθήσει τότε τρεις οπαδούς της Μπορούσια ελληνικής καταγωγής, φίλους φίλων, να βρουν εισιτήρια για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Την επόμενη του τελικού, τον οποίο η Μπορούσια είχε χάσει, οι τρεις τους ήρθαν να με βρουν στο ξενοδοχείο. Δεν ήταν πιτσιρικάδες, αλλά ώριμοι άνθρωποι. Μου είχαν φέρει φανέλες της ομάδας, λάβαρα, cd με τον ύμνο, καπέλα κι άλλα πολλά! Μου είπαν ότι αυτό που έκανα δεν θα το ξεχάσουν ποτέ και πως αν ποτέ πάω στο Ντόρτμουντ θα με γνωρίσουν στους ανθρώπους της λέσχης των φίλων της ομάδας για να με τιμήσουν κι αυτοί! Νόμιζα πως αστειευόντουσαν μαζί μου. Τους είπα ότι στεναχωρήθηκα για την ήττα, μου απάντησαν πως έχει μικρή σημασία: «Χάρη σε σένα κάναμε το πιο ωραίο ταξίδι της ζωής μας» μου είπαν. Ηθελα να βάλω τα κλάματα. Οταν πέρυσι η Μπορούσια έχασε τον τίτλο στην Μπουντεσλίγκα τους σκεφτόμουνα. Αναρωτιόμουν πώς θα βρουν τη δύναμη να ξεπεράσουν αυτό το σοκ και πώς αυτό θα το ξεπεράσει και η ίδια η ομάδα. Αλλά ήμουν βέβαιος πως αν υπάρχουν κάποιοι οπαδοί που μπορούν να αντέξουν αυτό τον πόνο της αποτυχίας είναι μόνο αυτοί. Και πως η Μπορούσια ανεξήγητα ίσως θα ζήσει μια ακόμα ωραία χρονιά, ως ανταμοιβή.

Τυχερή

Μιλάμε πολύ τελευταία για τους οπαδούς και τη συμπεριφορά τους. Σε κάθε περίπτωση αυτό που έχει σημασία είναι για ποιο λόγο γίνεται κανείς οπαδός. Αν το κάνει για να μπορεί να χαίρεται, αλλά και να πονάει (και σε μερικές περιπτώσεις να πονάει και πολύ) είναι δεδομένο πως η ομάδα του είναι τυχερή που την ακολουθεί παντού και πάντα. Αν ο οπαδός έχει άλλες προτεραιότητες, αν π.χ. ψάχνει μέσω των επιτυχιών της ομάδας αυτοεπιβεβαίωση ή είναι οπαδός που αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο σαν ασταμάτητο πόλεμο ή είναι κάποιος που αισθάνεται πως την ομάδα πρέπει να τη διοικεί ο ίδιος και πως τα δικά του θέλω πρέπει να απασχολούν τους παίκτες, τους προπονητές, τους διοικητικούς παράγοντες τότε η σχέση δεν είναι η πιο σωστή. Η ομάδα πρέπει να παίζει πάντα για τους οπαδούς της και πάντα να παλεύει για να τους κάνει χαρούμενους. Αλλά έχει ανάγκη την αγάπη τους. Κυρίως στα δύσκολα.

Επόμενη

Η Μπορούσια έχει αγωνιστεί φέτος με την Παρί στη φάση των ομίλων. Εχει χάσει στο Παρίσι με 2-0 κι έχει φέρει ισοπαλία με τον Εμπαπέ και την αρμάδα του στο Ντόρτμουντ. Ολα αυτά ελάχιστα ενδιαφέρουν τους οπαδούς της. Αυτοί ετοιμάζονται για μια μεγάλη γιορτή. Κι αν γιορτή δεν γίνει δεν υπάρχει πρόβλημα. Θα ετοιμαστούν ήρεμα και ωραία για την επόμενη.