«Μια σπάνια στιγμή διακομματικής κανονικότητας στις ΗΠΑ»

Επειτα από σχεδόν 18 μήνες νομοθετικής ανικανότητας στο Καπιτώλιο – γράφει ο Πίτερ Σπίγκελ στους «Financial Times» – αξίζει να κάνουμε μια παύση για να γιορτάσουμε μια σπάνια στιγμή διακομματικής κανονικότητας. Η βοήθεια προς το Κίεβο έχει καθυστερήσει μήνες και μπορεί να φτάνει ήδη πολύ αργά. Παρ’ όλα αυτά, για μια στιγμή το Κέντρο άντεξε στην Ουάσιγκτον και όσοι ήλπιζαν ότι τα παλιομοδίτικα νομοθετικά παζάρια τελικά θα θριάμβευαν – αρχής γενομένης από τον αρχηγό τους, τον Τζο Μπάιντεν – δικαιώθηκαν. Υπάρχει όμως κάποια ελπίδα η νίκη του Σαββάτου να δείχνει ότι η λογική ανακτά επιτέλους το πάνω χέρι στην Ουάσιγκτον;

Υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις ότι η μεταστροφή του Ρεπουμπλικανού προέδρου της Βουλής, του Μάικ Τζόνσον, θα μπορούσε να σηματοδοτεί μια ρήξη με το πρόσφατο παρελθόν. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αντιδρούσε έντονα επί μήνες σε οποιαδήποτε νέα βοήθεια προς την Ουκρανία, δεν μπόρεσε – ή τουλάχιστον δεν θέλησε – να σταματήσει τον Τζόνσον. Ο Τζόνσον έχει ορκιστεί πίστη στον Τραμπ, «χτύπησε» όμως σε μια στιγμή μέγιστης αδυναμίας για τον σημαιοφόρο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, παγιδευμένος καθώς (θα) είναι για μέρες σε μια βρώμικη δικαστική αίθουσα του Μανχάταν, με την προσοχή του αποσπασμένη από τα οικονομικά του και τον νομικό κίνδυνο που αντιμετωπίζει.

Ο «γλείφτης»

Ο Τζόνσον κατάφερε επίσης να κατευνάσει τους Δημοκρατικούς του Κογκρέσου, οι οποίοι αποδείχθηκαν απρόθυμοι να συνάψουν συμφωνίες με τον «γλείφτη» (όπως τον χαρακτηρίζει ο Σπίγκελ) προκάτοχό του, τον Κέβιν ΜακΚάρθι. Ο ίδιος ο Τζόνσον είναι ιδεολόγος – αλλά όχι ένας κυνικός θιασώτης του μικροκομματισμού. Ο Πίτερ Σπίγκελ εκφράζει ωστόσο φόβους πως η διατήρηση της διακομματικής ειρήνης εγείρει υπερβολικές αξιώσεις τόσο από τους Ρεπουμπλικανούς όσο και από τους Δημοκρατικούς.

Οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να συμφωνήσουν να ψηφίσουν επανειλημμένα και με συνέπεια προκειμένου να κρατήσουν τον Τζόνσον στο πόστο του: σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες της Βουλής των Αντιπροσώπων, η μικρή ομάδα των Ρεπουμπλικανών εμπρηστών που έριξαν τον ΜακΚάρθι είναι έτοιμη να κάνει το ίδιο με τον Τζόνσον λόγω της αποστασίας του στο ουκρανικό ζήτημα. Ο Χακίμ Τζέφρις, ο ηγέτης των Δημοκρατικών, έχει δηλώσει ότι θα μπορούσε να σπεύσει αυτή τη φορά σε βοήθεια του Τζόνσον. Πιστεύει όμως κανείς ότι ένας Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της Βουλής μπορεί να παραμείνει στην εξουσία για πολύ χωρίς μια πλειοψηφία αποτελούμενη από μέλη της ίδιας του της ομάδας;

Υπερβολική αξίωση

Αυτή θα ήταν μια υπερβολική αξίωση από τον Τζέφρις, ιδιαίτερα σε χρονιά εκλογών. Επιπλέον, η πολιτική Ουάσιγκτον υποτιμά τον Τραμπ με δική της ευθύνη. Μετά την εισβολή στο Καπιτώλιο, στις 6 Ιανουαρίου του 2021, το μεγαλύτερο κομμάτι του ρεπουμπλικανικού κατεστημένου εγκατέλειψε τον πρώην πρόεδρο θεωρώντας τον πολιτικά νεκρό. Και όμως, έναν χρόνο αργότερα, αυτός ανέκτησε μια μοναδική δύναμη επί του κόμματός του, η οποία μπορεί να έχει διαλυθεί για λίγο, όσο είναι αποσπασμένη η προσοχή του στο δικαστήριο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει χαθεί.

Στην πραγματικότητα, ακόμα και οι αντίπαλοί του οφείλουν να θαυμάζουν τη δύναμη που διαθέτει ο Τραμπ: οι εν ενεργεία πρόεδροι σπάνια μπορούν να ελέγξουν τους νομοθέτες του κόμματός τους με τον τρόπο που μπορεί ο πρώην πρόεδρος. Ο Τραμπ δεν συνήθιζε να επιτρέπει στο κόμμα του να κάνει συμφωνίες με τον Μπάιντεν και τους Δημοκρατικούς – και δεν πρόκειται να ξεκινήσει τώρα. Ας γιορτάσουμε λοιπόν, καταλήγει ο Πίτερ Σπίγκελ, μια σπάνια νίκη της λογικής στο Καπιτώλιο, αλλά ας συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι είναι απίθανο να ξανασυμβεί σύντομα.