Και πάλι ψηλά η σημαία

Το ελληνικό πόλο κράτησε και πάλι ψηλά τη σημαία. Ο Ολυμπιακός έφτασε σε έναν ακόμη τελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Οι Ερυθρόλευκες έχασαν στη μάχη για το τρόπαιο από την πανίσχυρη Σαμπαντέλ, αλλά αυτό δεν μειώνει την επιτυχία τους. Είναι μια τεράστια δύναμη στην παγκόσμια υδατοσφαίριση. Εχουν διάρκεια στην κορυφή και η δουλειά που κάνουν αποτελεί εχέγγυο για διακρίσεις και τα επόμενα χρόνια. Το άθλημα στην Ελλάδα είναι σε καλά χέρια. Παραμένει στην κορυφή εδώ και χρόνια. Τα μετάλλια δεν έρχονται τυχαία.

Οι άνθρωποι του πόλο δουλεύουν σκληρά και μεθοδικά. Μια μικρή χώρα όπως η δική μας είναι μια παγκόσμια δύναμη στον χώρο. Ο Ολυμπιακός παλεύει για μια ακόμη συμμετοχή (και κάτι παραπάνω στη συνέχεια) σε φάιναλ φολ Τσάμπιονς Λιγκ στους άνδρες, ενώ η Βουλιαγμένη είναι κοντά στο δικό της φάιναλ φορ στο Γιούροκαπ ανδρών. Κι όλα αυτά μαζί με τη «γαλανόλευκη» δεν είναι τυχαία. Δεν έγιναν συγκυριακά φέτος. Κάθε χρόνο έρχονται τρόπαια, φάιναλ φορ και μετάλλια. Είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Αν είχαν και καλύτερες συνθήκες και εγκαταστάσεις για να προετοιμάζονται όπως οι αντίπαλοί τους στο εξωτερικό θα είμασταν μόνιμα στην κορυφή. Η εποχιακή… ενασχόληση μαζί με αυτά τα παιδιά και μόνο σε στιγμές μεταλλίων και τίτλων δεν είναι δίκαιη.

Το ελληνικό πόλο αξίζει να ανελιχθεί ακόμη περισσότερο στην υπόληψη των ελλήνων φιλάθλων. Το αξίζει στον απόλυτο βαθμό. Το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ είναι πιο δημοφιλή σπορ, είναι τηλεοπτικά, αλλά η υδατοσφαίριση είναι εθνικό άθλημα. Δεκαετίες τώρα είναι ανάμεσα στην ελίτ και μόνο έπαινοι αξίζουν. Κι αν ήρθε μια ήττα σε έναν τελικό γίνεται αντιληπτό το επίπεδο. Για να γίνει σύγκριση το Σαμπαντέλ – Ολυμπιακός είναι το αντίστοιχο του Σίτι – Ιντερ στο ποδόσφαιρο ή του Ρεάλ – Ολυμπιακός στο μπάσκετ. Κι αν οι αναλογίες, οι συνθήκες και η δημοτικότητα έχουν τεράστιες διαφορές το επίπεδο είναι ίδιο. Στο πόλο μάλιστα πολλοί μπορεί να πουν ότι δεν ασχολούνται άλλες χώρες. Δεν είναι αληθινό. Ασχολούνται όλοι, αλλά εμείς είμαστε καλύτεροι. Από τους καλύτερους για την ακρίβεια. Η συνέπεια είναι αξιοσημείωτη και μας γεμίζει περηφάνια για όσα πάρα πολλά έχουν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Το «μπράβο» είναι ελάχιστο για τις διακρίσεις και τη διαρκή ανάπτυξη του αθλήματος που έχουν πετύχει όλοι όσοι τόσες δεκαετίες το έχουν στηρίξει.