Οι «Μέλισσες» και τα οργανικά

Θυμίστε μας την ιστορία με τις «Μέλισσες».

Τη Φωτεινή Βελεσιώτου την είδα πρώτη φορά στο Καφωδείο. Είχα γράψει τις «Μέλισσες» και έψαχνα τραγουδιστή. Την ανέβασε ο Δερμιτάσογλου να πει ένα του Τσιτσάνη. «Ωπα» – λέω – «εδώ είμαστε». Το είπε στο ντέμο και έχω κρατήσει στον δίσκο αυτή την εκδοχή.

Απίστευτο γκελ αυτό το κομμάτι. Σου δίνει την αίσθηση πως δεν τελειώνει ποτέ.

Ο,τι μπόρεσα έκανα. Εχει υπέροχο στίχο – Ελένη Φωτάκη. Είναι αυτό που λέω για τη χημεία.

Οργανικά γράφετε;

Ναι. Ο μηχανισμός στη σύλληψή του δεν διαφέρει. Το πολύ-πολύ αυτό που φαντάζεσαι αναπτύσσεται σε 2-3 θέματα. Από κει και πέρα είναι το θέμα. Γιατί πάνω στην ενορχήστρωση, στο οργανικό, αφού γίνει όλο το σύνολο και η διάρθρωση των θεμάτων, μετά έρχεσαι στο να κάνεις την παρτιτούρα. Ολα τα όργανα στο οργανικό τα φαντάζομαι ως ηθοποιούς στη σκηνή. Στο οργανικό υπάρχει μια πολυμορφική έκφραση που θέλει έναν πλουραλισμό και να διατηρήσεις μια ισορροπία ελεγχόμενη.

Μουσική για θέατρο, σινεμά κτλ. κάνετε;

Θέατρο κάνω. Σινεμά όχι γιατί με έχουν ξεχασμένο εκεί πάνω. Παίρνουν κατά καιρούς οργανικά μου. Τηλεόραση έκανα παλιότερα με την ΕΡΤ3. Είχα κάνει μουσική σε μια σειρά «Η Θεσσαλονίκη Διηγείται». Τώρα αυτό με τις «Μέλισσες» που ουσιαστικά το τραγούδι μου πήγε και τους βρήκε. Μου ζήτησαν να κάνω και μερικά θέματα μέσα.

Τις έχει πει μαγικά και ο Μακεδόνας.

Το αναζητώ αυτό και εγώ. Το Μυστικό με τον Καρακότα το ξανάκανα με τη Λιζέτα, ήθελα μια άλλη οπτική. Οχι γιατί δεν μου άρεσε η αρχική με τον Καρακότα. Είχαμε και μια απίστευτη βέβαια συνύπαρξη μουσικών. Φαραζής, Σινόπουλος, Λιζέτα, Κώστας Θεοδώρου. Αγίασμα.