Κατενάτσιο αλλά δεν γινόταν αλλιώς

Η Ρεάλ Μαδρίτης βασανίστηκε στο Ετιχαντ από τη Μάντσεστερ Σίτι παίζοντας κατενάτσιο αλλά κατάφερε να προκριθεί στα πέναλτι. Η πρόκρισή της τής δίνει το μισό τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ. Για να κατακτήσει και το άλλο μισό όμως στη συνέχεια θα πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω. Μία πρόκριση παίζοντας τέτοιου είδους άμυνα μπορεί μια ομάδα να πάρει. Δύο όχι. Θα χρειαστεί να παίξει ανάλογη άμυνα απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου στον ημιτελικό για να φτάσει στον τελικό; Νομίζω δεν είναι απαραίτητο. Η ομάδα της Βαυαρίας μικρή σχέση έχει με την ταξιαρχία του Γκουαρντιόλα – κάτοχο του Τσάμπιονς Λιγκ και αήττητη για έξι χρόνια στην έδρα της σε αυτή τη διοργάνωση. Αλλά η Βασίλισσα κινδυνεύει κομμάτι από την επιτυχία της. Κι αν αντιμετωπίσει τη γερμανική ομάδα με ανάλογα κυνική διάθεση θα το πληρώσει ακριβά.

Μουρίνιο

Είναι δεδομένο ότι πολύς κόσμος σκανδαλίστηκε βλέποντας όλη αυτή την οργανωμένη άρνηση της Ρεάλ Μαδρίτης να παίξει το ποδόσφαιρο που μπορεί. Το ματς με τη Σίτι θύμισε σε πολλά το παιχνίδι ανάμεσα στην Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα και την Ιντερ του Μουρίνιο το 2012 στο Καμπ Νου. Η Ιντερ του Πορτογάλου είχε αμυνθεί υπερασπιζόμενη μια νίκη με 3-1 στο πρώτο ματς σε μια βραδιά που ο εξτρέμ Σαμουέλ Ετό αγωνιζόταν ως αριστερό μπακ και για πάνω από 40 λεπτά, ο Σνάιντερ που ήταν τότε το «δεκάρι» της Ιντερ δεν έκανε άλλο από το να προσπαθεί να κρατήσει την μπάλα παίζοντας με το χρονόμετρο: η Ιντερ είχε χάσει με 1-0 και είχε προκριθεί – κατέκτησε μάλιστα και το τρόπαιο και αποτελεί σατανική σύμπτωση ότι όπως τώρα τη Ρεάλ, την περίμενε και αυτή τότε η Μπάγερν Μονάχου.

Υπάρχει περίπτωση η Ρεάλ Μαδρίτης να κάνει το λάθος να παίξει και κόντρα στους Γερμανούς το ίδιο παθητικό ποδόσφαιρο που έπαιξε χθες; Ναι, υπάρχει. Διότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και τα μέσα κι ο σκοπός είναι περίπου το ίδιο πράγμα.

Υποψία

Ωστόσο υπάρχει και μια άλλη διάσταση της ιστορίας που κάνει τα επόμενα ματς ενδιαφέροντα: η υποψία πως απέναντι στη Σίτι του Γκουαρντιόλα δεν υπάρχει άλλη τακτική που να δίνει σοβαρές ελπίδες πρόκρισης. Αυτό το ματς ήταν το τρίτο στη σειρά ανάμεσα στις δύο ομάδες στο Τσάμπιονς Λιγκ. Πριν από τρία χρόνια ο Αντσελότι είχε τον Μπενζεμά, τους Κρος και Μόντριτς πολύ νεότερους, τον Κουρτουά κάτω από την εστία και μια άμυνα πιο έμπειρη με ηγέτη τον Σέρχιο Ράμος. Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε προκριθεί έπειτα από δύο ματς με πολλά γκολ: οι παίκτες του Αντσελότι απαντούσαν σε αυτούς του Πεπ σε ένα φεστιβάλ ποδοσφαίρου. Το «μια σου και μια μου» έδωσε δύο αξέχαστα ματς: η Ρεάλ προκρίθηκε κερδίζοντας στις καθυστερήσεις. Πέρυσι οι δύο ξανασυναντήθηκαν. Ο Αντσελότι επιχείρησε το ίδιο. Στη Μαδρίτη απέδωσε: το ματς έληξε 1-1. Στη ρεβάνς όμως η Σίτι έβαλε τέσσερα γκολ. Και κανείς δεν είπε μπράβο στους Μαδριλένους για το κουράγιο τους να παίξουν ανοιχτά.

Φέτος ο Αντσελότι είχε να διαλέξει ανάμεσα στο να ξανακάνει το ίδιο και στο να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Προτίμησε το δεύτερο. Γιατί μετά το 3-3 στο πρώτο ματς στη Μαδρίτη κατάλαβε πως κάτι πρέπει να αλλάξει.

Ποντάρισμα

Ηταν απλή υπόθεση αυτό το σκληρό ποντάρισμα στην άμυνα; Οχι φυσικά. Από την άμυνα της Βασίλισσας έλειπαν ο βασικός τερματοφύλακας Κουρτουά, ο ηγέτης της Μιλιτάο, ο αριστερός μπακ Τσουαμενί και ο πολυθεσίτης και πάντα βασικός Αλάμπα. Ο Αντσελότι ενορχήστρωσε το κατενάτσιο της Ρεάλ με τους αναπληρωματικούς της! Γιατί γνωρίζει ότι αν η επίθεση δημιουργεί σούπερ σταρ, η άμυνα δημιουργεί ήρωες. Οχι τυχαία οι δύο κεντρικοί του αμυντικοί, ο Νάτσο και ο Ρούντιγκερ, εκτέλεσαν και τα πέναλτι του τέλους.

Τελικός

Ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης θα βρει την Μπάγερν στον έναν ημιτελικό, στον άλλο θα αναμετρηθούν η Παρί με την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Κι όλοι, πλην των Γερμανών, νομίζω ελπίζουν να δουν στον τελικό τον Εμπαπέ απέναντι στην επόμενη ομάδα του. Σε ένα ματς που θα προκαλέσει τόση συζήτηση πριν αρχίσει όσο κανένας άλλος τελικός στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ νομίζω…

Διακίνηση

Τεράστια συζήτηση προκάλεσε την Τετάρτη και η διακίνηση της είδησης ότι κάποιος ποδοσφαιριστής της Εθνικής μας βρέθηκε ντοπέ στον έλεγχο που έγινε μετά το τέλος του πρόσφατου ματς Γεωργία – Ελλάδα. Περίπου από το πουθενά προέκυψε το όνομα του φορ του ΠΑΟ Φώτη Ιωαννίδη που απειλεί με μηνύσεις όσους δημοσιοποίησαν το fake news. Ο ποδοσφαιριστής έχει δίκιο που θύμωσε. Και ήταν χρέος της ΕΠΟ να τον προστατέψει ξεδιαλύνοντας την ιστορία πολύ πιο γρήγορα από όσο το έκανε. Υποτίθεται πως η καθυστέρηση στην έκδοση της ανακοίνωσης που έκανε γνωστό πως δεν υπάρχει κανείς παίκτης ντοπαρισμένος οφείλεται στην απεργία της Τετάρτης. Μου μοιάζει βολική δικαιολογία.

Επικοινωνία

Οταν υπάρχει κρούσμα ντοπαρισμένου ποδοσφαιριστή σε αγώνα εθνικών ομάδων η UEFA ενημερώνει αμέσως τον εκτελεστικό διευθυντή αλλά και τον αρχίατρο της ομοσπονδίας. Επρεπε να έχει γίνει σαφές με ανακοίνωση ότι τίποτα τέτοιο δεν είχε συμβεί: θα αρκούσε για να μη φουντώσουν οι φήμες. Αντί να γίνει αυτό άρχισαν όλοι να ρωτάνε ποιοι πέρασαν αντιντόπινγκ στη Γεωργία κι επειδή και αυτές οι απαντήσεις δεν ήταν ξεκάθαρες έγινε ό,τι έγινε. Κάποια στιγμή κυκλοφορούσαν τέσσερα ονόματα υπόπτων. Κι όσοι τα κυκλοφορούσαν επικαλούνταν πληροφορίες από την ΕΠΟ, παράγοντες της οποίας εξιστορώντας τα περιστατικά ισχυρίζονταν πως τουλάχιστον οκτώ παίκτες πέρασαν ελέγχους από την ημέρα της προπόνησης πριν από το ματς της Εθνικής μας με το Καζακστάν και μέχρι την επιστροφή της ομάδας από την Τιφλίδα.

Ευθύνη

Ο Ιωαννίδης προανήγγελλε μηνύσεις. Ομως το θέμα είναι σαφώς χειρότερο. Στο Διαδίκτυο αρκεί μια απλή ανάρτηση ενός fake news για να υπάρξει διασπορά οποιασδήποτε αθλιότητας μέσω σχολίων αναγνωστών που δημοσιεύονται άκριτα. Οι ιστότοποι έχουν ευθύνη για αυτές τις δημοσιεύσεις. Δεν μιλάμε για αθλιότητες που κάποιος άρρωστος οπαδός μπορεί να δημοσιεύσει στον προσωπικό του λογαριασμό (που κι αυτές πρόβλημα είναι…) αλλά για μεθοδευμένες τοποθετήσεις σχολίων κάτω από δημοσιογραφικά κείμενα. Στα πιο πολλά από αυτά τα σχόλια υπάρχει λεκτική βία που προκαλεί αναγούλες. Εχουν ευθύνη και οι δημοσιογραφικές μας ενώσεις για την αναπαραγωγή όλης αυτής της αθλιότητας. Αλλά τι λέω τώρα…