Φανταστική συνομιλία με τον επίδοξο δολοφόνο

«Προσπαθώ να σε καταλάβω. Ησουν μόλις είκοσι τεσσάρων ετών. Με όλη τη ζωή μπροστά. Γιατί τόση προθυμία να την καταστρέψεις; Τη ζωή σου. Οχι τη δική μου. Τη δική σου».

«Μην προσπαθείς να με καταλάβεις. Δεν είσαι σε θέση να το κάνεις».

«Κι όμως, πρέπει, επειδή για είκοσι επτά δευτερόλεπτα ήρθαμε τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο. Φορούσες τον μανδύα του θανάτου κι εγώ ήμουν η Ζωή. Αυτή είναι η πιο βαθιά σύνδεση που υπάρχει».

«Ημουν πρόθυμος να το κάνω επειδή υπηρετούσα τον Θεό».

«Είσαι πολύ σίγουρος γι’ αυτό. Οτι ο Θεός σου ήθελε να το κάνεις… Οι περισσότεροι άνθρωποι πάνω στη Γη πάντως δεν ακολουθούν τον δικό σου Θεό. Αν πιστεύουν σε άλλον Θεό ή και σε κανέναν, έχεις εσύ το δικαίωμα να τους σταματήσεις; Δύο δισεκατομμύρια πιστεύουν στον δικό σου Θεό. Εξι πιστεύουν σε άλλους. Τι σκέφτεσαι γι’ αυτούς;».

«Εξαρτάται».

«Από τι;».

«Από το πώς συμπεριφέρονται».

«Και η υποκριτική συμπεριφορά συνεπάγεται τον θάνατο».

«Μπορείς να το πεις κι έτσι».

«Επίτρεψέ μου να σε ρωτήσω κάτι για τις πεποιθήσεις σου. Πιστεύεις ότι όλα όσα προέρχονται από τον Θεό είναι ιερά; Ή, με μια άλλη λέξη, άγια;».

«Ναι, φυσικά. Ο Λόγος του Θεού είναι άγιος, το ίδιο και οι πράξεις Του».

«Το δώρο της ζωής είναι πράξη του Θεού, δεν νομίζεις;».

«Ναι».

«Τότε πώς μπορεί ένας άνθρωπος να αφαιρέσει αυτό που έδωσε ο Θεός; Δεν αποφασίζει ο ίδιος για κάτι τέτοιο;».

«Προσπαθείς να με μπερδέψεις. Το βλέπω. Χρησιμοποιείς κόλπα όπως κάνει ο Διάβολος. Δεν πιστεύεις καν στον Θεό. Ενας άθεος είναι ό,τι κατώτερο. Δεν δικαιούσαι καν να μου μιλάς. Δεν είσαι ισάξιός μου».

«Θέλω να σε καταλάβω. Αυτή είναι η δυσκολία μου». […]

«Αν πίστευες στον Παράδεισο, θα μπορούσες να καταλάβεις».

«Πες μου, λοιπόν».

«Θα καταλάβαινες ότι αυτή η ζωή, του επίγειου κόσμου, δεν έχει καμία σημασία. Είναι απλώς μια αίθουσα αναμονής όπου το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ακολουθούμε τον Θεό, ώστε να αποκτήσουμε αργότερα την αιώνια ζωή. Τι νόημα έχει λοιπόν πού θα ξοδέψω όλα μου τα χρόνια; Οταν εσύ θα καίγεσαι στις φλόγες της Κόλασης, εγώ θα βρίσκομαι στις ευωδιές του Παραδείσου. Θα έχω δίπλα μου τα οικεία πνεύματα, τα πανέμορφα ουρί, που δεν τα έχει μολύνει άνθρωπος ή τζίνι. Γι’ αυτό είναι γραμμένο: “Ποιος θ’ απαρνηθεί τις ευλογίες του Θεού;”».