Κανονικά θα έπρεπε οι δημοσιογράφοι να ρίξουν πρόστιμα…

Την εβδομάδα που φεύγει είχαμε πολλά κι ενδιαφέροντα. Είχαμε μια ακόμα αγωνιστική των play off και μια των play out για την Σουπερλίγκα μας, είχαμε επιστροφή του Τσάμπιονς Λιγκ με σπουδαία παιχνίδια, είχαμε τα προημιτελικά στο UEFA Conference League με συμμετοχή του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ και άλλα πολλά. Στα forum των οπαδών ωστόσο τίποτα δεν συζητήθηκε πιο πολύ από δυο περιστατικά με πρωταγωνιστές προπονητές και παίκτες στις ομάδες μπάσκετ. Εγιναν πολλές και διάφορες συζητήσεις για ένα επεισόδιο (!) ανάμεσα στον προπονητή του Ολυμπιακού Γιώργο Μπαρτζώκα και στον αμερικανό παίκτη του Αλεκ Πίτερς εξαιτίας του ότι ο δεύτερος δεν έδωσε στον πρώτο το χέρι του όταν έγινε αλλαγή στο ματς του πρωταθλητή με το Περιστέρι κι ακόμα περισσότερες για την απόφαση του κόουτς του ΠΑΟ Εργκίν Αταμάν να τα βάλει δημόσια με ένα παίκτη του, τον Αργεντίνο Λούκα Βιλντόσα κατηγορώντας τον δημόσια για τη φθίνουσα απόδοσή του. Επειδή και τα δυο γεγονότα καταγράφηκαν από κάμερες δεν υπήρξαν διαψεύσεις. Υπήρξε όμως μια διαφορετική αντιμετώπιση των περιστατικών από τις ίδιες τις ομάδες. Ο Ολυμπιακός έδωσε στη δημοσιότητα μια φωτογραφία όπου ο Πίτερς και ο Μπαρτζώκας αγκαλιάζονται και φιλιούνται. Ο Αταμάν αντιθέτως δεν θεώρησε ότι υπάρχει λόγος να ανακαλέσει για τίποτα.

Τίποτα

Υπάρχει κάτι καινούργιο σε αυτά τα περιστατικά; Οχι φυσικά. Στην Ελλάδα το 80% των παικτών που έχουν προσωπικότητα (δηλαδή ξεχωρίζουν κι απαιτούν με τον τρόπο τους λίγη ιδιαίτερη προσοχή) έχουν τσακωθεί με τους προπονητές και τα θέλω τους ή ακόμα και με συμπαίκτες τους. Ο Γκάλης για χρόνια δεν μιλούσε με τον Γιαννάκη. Ο Φασούλας τα έβαλε κάποτε με τον Κιουμουρτζόγλου και τον Ιβκοβιτς – και δημόσια: τον δεύτερο τον είχε ανακαλέσει ειρωνικά «σοφό». Ο Λεμονής δυσκολευόταν με τον Τζιοβάνι και ο Σόλιντ με τον Ριβάλντο. Ο Σπανούλης με τον Ομπράντοβιτς. Ο Τσιάρτας με τον Νικολαΐδη, αλλά και τον Ρεχάγκελ. Ο Αναστασιάδης πήγε κάποτε να τρελάνει τον Πάολο Σόουζα. Ο Πέδρο Μαρτίνς δεν ήθελε να βλέπει τον Φορτούνη. Μπορώ να βρω εκατοντάδες παραδείγματα, αλλά δεν έχει νόημα: όλα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν.

Αντίδραση

Το ενδιαφέρον σε αυτές τις ιστορίες είναι η αντίδραση των οπαδών. Ο πιο πολύς κόσμος νομίζει ότι οι ομάδες που παρακολουθεί είναι σαν αυτές του playstation δηλαδή δεν αποτελούνται από ανθρώπους, αλλά από ηλεκτρονικές φιγούρες. Ο οπαδός δεν θέλει να πιστεύει πως εντός των ομάδων συνυπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι, με άλλα θέλω κι άλλα γούστα. Δεν θέλει να ακούει πως πολλοί συνυπάρχουν υποχρεωτικά λόγω δουλειάς, πως ελάχιστοι γίνονται και μένουν πραγματικά φίλοι και ότι ειδικά οι αθλητές σπανίως λένε καλά λόγια για τους προπονητές, ακόμα κι αφότου ολοκληρώσουν την καριέρα τους. Τίποτα από αυτά που λέω δεν είναι παράξενο: παράξενη είναι πια η ευκολία με την οποία κάποιος κόσμος (καλοπροαίρετος και αγαπησιάρης) πιστεύει παραμύθια για «ομάδες – οικογένειες», «υπέροχο κλίμα στα αποδυτήρια», «παίκτες που παίζουν για τον προπονητή» και άλλα τέτοια. Δεν θέλω να είμαι αφοριστικός: καμιά φορά μπορεί και να τύχει τα αποδυτήρια μιας ομάδας να είναι «καλά»: έχει συμβεί μάλιστα τους παίκτες και τους προπονητές καμιά φορά να τους δένουν και οι αποτυχίες που κανείς δεν θέλει. Αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας. Επίσης οι παίκτες και οι προπονητές όταν μιλάνε για «καλά αποδυτήρια» δεν εννοούν το ίδιο πράγμα. Οι παίκτες εννοούν ότι είχαν προπονητές που τους επέτρεπαν λίγο άγιο χαλάρωμα και δεν τους πίεζαν συνέχεια. Και οι προπονητές ότι είχαν παίκτες που τους άκουγαν χωρίς να έχουν άποψη για τίποτα.

Ανακοίνωση

Μου κάνει εντύπωση πως ακόμα και μεγάλοι άνθρωποι που παρακολουθούν τα σπορ πιστεύουν πως οι ομάδες αποτελούνται από καλά παιδάκια της δευτέρας Δημοτικού, που έχουν ένα καλό δάσκαλο που όλα τα αγαπάει και παίζουν μαζί στο προαύλιο του σχολείου ζωγραφίζοντας και τραγουδώντας. Αν αυτό υπάρχει όμως ως αντίληψη, υπάρχει γιατί στην Ελλάδα οι αθλητικογράφοι έχουν αποφασίσει να περιγράφουν πραγματικότητες που απλά κάνει τα κείμενά τους όμορφα παραμύθια όπου όλοι ζουν υπέροχα. Αν κάποιος έγραφε ότι ο Πίτερς κάτι έχει με τον Μπαρτζώκα θα τον σταύρωναν στα social media. Αν κάποιος ισχυριζόταν πως ο Αταμάν δεν θέλει να βλέπει τον Βιλντόσα θα έβγαζε ανακοίνωση εναντίον του η ΚΑΕ ΠΑΟ και θα είχε πρόβλημα να πάει στο γήπεδο. Οταν προκύπτουν εικόνες και καβγάδες που καταγράφουν οι κάμερες αναδεικνύεται συχνά μια πραγματικότητα που οι δημοσιογράφοι γνωρίζουν αλλά αποκρύπτουν. Ετσι κι αλλιώς κανείς στην Ελλάδα δεν θα ζητήσει από τους δημοσιογράφους να απολογηθούν για κάτι που δεν τόλμησαν να πουν. Η δουλειά των δημοσιογράφων πρέπει να είναι και η σκιαγράφηση των χαρακτήρων, η ενημέρωση της τρέλας ή της αλήθειας του κάθε πρωταγωνιστή και η προετοιμασία του κόσμου για θύελλες που μπορεί να ακολουθήσουν. Αλλά ποιος θέλει να κάνει μια δουλειά με κίνδυνο να βρει τον κόσμο απέναντί του;

Πρόστιμα

Κανονικά θα έπρεπε τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων, η ΕΣΗΕΑ κι ακόμα πιο πολύ ο ΠΣΑΤ, να βγάλουν ανακοινώσεις εναντίον του Μπαρτζώκα, του Πίτερς, του Αταμάν και του Βιλντόσα και να τους κατηγορήσουν δημοσίως ότι χαλάνε με τις πράξεις τους όσα οι ίδιοι προσπαθούν να κάνουν με τη δουλειά τους. Η απερίγραπτη παραγωγή από κλισέ, από διαβεβαιώσεις ότι σε κάθε ομάδα είναι όλοι φίλοι, οι όρκοι ότι τα αποδυτήρια είναι κάτι αξιοθαύμαστο κινδύνεψαν να καταρρεύσουν από μια άρνηση ενός παίκτη να δώσει το χέρι του τη στιγμή της αλλαγής και από μια δήλωση ενός προπονητή. Κανονικά θα έπρεπε οι δημοσιογράφοι να κατεβούν από την εξέδρα και να βάλουν τους Πίτερς και Μπαρτζώκα μα φιληθούν δημόσια, όπως έκανε ο Ολυμπιακός τρεις μέρες αργότερα. Μετά όλοι έπρεπε να επιτεθούν στον Αταμάν για όσα είπε για τον Βιλντόσα δημοσίως και να του επισημάνουν πως είναι υποχρέωσή του να μην κάνει παρατηρήσεις δημοσίως στους παίκτες του αλλά να μιλάει μαζί τους με κλειστές τις κάμερες. Θα μπορούσαν επίσης οι δημοσιογράφοι να ζητήσουν να πληρώσουν και πρόστιμα όλοι αυτοί. Τα πάντα μπορεί να κάνουν. Αρκεί κανένας να μην μπει στον πειρασμό να μας εξηγήσει γιατί ο Πίτερς εξέφρασε τα παράπονά του δημόσια και πόσο καιρό ο Αταμάν τα ‘χει με τον Βιλντόσα. Δεν είμαστε για τέτοια…