Χρειάζεται ακόμα το Φεστιβάλ;

Ανακοινώθηκε, πριν από μία εβδομάδα, πλούσιο, πολυφωνικό, ελληνικό και διεθνές με «πολιτικό προσανατολισμό», όπως τόνισε η καλλιτεχνική του διευθύντρια Κατερίνα Ευαγγελάτου. Κι ετοιμάζεται να μπει στη ζωή μας από την 1η Ιουνίου, για να μας αποχαιρετήσει, ως είθισται, προς το τέλος Αυγούστου, με την αυλαία να πέφτει στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ 2024 είναι πλέον γεγονός και θα απλωθεί στους συνήθεις χώρους και σε κάποιους εναλλακτικούς, προτείνοντας στο κοινό να πάρει μια γεύση από το σύγχρονο πολιτιστικό γίγνεσθαι.Αλήθεια όμως σε τι χρειάζεται ένα Φεστιβάλ και γιατί το περιμένουμε, το συζητάμε, το εντάσσουμε στην καθημερινότητά μας; Ποιες είναι οι προσδοκίες μας; Και κατά πόσο ικανοποιούνται μετά το τέλος όλων των εκδηλώσεων που έχει συμπεριλάβει στους κόλπους του; Μικρές και μεγάλες παραστάσεις, συναυλίες, όπερες, εκθέσεις, προβολές, πρωτότυπα events, συζητήσεις: κάπως έτσι διαμορφώνεται, μέρα με τη μέρα, μ’ έναν ρυθμό ενίοτε καταιγιστικό, που μας καλεί να επιλέξουμε τι θα δούμε και πώς θα μπορέσουμε να συνδυάσουμε το μέγιστο των εκδηλώσεων.

Και είναι πολλές: μέσα σε σχεδόν τρεις μήνες (85 ημέρες για την ακρίβεια) θα βρουν τη θέση τους 93 παραγωγές με τη συμμετοχή περίπου 2.500 καλλιτεχνών, δημιουργών, παραγωγών… Κι ανάμεσά τους εμείς, μέσα σ’ αυτό το ανακάτεμα ανθρώπων, γλωσσών, τόπων, απόψεων και αντιλήψεων θα κληθούμε, έτσι κι αλλιώς, να αναθεωρήσουμε ή να επιβεβαιώσουμε, να γευτούμε ή ν’ απογοητευθούμε από το καινούργιο, το διαφορετικό, το αλλιώτικο – ή το κλασικό, το προβλέψιμο και το δεδομένο, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο επιτυχημένο.

Για να καταλάβουμε τελικά ότι αυτό που έχει τη μικρότερη σημασία δεν έχει διόλου να κάνει με το τι μας άρεσε ή όχι, ούτε με το αν μας απογοήτευσε μια παράσταση για την οποία αδημονούσαμε. Γιατί και σ’ αυτή την περίπτωση – όπως και στο ταξίδι για την Ιθάκη – σημασία έχει τι μάθαμε, τι ακούσαμε, τι γνωρίσαμε, ακόμα και τι αποκηρύξαμε απ’ αυτόν τον καλλιτεχνικό περίπλου. Γι’ αυτό έχει σημασία το Φεστιβάλ, το δικό μας – ή των άλλων. Γι’ αυτό αποτελεί μια συνήθεια απ’ την οποία δεν θέλουμε να απαλλαγούμε. Γιατί ούτως ή άλλως βγαίνουμε κερδισμένοι και πλουσιότεροι.