Οδυνηρό σκηνικό παραμύθι

Ενα ποιητικό σύμπαν φτιάχνει ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898-1936) για να αγκαλιάσει τον Περλιμπλίν και την Μπελίσα στο ομώνυμο θεατρικό του έργο, γραμμένο το 1929. Μια ερωτική ιστορία και μαζί μια ιστορία βαθιάς αγάπης, που μπλέκει την αλήθεια με το ψέμα, τις ανθρώπινες αδυναμίες με τα πάθη, τη νεότητα με το γήρας, το κρυφό με το φανερό, την πραγματικότητα με το όνειρο.

Με την ίδια λυρική διάθεση και μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ματιά, ο Δημήτρης Τάρλοου επέλεξε να μεταφέρει στη σκηνή του Πορεία το αριστούργημα του Λόρκα. Και μέσα σε εξήντα λεπτά καταφέρνει να αναδείξει τις αρετές του έργου, το βάθος του, σκοτεινό αλλά με μια παράξενη φωτεινή αχτίδα.  Ενας ανεκπλήρωτος έρωτας βρίσκεται στο επίκεντρο του «Περλιμπλίν και Μπελίσα», με τον ώριμο Περλιμπλίν να παντρεύεται τη νεαρή Μπελίσα για να μη μείνει μόνος του. Κι εκείνη, με την παρότρυνση της μητέρας της, να αποδέχεται τον γάμο. Μια και τα πλούτη του Περλιμπλίν θα την κάνουν πιο επιθυμητή και πιο ποθητή στους άλλους άντρες, τους νεότερους. Κι ενώ η Μπελίσα απολαμβάνει την ερωτική της ζωή, χωρίς τον σύζυγό της, ένας άγνωστος περαστικός αρχίζει να της κινεί το ενδιαφέρον με τις φλογερές του επιστολές. Το αίσθημα φουντώνει και την κυριεύει και ο Περλιμπλίν, αποδεχόμενος την ήττα του, της υπόσχεται να μεσολαβήσει για να τον συναντήσει. Μόνο που ο απώτερος σκοπός του είναι να απαλλαγεί από εκείνον – και αποφασίζει να τον σκοτώσει. Οταν η Μπελίσα το ανακαλύπτει, βρίσκεται ενώπιον μιας οδυνηρής αλήθειας.

Λυρικός και τρυφερός ο Λόρκα κινείται στις λεπτές ψυχικές αποχρώσεις της ανθρώπινης ύπαρξης και συγκινεί βαθιά. Αυτή την ίδια συγκίνηση και τρυφερότητα, ενταγμένη μέσα σε ένα φαντασιακό σκηνικό περιβάλλον, ενορχηστρώνει ο Δημήτρης Τάρλοου.

Ο σκηνοθέτης, έχοντας σύμμαχο την πυκνή και ποιητική μετάφραση του Νίκου Γκάτσου, αλλά και τις εμπνευσμένες μουσικές του Φοίβου Δεληβοριά (μελωδίες κι ένα ξαφνικό ραπάρισμα), εναλλάσσει στην παράστασή του μια σειρά από αντιθετικά στοιχεία. Και ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο παραμύθι και τη ζωή, το γκροτέσκο και τον ρομαντισμό, πλάθοντας έναν κόσμο επικίνδυνο και γοητευτικό.

Ερωτας και θάνατος

Ξεκινώντας να ξεμπλέξει το κουβάρι της ιστορίας, ο Τάρλοου ανατρέπει, όπως όφειλε, τις αρχικές νύξεις μιας απλής υπόθεσης μοιχείας για να μεταβεί στην εκρηκτική εξέλιξη των γεγονότων. Οι σκηνές ερωτικής έντασης υποστηρίζονται και σκηνογραφικά (Αγγελος Μέντης) με τα μαύρα μεταξωτά σεντόνια, τις μαύρες μεταξωτές πιτζάμες αλλά και τα μαύρα κοστούμια που φορούν τα Δαιμόνια. Ο κόσμος αυτός συνθέτει ένα σκοτεινό παραμύθι, γιατί μια τόσο απόλυτη αγάπη μόνο παραμυθένια μπορεί να είναι – με αναπότρεπτο τέλος. Οπως συνήθως είναι το παιχνίδι έρωτα και θανάτου, που εδώ γίνεται και παιχνίδι ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα. Ο Περλιμπλίν είναι ένας άνθρωπος με πνεύμα αλλά χωρίς σώμα, ο οποίος ξαφνικά σε μεγάλη ηλικία αποκτά σώμα. Και η Μπελίσσα έχει το σώμα αλλά δεν έχει ψυχή, ούτε πνεύμα, που τελικώς αποκτά αλλά με οδυνηρό τίμημα.

Ο Χρήστος Σαπουντζής είναι ένας σχεδόν βιωματικός Περλιμπλίν, εσωτερικός και ειλικρινής, έχοντας στο πλάι του την ερωτική, γήινη και εκρηκτική Μπελίσα της Μαριάννας Πουρέγκα. Σημαντική η παρουσία της Μαρκόλφα από τη Δανάη Σαριδάκη όπως και της Γιολάντας Μπαλαούρα – μητέρας της Μπελίσας – που αναδεικνύει τις λεπτομέρειες του ρόλου της. Τα Δαιμόνια Ελενα Μελά και Περικλής Σιούντας ολοκληρώνουν το σκηνικό τοπίο.