«Νομίζοντας ότι κάνουμε καλό, διαπράττουμε ύβρη»

Στις αρχές της σεζόν, όταν ο μυθοπλαστικός μίτος του «Ναυαγίου», της επιτυχημένης δραματικής σειράς του Mega, άρχισε να ξετυλίγεται, ο Σωτήρης Χατζάκης συστήθηκε στο κοινό ως Σάββας. Πατέρας της Στέλλας που επέζησε της μεγάλης ναυτικής τραγωδίας, στέκεται στο πλάι της κόρης του για να ξεπεράσει τον εφιάλτη που πέρασε. Στην εξέλιξη της ιστορίας, ωστόσο, η υπερβολική ανησυχία του για την κόρη του τον ωθεί να δεχτεί εν αγνοία της την ανταλλαγή του πεθαμένου παιδιού που εκείνη έφερε στη ζωή με άλλο, ζωντανό, με αποτέλεσμα ο φωτεινός μέχρι τότε χαρακτήρας του να αποκτήσει μια σκιά.

«Είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι από ένα χάος, από μια ομαδική συμφορά, ξεκινάνε ιστορίες που έχουν ένα τραγικό βάθος. Είναι σαν να θέλουν να δημιουργήσουν μια προστασία από οποιαδήποτε νέα καταιγίδα στη ζωή τους και παίρνουν αποφάσεις στα όρια της ηθικής και της νομιμότητας, οι οποίες μετά φέρουν άλλα προβλήματα. Αυτό είναι το πολύ έξυπνο κείμενο που γράφει ο σεναριογράφος μας» αναφέρει ο Σωτήρης Χατζάκης μιλώντας στο «ΝΣυν».

«Είναι όπως στην αρχαία τραγωδία, όπου ο πατέρας ή οποιοσδήποτε άλλος, πιστεύοντας ότι πράττει το καλό, διαπράττει μια ύβρη. Οι Δυτικοί νομίζουν ότι η ύβρις είναι μια γραμμή που τη βλέπουμε και άμα την περάσουμε το γνωρίζουμε. Στην ελληνική τραγωδία όμως νομίζοντας ότι κάνουμε το καλό διαπράττουμε την ίδια στιγμή την ύβρη. Αυτό γίνεται σε πολλά επίπεδα, σε συλλογικό, σε ατομικό, στα παιδιά μας, στον έρωτα, στον γάμο, στη ζωή, στην κοινωνία, ακόμα και σε μεγάλα πεδία μαχών, επιχειρήσεων κ.τ.λ. Νομίζεις ότι κάνεις καλό αλλά δυστυχώς δεν βλέπεις τα όρια της ύβρεως, είναι μέσα σου. Ετσι κάνει και ο Σάββας. Είναι σπουδαίος ρόλος αυτός» συνεχίζει ο ηθοποιός.

Στην εξέλιξη του ρόλου του, ο Σωτήρης Χατζάκης συμβάλλει στην αναζήτηση των πραγματικών ενόχων του ναυαγίου και με αφορμή τη στήριξη της κόρης του ζητά την απονομή δικαιοσύνης. «Δικηγόροι σαν αυτόν που υποδύεται ο συγκλονιστικός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης υπάρχουν πάντα και υπήρχαν και τότε, με περίεργες προελεύσεις. Είναι πολύ αναγνωρίσιμος αυτός, όπως και οι υπεύθυνοι του ναυαγίου που έγινε από εργοδοτική πίεση. Είναι τα πρώτα δείγματα αυτού του αυθαίρετου και ύποπτου καπιταλισμού που οργανώθηκε αργότερα και έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Ο καπιταλισμός έχει αποδειχτεί ιστορικά ότι είναι σύστημα ανεκτό όταν είναι ήπιος, με παροχές κοινωνικού κράτους και άλλα. Οταν είναι εμπράγματος, βασισμένος στην απάτη, στη λαθρεμπορία, σε οτιδήποτε άσχημο και κακό, παράγει τέτοια φαινόμενα» τονίζει ο ηθοποιός.

Δύο ουράνιες στρατιές

«Βρίσκοντας τους υπαιτίους του ναυαγίου δεν είναι ότι θα πάρεις πίσω τον άνθρωπό σου, αλλά είναι ένα είδος δικαίωσης. Βλέπετε τι συμβαίνει σήμερα με τις δικές μας τραγωδίες. Εγώ βλέπω δύο αόρατες στρατιές, πανίσχυρες, ουράνιες. Η μια είναι το Μάτι και η άλλη τα Τέμπη. Αυτές οι στρατιές είναι αλώβητες από συκοφαντίες, διαβολές, παρερμηνείες, πολιτικές αντιπαραθέσεις. Είναι παρηγοριά όταν φεύγει ο άνθρωπός σου, πόσω δε μάλλον το παιδί πριν από τη μάνα και τον πατέρα, να υπάρχει απόδοση δικαιοσύνης. Είναι σαν να ησυχάζει η ψυχούλα του και να καταλαγιάζουν και τα κοινωνικά πάθη. Είναι κι ένα πρότυπο που δίνει η Δικαιοσύνη στην κοινωνία. Προσωπικά δεν πιστεύω άκριτα στο δόγμα “εμπιστεύομαι τη Δικαιοσύνη”. Η Δικαιοσύνη αποδεικνύει την κάθε μέρα και την κάθε στιγμή πόσο αδιάβλητη είναι ή πόσο λανθασμένη είναι», λέει ο Σ. Χατζάκης.

Μένοντας στη μυθοπλαστική διάσταση της σειράς, ο έμπειρος ηθοποιός καλείται να διαχειριστεί τις δραματικές συνέπειες ενός φανταστικού ναυαγίου. Ωστόσο, τη συνθήκη αυτή την έχει ζήσει και στην πραγματική του ζωή, όταν ήταν παιδί. «Λίγο πριν το ναυάγιο της Φαλκονέρας, είχαμε μόλις επιστρέψει από την Κρήτη με τον αδελφό μου και τον πατέρα μου στην Αθήνα, γιατί είχε επαγγελματικές υποχρεώσεις. Η μάνα μου όμως είχε μείνει στο χωριό για τις ελιές. Οταν έβγαλε εισιτήριο με το καράβι για να γυρίσει κι αυτή Αθήνα, η γιαγιά μου τρεις μέρες πριν το ταξίδι άρχισε να τραβάει τα μαλλιά της, να μοιρολογάει κι έπεφτε στα πόδια της μάνας μου και της ζητούσε να μείνει. Η μάνα μου επηρεάστηκε κι έδωσε τελικά το εισιτήριο σε έναν αεροπόρο ο οποίος ήθελε να γυρίσει στη μονάδα του. Το πλοίο με το οποίο θα ταξίδευε η μάνα μου ήταν το “Ηράκλειον” που βυθίστηκε» διηγείται ο ίδιος. «Οταν γυρίσαμε τη σκηνή με τους νεκρούς που ήταν σε υπαίθριο χώρο, σκεπασμένοι, και θρηνούσαν οι συγγενείς και την άλλη με τους εσωτερικούς θρήνους που κάναμε σ’ ένα σπίτι, τις έζησα μετά το ναυάγιο. Ημουν μικρούλης και ο πατέρας μου με πήρε από το χέρι και με πήγε στην αναγνώριση νεκρών, γιατί χάσαμε τότε δικό μας κόσμο, και μου είπε ότι τους νεκρούς δεν πρέπει να τους φοβάμαι. Σ’ αυτές τις δυο-τρεις σκηνές που κάναμε ήταν τρομερή μέρα των γυρισμάτων για μένα» καταλήγει ο Σωτήρης Χατζάκης, ο οποίος την περίοδο αυτή προετοιμάζεται για την παράσταση «Μεταμόρφωση» του Κάφκα που θα παρουσιαστεί στο Πολιτιστικό Κέντρο Ηρακλείου.