Η εφαρμογή της θεωρίας του χάους

Ενώ περίμενα τα ντέρμπι των play offs για τα οποία θα σας γράψω αύριο, κοίταξα τι σημαντικό συνέβη στα αθλητικά μας την προηγούμενη εβδομάδα που πήρα άδεια. Ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα που πραγματικά μέσα σε μια εβδομάδα μπορεί να αλλάξουν τα πάντα. Εφυγα π.χ. ενώ η Εθνική μας είχε κερδίσει το Καζακστάν με 5-0 κι όλα έδειχναν πως θα πάρει εισιτήριο για τα τελικά του Euro 2024 που θα γίνει στη Γερμανία Ιούνιο – Ιούλιο. Και γύρισα με την Εθνική μας να έχει αποκλειστεί από τη Γεωργία. Στα πέναλτι μάλιστα. Με τον πιο πικρό τρόπο που θυμάμαι. Διότι αποκλείστηκε από μια ομάδα χειρότερή της επειδή απλά φοβήθηκε να πάρει ένα κάποιο ρίσκο για να την κερδίσει έστω στην παράταση. Αλλά ίσως και για άλλους λόγους που είναι λιγότερο προφανείς αλλά έχουν ενδιαφέρον.

Κάρα

Στις επιτυχίες, και κυρίως στις αποτυχίες του εθνικού μας συγκροτήματος, παίρνω πάντα ένα τηλέφωνο τον Γιώργο Καραγκούνη που για μένα είναι πάντα ο «παίκτης – σύμβολο» αυτής της ομάδας, ίσως γιατί την έχει αγαπήσει πιο πολύ από όλους. Ψύχραιμος και σοφός όσο ποτέ ο «Κάρα» μου έδωσε μια άλλη διάσταση της ιστορίας. «Αν πας σε ένα μπαράζ, και μάλιστα εκτός έδρας, όλα μπορεί να συμβούν. Αν θες να προκριθείς σε μια μεγάλη διοργάνωση πρέπει να πάρεις την πρόκριση στα προκριματικά και να μην μπεις σε αυτή τη διαδικασία» μου είπε ο Καραγκούνης εξηγώντας μου ότι αυτό που τελικά στοίχισε ήταν η ήττα στην Αθήνα από την Ολλανδία, διότι για να προκριθείς σε μια μεγάλη διοργάνωση, όπως είπε, «είναι απαραίτητο στη διαδρομή να έχεις κερδίσει μια φορά μια μεγάλη ομάδα».

Μου υπενθύμισε επίσης πως όταν μιλάμε για τα κατορθώματα της Ελλάδας το 2004 ξεχνάμε τα κατορθώματα αυτής της ομάδας το 2003, δηλαδή τις νίκες με την Ισπανία και την Ουκρανία στα προκριματικά και μάλιστα την ίδια εβδομάδα. Ηταν πάντως κι αυτός πικραμένος από την εξέλιξη, γιατί όπως είπε ο προπονητής και τα ποδοσφαιριστές δυο χρόνια προσπάθησαν πολύ. Ωστόσο έχει δίκιο: αν κάτι έλειψε στην Εθνική μας και τη διετία του Γκουστάβο Πογέτ είναι μια νίκη απέναντι σε μια μεγάλη ομάδα. Διότι αυτές οι νίκες δεν είναι απλά σπάνιες: χρειάζονται και για να δημιουργηθεί στο μυαλό των παικτών ένα είδος οδηγού που οφείλουν να ακολουθήσουν για να τα καταφέρουν.

Ανασφάλειες

Ενα μεγάλο αποτέλεσμα δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά. Και η Εθνική μας πηγαίνοντας στη Γεωργία δεν κουβαλούσε τελικά στις αποσκευές της αυτή τη σιγουριά. Ηταν μια ομάδα που είχε μεν στα δυο χρόνια κερδίσει ανάλογα ματς αλλά κανένα απέναντι σε μια ομάδα με την οποία οι πιθανότητες νίκης ήταν μικρές. Εμείς περιμέναμε μια νίκη σαν αυτές που είχε κάνει προηγουμένως απέναντι σε ομάδες χειρότερες. Ξεχνώντας πως αντίπαλο είχε τον εαυτό της. Δηλαδή τις ανασφάλειές της.

Γερμανία

Θα μείνει ο Πογέτ; Ο ομοσπονδιακός τεχνικός έχει όχι μία, αλλά δύο προτάσεις για δουλειά σε εθνικές ομάδες όμως θα ήθελε να μείνει διότι δεν θέλει να πάει κάπου και να ξεκινήσει από την αρχή. Περιμένει τι θα αποφασίσει αυτή την εβδομάδα η Εκτελεστική Επιτροπή της EΠΟ που θα ασχοληθεί με το θέμα.

Η επόμενη διοργάνωση που θα πάρει μέρος η Εθνική μας ξεκινά τον Σεπτέμβριο και είναι το UEFA Nations League, αλλά χρόνος δεν υπάρχει διότι τον Ιούνιο η Εθνική μας έχει να δώσει ένα πολύ απαιτητικό φιλικό ματς με τη Γερμανία και το βλέπω απίθανο να πάει σε αυτό χωρίς προπονητή.

Από την άλλη με τη θητεία του προέδρου της ΕΠΟ Τάκη Μπαλτάκου να ολοκληρώνεται τον Ιούνιο πώς είναι δυνατόν αυτός και το συμβούλιο του να διαλέξουν τον επόμενο; Η επιλογή αυτή αν φύγει ο Πογέτ θα είναι δύσκολη.

Διότι η Εθνική με τον Πογέτ έφτασε ένα βήμα από μια πρόκριση σε τελικά, αλλά δεν είναι δεδομένο πως κι ο επόμενος θα καταφέρει να φτάσει να παίξει την πρόκριση της ομάδας σε ένα και οριακό παιχνίδι που ενδεχομένως θα το χειριστεί καλύτερα. Θέλω να πω πως αν υποθέσουμε ότι ο Πογέτ έκανε λάθη στο ματς με τη Γεωργία δεν προκύπτει από κάπου ότι ο διάδοχός του δεν θα τα κάνει θάλασσα στα ματς που προηγούνται ενός μπαράζ. Το οποίο μπαράζ είναι και λίγο όνειρο στη συνέχεια. Διότι στα τελικά του Euro φτάσανε 24 ομάδες – και έλειπε από τα προκριματικά και η Ρωσία που θα περνούσε σίγουρα. Ενώ στο Μουντιάλ του 2026 που είναι η επόμενη μεγάλη διοργάνωση τα ευρωπαϊκά εισιτήρια είναι μόλις 13.

Μίστερ

Να πω και κάτι ακόμα: το χαμένο πέναλτι του Γιακουμάκη στη Γεωργία μου θύμισε μια παλιά ιστορία με πρωταγωνιστή τον Μάνο Μαυροκουκουλάκη, αγαπημένο μου ήρωα. Πριν από αρκετά χρόνια (ποτέ δεν πρέπει να λέμε πόσα αν αυτά αποκαλύπτουν την ηλικία ενός τζέντλεμαν…) ο Μίστερ συζητούσε με τους ανθρώπους της FIFA για να γίνει και παρατηρητής αγώνων της παγκόσμιας ομοσπονδίας κι όχι μόνο της UEFA – θέση που διατήρησε για χρόνια.

Σε ένα ταξίδι του στη Λατινική Αμερική για να συναντήσει τον τότε πρόεδρο Ζοάο Χαβελάνζε ο έλληνας παράγοντας παρακολούθησε ένα ματς μιας λατινοαμερικάνικης διοργάνωσης που κρίθηκε στα πέναλτι – πρέπει να ήταν κάποιο νοκάουτ ματς του Κόπα Αμέρικα. Ο Μίστερ είπε στον πρόεδρο της παγκόσμιας ομοσπονδίας πως τα πέναλτι είναι μια διαδικασία στην οποία καταργείται η ποιότητα των ομάδων, όλοι έχουν τις ίδιες πιθανότητες και το ποιος θα κερδίσει μπορεί να κριθεί από ένα σουτ που φεύγει ελάχιστα άουτ.  «Μα για αυτό είναι ωραία η διαδικασία»  του είπε ο Χαβελάνζε. «Διότι ελάχιστα εκατοστά μπορεί να κρίνουν όχι μόνο τη μοίρα ενός προπονητή και των παικτών του, αλλά και την τύχη ενός παράγοντα ομοσπονδίας – μπορεί και όλων των παραγόντων της» του είπε ο μακαρίτης βραζιλιάνος πρόεδρος.

Από μια άποψη είναι η απόλυτη εφαρμογή της θεωρίας του χάους στο ποδόσφαιρο. Ενας παίκτης εκτελεί, σουτάρει άουτ και το λάθος του το πληρώνουν κάποιοι που τον παρακολουθούν στις εξέδρες και δεν φταίνε σε τίποτα. Δεν είναι βέβαια η περίπτωση του Μπαλτάκου. Διότι αυτός είτε ευστοχούσε ο Γιακουμάκης είτε αστοχούσε στην ΕΠΟ δεν θα έμενε. Αλλά θα πήγαινε στη Γερμανία ως πρόεδρος κι αυτό ήταν που έχασε για κάτι ελάχιστα εκατοστά…