Το μαύρο κουτί του αποκλεισμού

Αν δεν κατανοήσεις πώς έχεις αποτύχει, τότε δεν πρόκειται να δεις τα λάθη σου άρα και να τα διορθώσεις προκειμένου να πας μπροστά. Στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν (που θα έπρεπε να είχαν κάνει από την επομένη κιόλας του αποκλεισμού) είναι να κατανοήσουν πως ο αποκλεισμός από το Euro 2024 είναι μια αποτυχία. Μια αποτυχία που πόνεσε γιατί όλοι είχαν πιστέψει πως ετούτη τη φορά θα επιστρέψει η Εθνική σε μια μεγάλη διοργάνωση μετά από δέκα χρόνια απουσίας. Δεν είχε δα και κάποιο μεγαθήριο απέναντί της. Το Καζακστάν στα ημιτελικά και τη Γεωργία στον τελικό. Σε μια κολασμένη ατμόσφαιρα όπως αυτή της Τιφλίδας; Ναι. Απέναντι σε μια ομάδα που διψούσε για την πρώτη της συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση; Σαφώς. Κόντρα σε έναν παίκτη παγκοσμίου κλάσης και χρηματιστηριακής αξίας τεράστιας όπως είναι ο Κβαρακτσχέλια; Φυσικά. Αλλά δεν ήταν απέναντι ούτε Γαλλία, ούτε Ολλανδία, ούτε Αγγλία, ούτε Ιταλία, ούτε Γερμανία. Ούτε Δανία, ούτε Σουηδία, ούτε Τσεχία, ούτε Τουρκία, ούτε Πολωνία. Είχαμε τη Γεωργία. Από ποια πλευρά κι αν το δεις, η Ελλάδα ήταν το φαβορί. Και ο αποκλεισμός συνιστά αποτυχία.

Και γεννάει και ένα ερώτημα: αν όχι τώρα πότε; Αν όχι αυτή η φουρνιά, που εδώ και 2,5 χρόνια σου έδινε τη βεβαιότητα πως «τα έχει» αυτά τα ματς, τότε ποια; Αν όχι στην κατά τ’ άλλα σκληρή, αλλά σίγουρα όχι απαγορευτική Τιφλίδα, τότε πού; Μέχρι να φτάσουμε στς απαντήσεις και στην επόμενη φορά που η εθνική ομάδα θα βρεθεί σε ανάλογο σημείο για να διεκδικήσει την πρόκρισή της ανάμεσα στους κορυφαίους, οφείλουμε και κυρίως οφείλουν οι άνθρωποι εντός ομάδας και ομοσπονδίας να βρουν τα αίτια αυτής της αποτυχίας. Το… μαύρο κουτί του αποκλεισμού λοιπόν δεν μπορεί παρά να έχει μέσα ευθύνες πολλών.

Ολιγώρησε

Της Ομοσπονδίας, που άφησε να αιωρείται ακόμα και την ύστατη ώρα το θέμα του συμβολαίου του Γκουστάβο Πογέτ. Επαιξε ρόλο αυτή η κουβέντα τη στιγμή της εκτέλεσης των χαμένων πέναλτι του Μπακασέτα και του Γιακουμάκη; Οχι, αλλά οι διεθνείς πήγαν να παίξουν την πρόκριση και δεν γνώριζαν αν θα βρίσκεται ο Πογέτ στον πάγκο σε περίπτωση που την πάρουν. Τους ρωτούσαν στην ανοιχτή προπόνηση και δεν είχαν απάντηση. «Δεν είναι δικό μας ζήτημα», έλεγαν on camera, αλλά στην Ομοσπονδία γνώριζαν ότι οι παίκτες ήθελαν τον Πογέτ και θα ήθελαν και από τον Πογέτ να πάει ήρεμος και με λυμένο το θέμα του συμβολαίου του σε αυτά τα παιχνίδια. Πάντα μέσα στα αποδυτήρια αυτά παίζουν ρόλο. Και στην ψυχολογία. Και δεν μιλάμε για λεπτομέρειες, αλλά για θέμα προπονητή.

Μία κλασική ευκαιρία
σε 120 λεπτά

Εχει ευθύνες ο Πογέτ; Φυσικά και έχει από τη στιγμή που η ομάδα δεν πέτυχε τον βασικό της στόχο, που ήταν επί θητείας του να πάρει την πρόκριση για το Euro 2024. Εχει και για τον τρόπο που ήρθε ο αποκλεισμός. Την Τρίτη στην Τιφλίδα η Εθνική παρουσίασε ένα διαφορετικό πρόσωπο σε σχέση με αυτό που είχε λίγες μέρες πριν με το Καζακστάν. Σύμφωνοι, άλλες συνθήκες, άλλες ομάδες, άλλο να παίζεις εντός ή εκτός έδρας. Αλλά φαινόταν πως το ματς η εθνική ομάδα «το είχε». Αν δεν παρουσιαζόταν τόσο φοβική όσο το έκανε. Σαν να φοβόταν να επιτεθεί, να μπει στην περιοχή, να εκτελέσει και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τον Κβαρακτσέλια κάθε φορά που ερχόταν σε επαφή με την μπάλα. Μία κλασική ευκαιρία όλη κι όλη σε 120 λεπτά αγώνα και αυτή από στημένη φάση δεν είναι τρόπος για να διεκδικήσεις πρόκριση απέναντι σε έναν αντίπαλο σαφώς πιο αδύναμο. Ο Πογέτ είπε μια μέρα νωρίτερα από το ματς πως δεν του αρέσουν τα πέναλτι, αλλά ήταν σαν να περίμενε πως θα παίξει την πρόκριση σε αυτά.