Απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα

Την πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ, την προκάλεσε η ελληνική κοινωνία. Οι 1,3 εκατομμύρια υπογραφές που έβαλαν στην πολιτική ατζέντα το κοινωνικό αίτημα για πειστικές απαντήσεις. Εδώ και ένα χρόνο στη χώρα υπάρχει ένα αναπάντητο «γιατί;».

Τα τελευταία χρόνια ζούμε μια πραγματικότητα που θυμίζει μαγική εικόνα, σαν εκείνες τις κάρτες που υπό γωνία έδειχναν το τριαντάφυλλο μπουμπούκι ή ανθισμένο.

Από τη μία η κυβέρνηση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πολλά ΜΜΕ, που παρουσιάζουν μια χώρα σε ευφορία. Μια οικονομία που μεγεθύνεται, που ανακτά επενδυτική βαθμίδα, που ισχυροποιεί τη θέση της στο εξωτερικό, ένα κράτος που λειτουργεί και εκσυγχρονίζεται ψηφιακά, μια κυβέρνηση σε μεταρρυθμιστικό οίστρο.

Την ευφορία αυτή ο πολίτης δεν την αντιλαμβάνεται καθώς η αγοραστική του δύναμη μειώνεται (είμαστε ισχυρότεροι μόνον από τη Βουλγαρία), οι υποδομές που του παρέχονται είναι στοιχειώδεις (έχουμε το αργότερο Ιντερνετ πανευρωπαϊκά) οι θεσμοί δεν λειτουργούν με τρόπο που να του δημιουργούν εμπιστοσύνη (η δικαιοσύνη είναι ταχύτερη μόνο από την Κύπρο) με αποτέλεσμα να δηλώνει πως είναι από τους λιγότερο ευτυχισμένους Ευρωπαίους.

Το δυστύχημα των Τεμπών είναι η πραγματική Ελλάδα συνοπτικά. Μια χώρα που ορίζεται ως δυτική δημοκρατία με παθογένειες χώρας σε μετάβαση.

Η πολιτεία που καθυστερεί να υλοποιήσει συμβάσεις διότι υπάρχει χρόνος ως τη λήξη της προθεσμίας που προβλέπεται, που αγνοεί τον εκάστοτε κανονισμό λειτουργίας και τις προδιαγραφές, που διορίζει σε καίρια πόστα ανθρώπους με κριτήριο την πολιτική εγγύτητα και όχι τα προσόντα, που διοργανώνει φιέστα για ανύπαρκτες υπηρεσίες (τηλεδιοίκηση), που τη δύσκολη ώρα αντιμετώπισης της κρίσης σπεύδει να καλύψει την ανεπάρκειά της με την απομάκρυνση σημαντικών αποδεικτικών στοιχείων και να βγάλει πόρισμα πριν από τη δικαιοσύνη (δηλώσεις Πρωθυπουργού: «ήταν ανθρώπινο λάθος», «η εμπορική αμαξοστοιχία δεν μετέφερε εύφλεκτα υλικά»).

Στην τριήμερη συζήτηση στη Βουλή είδαμε τη ΝΔ στριμωγμένη καθώς συνηθισμένη στην αφωνία της αντιπολίτευσης πίστευε ότι έτσι θα κυλούσε ο πολιτικός χρόνος. Εκανε λόγο για εργαλειοποίηση της τραγωδίας, θεωρώντας την αναζήτηση ευθυνών ως συζήτηση που δεν θα έπρεπε να γίνεται και ανέδειξε την αντίληψή της για τη δημοκρατία.

Η ΝΔ υπερασπίστηκε τη διακυβέρνησή της με αλαζονεία χωρίς διάθεση αυτοκριτικής, ο κ. Κ. Καραμανλής εμφανίστηκε ως ο αλάθητος υπουργός, που απευθύνεται μόνο στον λαό των Σερρών, που τον επανεξέλεξε και άρα τον απάλλαξε από κάθε ευθύνη και ο Πρωθυπουργός εξέφρασε την άποψη πως αλήθεια είναι μόνον ό,τι λέει εκείνος.

Στον αντίποδα τα κόμματα της αντιπολίτευσης (με εξαίρεση τη Νίκη και τους «Σπαρτιάτες»), στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, υπηρέτησαν το ρόλο τους και έθεσαν μετ’ επιτάσεως τις αγωνίες της κοινωνίας. Εγιναν θεματοφύλακες των θεσμών και του κράτους δικαίου, κόντρα στη δυστοπία που ζούμε και έβγαλαν την κυβέρνηση από τη μακαριότητα της κορυφής.

Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι η πρόταση δυσπιστίας του προκαθορισμένου αποτελέσματος, παρήγε το μεγαλύτερο ως τώρα πολιτικό αποτέλεσμα κατά της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού. Συνέβαλε στην πολιτικοποίηση του δυστυχήματος των Τεμπών, στην αφύπνιση των δημοκρατικών μας αντανακλαστικών, στην εμπέδωση της κοινωνικής απαίτησης για δικαιοσύνη, έβαλε το θέμα στο οπτικό πεδίο της κοινωνίας, ανέκοψε την πολιτική καριέρα δύο εξωκοινοβουλευτικών υπουργών και τελικά έδειξε πως στην πολιτική όπως και στη ζωή ο τολμών ανταμείβεται.

H Μαρία Καρακλιούμη είναι πολιτική αναλύτρια