Περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό;

Από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός πήγε στη σύσκεψη με διάθεση «ή στο ΟΑΚΑ ή χωρίς κόσμο» και ο Αρης με διάθεση «ποτέ στο ΟΑΚΑ», δεν υπήρχε περίπτωση να βγει από τη σύσκεψη για τον τελικό ένα διαφορετικό αποτέλεσμα απ’ αυτό που βγήκε. Δηλαδή το κεκλεισμένων των θυρών στο Πανθεσσαλικό.

Δεν γίναμε σοφότεροι, δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό, ούτε βεβαίως – βεβαίως πέσαμε από τα σύννεφα. Ξέρουμε που ζούμε, ξέρουμε τις παθογένειες του ποδοσφαίρου μας, ξέρουμε το πώς διοικεί η Ομοσπονδία, ξέρουμε και το πώς σκέφτονται οι ομάδες. Το να δούμε έναν ακόμα τελικό μπροστά σε άδειες εξέδρες δεν θα μας αλλάξει τη ζωή. Αλλωστε αν αυτό τελικά συμβεί, θα είναι η τέταρτη φορά τα πέντε τελευταία χρόνια που ο τελικός Κυπέλλου δεν θα έχει κόσμο.

Αλήθεια περίμενε κανείς πως φέτος θα γίνει κάτι διαφορετικό; Περίμενε έστω και ένας ότι θα ξέρουμε την έδρα του τελικού μήνες πριν, ότι θα ξέρουμε τη… μοιρασιά των εισιτηρίων μήνες πριν, ότι θα συμφωνήσουν δύο ομάδες, ιδιαίτερα αν είναι η μία από την Αθήνα και η άλλη από τη Θεσσαλονίκη; Καλά – καλά δεν θα συμφωνούσαν δύο συμπολίτες. Για σκεφτείτε: δεν θα υπήρχε πρόβλημα αν ο τελικός ήταν ΠΑΟΚ – Αρης, από τη στιγμή που το Καυτατζόγλειο δεν είναι σε καλή κατάσταση; Το πρόβλημα ξεκινάει από την Ομοσπονδία και από την αρχή της σεζόν. Δεν συμπεριφέρεται όπως το κάνουν οι προηγμένες ποδοσφαιρικές χώρες.

Δηλαδή στο ξεκίνημα της χρονιάς να ορίζει ένα γήπεδο. Φέτος το ΟΑΚΑ, την επόμενη σεζόν το Πανθεσσαλικό, σε δύο χρόνια η Τούμπα, σε τρία το Καραϊσκάκη, σε τέσσερα η Νέα Φιλαδέλφεια κ.ο.κ. Οπως ακριβώς γίνεται στην Ισπανία, που δεν ψάχνουν να βρουν δύο μήνες πριν ποιο γήπεδο θα φιλοξενήσει τον τελικό και αν θα υπάρχουν θεατές ή όχι. Κάθε ομάδα θα ξέρει από πριν πού θα παίξει αν φτάσει στον τελικό. Κάθε φίλαθλος θα ξέρει πού θα ταξιδέψει. Ακόμα – ακόμα και η αστυνομική διεύθυνση της κάθε πόλης θα γνωρίζει μήνες πριν πώς θα πρέπει να λειτουργήσει. Ομως τα πάντα στην ποδοσφαιρική Ελλάδα γίνονται με δυσκολία. Από το πιο απλό μέχρι το πιο δύσκολο.