Οταν τσακώνονται Γαλλία και Γερμανία, χαίρεται ο Πούτιν

Η σχέση Γαλλίας – Γερμανίας υπήρξε πάντοτε περίπλοκη και ποτέ δεν απαλλάχθηκε από τις εντάσεις και τις συγκρούσεις. Οι δύο χώρες δεν έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν πλήρως τη σημερινή – και την ιστορική – τους αντιπαράθεση.

Ενας λόγος είναι ότι Γαλλία και Γερμανία είναι εξίσου ισχυρές, αν και σε διαφορετικά επίπεδα. Κατά τη διάρκεια των πολλών δεκαετιών της σταδιακής ευρωπαϊκής ενοποίησης, η Γερμανία – αν και χωρισμένη την περίοδο από το 1945 ως το 1990 – ήταν οικονομικά ισχυρή αλλά διπλωματικά αδύναμη. Η Γαλλία, αντιθέτως, στηριζόταν στα στρατιωτικά και πολιτιστικά της πλεονεκτήματα, καθώς και σε μια αδιάρρηκτη παράδοση ως ευρωπαϊκή δύναμη. Επειτα δε από την ήττα της Γερμανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σαρλ ντε Γκολ επένδυσε στην ανανεωμένη αυτοπεποίθηση της Γαλλίας.

Προφανώς, η αντιπαλότητα των δύο χωρών είναι πολύ παλιότερη. Ομως, έπρεπε να ξεπεραστεί εάν ήθελαν η μετα-ναζιστική Γερμανία να ενσωματωθεί σε μια νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη. Στην περίπτωση που εξακολουθούσε να υπάρχει οποιαδήποτε πιθανότητα για μια νέα σύγκρουση ανάμεσά τους, τότε η βιώσιμη ειρήνη θα ήταν κάτι ανέφικτο.

Ευτυχώς, η Ευρώπη κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα νέο καθεστώς ασφάλειας, με την αποφασιστική συμβολή των Ηνωμένων Πολιτειών, αρχής γενομένης από την ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949 και, στη συνέχεια, της Ευρωπαϊκής Ενωσης Ανθρακα και Χάλυβα το 1951. Αυτά, με τη σειρά τους, οδήγησαν στην ιδρυτική πράξη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας το 1957 και στην επανένωση της Γερμανίας το 1990.

Σήμερα, Γερμανία και Γαλλία παραμένουν τα δύο μεγαλύτερα και πιο ισχυρά κράτη-μέλη της ΕΕ, τόσο σε επίπεδο πληθυσμού όσο και με βάση το μέγεθος των οικονομιών τους. Η Γαλλία είναι, επίσης, μια πυρηνική δύναμη και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με δικαίωμα βέτο. Οταν, λοιπόν, Γαλλία και Γερμανία ευθυγραμμίζονται, μπορούν σχεδόν πάντα να φέρουν με το μέρος τους και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αυτού του είδους η ενότητα και αποφασιστικότητα είναι στοιχεία που έχουν καταστεί πιο σημαντικά από ποτέ μετά την απρόκλητη και επιθετική κήρυξη πολέμου κατά της Ουκρανίας από τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν. Εάν σε αυτό προσθέσει κανείς και την πιθανότητα επιστροφής του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τότε το καθήκον της ενίσχυσης των αμυντικών δυνατοτήτων της Ευρώπης καθίσταται ακόμη πιο επιτακτικό.

Οι ηγέτες Γαλλίας και Γερμανίας οφείλουν να θέσουν κάποιους νέους κανόνες στο παιχνίδι. Κάθε διαφορά μεταξύ τους πρέπει να επιλύεται πίσω από κλειστές πόρτες και κανείς δεν πρέπει να κάνει δημόσιες δηλώσεις προτού έχει επιτευχθεί πλήρης συμφωνία. Οι αντικρουόμενες ανακοινώσεις από τα στόματα σημαντικών ηγετών της ΕΕ αποτελούν σήμερα χάδι στα αφτιά του Πούτιν.

Ζούμε σε παράξενους καιρούς. Εάν ο Πούτιν τα καταφέρει να κερδίσει στον πόλεμο που ξεκίνησε, τότε είναι βέβαιο πως θα συνεχίσει στρεφόμενος προς τα δυτικά. Και αν η Ευρώπη αποδειχθεί άτυχη, θα μπορούσε να ξυπνήσει τον Νοέμβριο μπροστά σε μια νέα προεδρική θητεία Τραμπ. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα βρισκόμασταν εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε μια φιλοπόλεμη, ιμπεριαλιστική Ρωσία και μια Αμερική στην οποία θα κυριαρχεί ο απομονωτισμός. Εάν Γαλλία και Γερμανία συνεχίσουν να τσακώνονται δημοσίως, μια ήδη επικίνδυνη κατάσταση ενδέχεται να επιδεινωθεί περαιτέρω.

Ο Γιόσκα Φίσερ ήταν υπουργός Εξωτερικών και αναπληρωτής καγκελάριος της Γερμανίας την περίοδο 1998-2005 και ηγέτης των Γερμανών Πρασίνων επί περίπου 20 χρόνια