Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη

Είναι μεγάλη η προχθεσινή αποτυχία για την εθνική ομάδα. Θες να πας στο Euro, να επιστρέψεις σε μεγάλη διοργάνωση ύστερα από δέκα χρόνια και έχεις τελευταία εμπόδια το Καζακστάν και τη Γεωργία. Δύο ομάδες που δεν έχουν βρεθεί ποτέ σε τέτοιο τουρνουά. Πόσο πιο βατούς αντιπάλους θέλεις για να τα καταφέρεις; Κι όμως, η Εθνική κατάφερε να αποκλειστεί και το όνειρο της Γερμανίας να πετάξει. Ο λόγος που έχασε ασφαλώς δεν ήταν γιατί αστόχησαν σε δύο πέναλτι ο Μπακασέτας και ο Γιακουμάκης. Ο λόγος που έχασε ήταν γιατί φοβήθηκε να κερδίσει κόντρα σε μια ομάδα που είχε καλό τερματοφύλακα, έναν παικταρά τον Κβαρατσχέλια και τον κόσμο της στις κερκίδες. Δεν ήταν τίποτα τρομερό η Γεωργία. Μία ομάδα της σειράς ήταν, που όμως πήγε το ματς εκεί που ήθελε και το πήρε.

Γιατί σε τέτοια ματς εσύ που θεωρητικά είσαι το φαβορί και η ανώτερη ποιοτικά ομάδα, δεν θέλεις να κριθούν στη ρουλέτα. Πρέπει να τα τελειώνεις πριν φτάσει το πράγμα σε αυτό το σημείο. Και με εξαίρεση ένα πεντάλεπτο στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης, η Εθνική δεν έδειξε να έχει ούτε το πλάνο άλλα ούτε και την επιθετικότητα που απαιτούσε η περίσταση. Το φοβήθηκε παραπάνω από όσο έπρεπε το ματς ο Πογέτ και δυστυχώς το πλήρωσε. Εγκλωβίστηκε στην αμυντική πεντάδα και τις σφιχτές γραμμές της Γεωργίας, μένοντας ουσιαστικά για 100 λεπτά χωρίς μεγάλη ευκαιρία στο ματς. Σε ένα τέτοιο ματς.

Παρ’ όλα αυτά, δεν χρειάζεται ισοπέδωση, έστω κι αν αυτό είναι λίγο δύσκολο στη χώρα μας. Σε αυτά τα δύο χρόνια με τον Πογέτ, η Ελλάδα έβαλε τις βάσεις για κάτι καλό. Στάθηκε εξαιρετικά κόντρα σε μεγάλους αντιπάλους, έβαλε κάποιες αρχές στο παιχνίδι της και ξέφυγε από τη μαυρίλα των προηγούμενων ετών σε κάθε επίπεδο. Αυτά δεν πρέπει να χαθούν και γι’ αυτό ο επόμενος προπονητής πρέπει να είναι πολύ προσεγμένη επιλογή και να μην επιχειρήσει να αλλάξει τα πάντα. Αυτό που χρειάζεται, είναι ο επόμενος να έχει τη δυνατότητα να πάει την Εθνική ένα βήμα παραπάνω, να την εξελίξει.